| « Aeluropoda insignis.. | Blaberus craniifer - Kara.. »  Opisy gatunków » Owady (Insecta) » Karaczany (Blattariae) » |
|
Karaczan wielkoskrzydły (Archimandrita tesselata Rehn, 1903)
Opis: Karaczan należący do grupy Blaberidae, podgrupy Blaberinae. Jeden z największych skrzydlatych karaczanów dostępnych w hodowlach, dorosłe samice osiągają wielkość nawet ok. 80 mm długości. Na morfologię dorosłego osobnika składa się szerokie przedplecze z przeważnie wyraźnym wzorem przypominającym tarczę, równie charakterystyczne szerokie skrzydła pierwszej pary posiadające maskujące marmurkowanie. Po odwróceniu osobnika dorosłego pierwszą rzeczą rzucającą się w oczy może być ubarwienie odwłoka, jest to czarno, żółtawa pasiastość. Górna część odwłoka jest podobnie ubarwiona, jednakże ukryta pod skrzydłami. Długie odnóża zaopatrzone w kolce. Ubarwienie i morfologia larw nieco zbliżona do gatunków z rodzaju Blaberus, z tym, że w przypadku rodzaju Archimandrita są one znacznie masywniejsze, a na przedpleczu widać wyraźny rysunek tarczy, mogą występować mniej lub bardziej regularne plamy. Jak w przypadku rodzaju Blaberus, trafiają się jasno ubarwione osobniki młodociane. Gatunek ten prezentuje dość dużą zmienność osobniczą, podobnie różnice między poszczególnymi populacjami są morfologicznie znaczące (wielkość, ubarwienie), także występują znaczące różnice między zdolnością do rozrodu czy czasem rozwoju larwalnego.
dorosła samica Występowanie: Ameryka Środkowa (Kostaryka, Panama) Ściółka lasów, środowisko obfitujące w opadłe liście i szczątki drzew. Aktywność: Owady wykazują większą aktywność nocą, jednak są czasem aktywne również za dnia. W stanie spoczynku osobniki dorosłe znieruchomiałe, ukryte pod korą, drewnem, larwy zagrzebane w podłożu. Pożywienie: Gatunek wszystkożerny, preferuje zarówno pokarm pochodzenia roślinnego jak i zwierzęcego. W przypadku dobrej kondycji bardzo żarłoczny, szczególnie w czasie wzrostu i w większych grupach. Rozmnażanie: Dość flegmatyczne pod względem rozrodu, ważne jest tutaj zachowanie odpowiedniej aury w zbiorniku. Klasyczny dla większości skrzydlatych karaczanów rytuał godowy, podczas którego samiec po serii pulsacyjnych ruchów unosi skrzydła do góry i odwracając się tyłem do samicy, wabi ją wydzieliną specjalnych gruczołów rozmieszczonych u nasady odwłoka. Pobudzone samce niekiedy drapią przednimi odnóżami w pokrywy skrzydeł samic. Tak jak w przypadku rodzaju Blaberus, Archimandrita są jajożyworodne, samice inkubują ootekę we własnym ciele. Ooteka jest dość potężnej budowy, koloru jasnobrązowego, wysuwana w trakcie jej budowania czyli „wietrzenia ooteki”. Czas inkubacji może trwać około dwóch miesięcy, samice tego gatunku są jednymi z bardziej wrażliwych na warunki otoczenia pośród hodowanych gatunków. W przypadku nieodpowiednich warunków potrafią wstrzymywać finalne wysunięcie ooteki aż do śmierci, nie dając na świat żadnych młodych. Rozwój larwalny trwa długo, bo zależnie od populacji 7 – 9 miesięcy, jednak morfologia potężnych osobników wynagradza poświęcony czas hodowcy.
larwa Hodowla w terrarium:
![]() Uwagi: Owady mają flegmatyczny charakter, dorosłe osobniki powoli poruszają się, powoli jedzą, rozmnażają się również powoli. Powolny całkowity rozwój, a także pewna kapryśność owadów kieruje ten gatunek raczej do pasjonatów, niż do zwolenników owadów karmowych ciężkiego kalibru. Jako „karmówka” gatunek raczej nieopłacalny, mniej ekonomiczny niż nie jeden drapieżnik dla którego mogą być przeznaczone. Nie spaceruje po gładkich powierzchniach. Jak w przypadku wszystkich hodowanych zwierząt niezwykle ważne jest zachowanie przyzwoitej higieny: regularnie sprzątamy zanieczyszczenia, unikając w ten sposób ich rozkładu oraz inwazji nieproszonych gości pod postacią roztoczy czy grzybów. Opracowanie: Według własnych doświadczeń: Łukasz Matczak "Nosgoth" |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Aneks UE: Nie Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 18.05.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||