|
|
|
|
|
| « Lasiodora fracta.. | Lasiodora klugi.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Lasiodora spp. » | ||||||||
|
Lasiodora itabunae (Mello-Leitao, 1921)
Gatunek sklasyfikowany w 1921 roku przez Mello-Leitao, na podstawie samicy. Na wolności występuje w Brazylii, w rejonie Bahia. W naturze wytrzymuje temperatury do 35°C. Angielska nazwa tego ptasznika to Black Violet Bird Eater. Dorasta do 7,5-8 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami mierzy do 20-25 cm. Pokrojem ciała i barwą pająk zbliżony do innych ptaszników z rodzaju Lasiodora. Jego podstawowym ubarwieniem jest bardzo ciemny brąz. Odwłok pokryty długimi, jaśniejszymi włoskami. Kończyny prawie czarne, z jaśniejszymi paseczkami na drugim członie, dość gęsto owłosione. Młode są szarawe, z ciemną plamką na odwłoku. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców. Wymiary terrarium dla dorosłej samicy to 25/20/25 cm (szer./wys./dł.). Jako podłoża można użyć substratu kokosowego lub torfu. Na kryjówkę nadaje się duży kawałek kory lub korzeń. Wymaga temperatury w granicach 28-33°C w dzień i 18-20°C w nocy. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 60-80%. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych haczyki. Małe pajączki chętnie jedzą larwy much i mącznika młynarka. Starszym i dorosłym osobnikom podajemy świerszcze, karaczany i szarańczę. Wyrośniętym samicom można od czasu do czasu podać mysz. Najczęstszą obroną tego ptasznika jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Gatunek bardzo rzadki w hodowli. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; www.tarantulaspiders.com;
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
