|
|
|
|
|
| « Ornithoctonus andersoni.. | Ornithoctonus huwena.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Ornithoctonus spp. » | ||||||
Ornithoctonus aureotibialis (Von Wirth, 1996)
 Dorosła samica Na wolności występuje w Tajlandii i Malezji. Gatunek opisany w 1996 roku przez Von Wirth’a. W 2005 roku Schmidt i Samm zmienili nazwę tego pająka na obecnie obowiązującą. Inna nazwa to Haplopelma aureopilosa. W sprzedaży do dzisiaj występuje jako Haplopelma aureopilosum i Haplopelma sp. Aureopilosum, czasem jako Haplopelma chrysothrix. Angielska nazwa tego ptasznika to Thailand Black Tarantula. Samica dorasta do 5-6 cm ciała. Pająki te w naturze kopią nory i umacniają je dość dużą ilością pajęczyny. Podstawowa barwa ptasznika to czerń. Odwłok brązowy z wyraźnym ciemnym rysunkiem. Boki odnóży są brązowo-rude. Niektóre samice są zupełnie czarne, ale młode są pięknie wybarwione. Dojrzałe samce różnią się ubarwieniem od samic – są jaśniejsze, o wiele mniejsze i nie posiadają na odwłoku wzoru. Młode są brązowo czarne z wyraźnym ciemnym wzorem na jasno brązowym odwłoku. Bardzo szybko rosną. Wymaga terrarium o wymiarach 25/25/30 cm (dł./szer./wys.) z kilkunastocentymetrową warstwą torfu lub substratu kokosowego. Dodatkowe kryjówki nie są konieczne – pająk wykopie sobie sieć korytarzy i umocni je pajęczyną. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 25-30 stopni (nocą może spadać do 21-22 stopni). Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 80%.  Dopuszczanie  Dopuszczanie Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Rozmnażanie tego gatunku nie jest w pełni znane. Przed dopuszczeniem należy parę dobrze nakarmić, po czym wpuścić samca do terrarium samicy. Jeżeli jest gotowa do kopulacji, nie zaatakuje swojego partnera. Parę można zostawić razem na noc. Ptaszniki te dojrzewają dość szybko – samice około 10 wylinki bardzo chętnie kopulują. Jest to agresywny i pobudliwy pająk, który dysponuje dość mocnym jadem. Niektóre osobniki przy każdym poruszeniu w obrębie ich terytorium przyjmują pozycję grożącą. Nie nadaje się dla początkujących terrarystów. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogespinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia.
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
