|
|
|
|
|
| « Chilobrachys brevipes.. | Chilobrachys fimbriatus.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Chilobrachys spp. » |
Chilobrachys dyscolus (Simon, 1886)
)
Fot. 1. Chilobrachys dyscolus - samica z kokonem (c) Chris D Allen )
Fot. 1. Chilobrachys dyscolus - samica (c) Chris D Allen Gatunek w hodowli pojawiający się najczęściej jako Chilobrachys sp. „burmensis”. Jest w miarę łatwy do odróżnienia od innych Chilobrachysów. Ch. dyscolus posiada dłuższe, grubsze i bardziej owłosione I i II nogi niż nogi IV. Jest to widoczne na pierwszy rzut oka, przez co dość łatwo można go rozpoznać. Gatunek ten posiada ciemno brązowe ubarwienie, dużo ciemniejsze niż Ch. andersoni lub huahini (do końca nie wiadomo czy nie jest to kolejny „pet-trade”). Na wolności występuje w Wietnamie, prawdopodobnie nie występują w ogóle w Birmie. Został opisany w 1886 roku przez Simona. Pająki te rzadko kopią nory w naturze, głównie zamieszkują dziuple na drzewach lub ukrywają się za korą. W terrarium pająk najprawdopodobniej oplecie wszystko pajęczyną lub, jeśli ma dużą warstwę ziemi zakopie się. Nie jest to jednak ich typowe zachowanie. Dla dorosłej samicy wystarczy terrarium 30/30/25 (dł./szer./wys.), do którego jako kryjówkę można dać korzeń lub spory kawałek kory. Warto jednak pokusić się o większe terrarium np. 30/30/50 gdzie z kory lub korka możemy pająkowi zrobić „sztuczną” dziuple. Pająk (najprawdopodobniej) nie oplecie wszystkiego wokół pajęczyną tylko zamieszka właśnie w niej. W ten sposób możemy stworzyć pająkowi warunki jeszcze bardziej zbliżone do naturalnych. Terrarium bez problemu można obsadzić roślinami, jeśli pająk zamieszka w dziupli, będzie wychodził tylko na łowy, przez co roślinność nie powinna ucierpieć na „przemeblowaniach” jak to czynią np. naziemne ptaszniki. Temperatura powinna się wahać w granicach 24-28°C w dzień i 22-24°C w nocy. Wilgotność przez spryskiwanie bądź wlewanie wody do podłoża powinna być w granicach 70-80%. Jak już wyżej wspomniałem podstawowym kolorem dorosłego osobnika jest ciemny brąz. Młode ubarwione są dużo jaśniej, bardzo podobnie do innych "jasnobrązowych" Chilobrachysów. Samica dorasta do około 8-9cm ciała, dorosłe samce są dużo mniejsze – mają 3-4cm ciała Młode karmimy mącznikami, małymi karaczanami lub świerszczami. Dla dorosłej samicy możemy wrzucać spore owady takie jak dorosłe karaczany, szarańczę, drewnojady. Jeśli chodzi o karmienie myszami to warto podać mysz rozmrożoną, gdyż w trakcie walki pająka z nią może dość do pogryzienia np. odwłoka, co jest dla pająka bardzo niebezpieczne. Dorosły samiec posiada bulbusy na nogogłaszczkach, nie posiada jednak haków na I parze odnóży. Jest również dużo mniejszy od niej. Samica czasem jest dość agresywna w stosunku do niego. Kokon jest wytwarzany po kilku miesiącach po kopulacji, samica często się nim opiekuje nosząc go w zębach. Młode lęgną się po około miesiącu, po kolejnych 5-6 tygodniach linieją na w pełni wykształcone pajączki. Jest ich średnio od 100 do 200. Chilobrachys dyscolus jest pająkiem agresywnym i bardzo szybkim. Dysponuje dość silnym jadem, przez co jego ukąszenie może być dość niebezpieczne. Nie wyczesuje włosków, co jest istotną sprawą tak dla alergików, jak ludzi nie uczulonych. Nie występuje w załącznikach CITES i aneksach UE. Polecany tylko dla doświadczonych hodowców. Żródła: -własne doświadczenia -Arachnoboards  Chilobrachys dyscolus  Chilobrachys dyscolus |
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 06.04.2012
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
