|
|
|
|
|
| « Acanthoscurria musculosa.. | Acanthoscurria suina.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Acanthoscurria spp. » | ||||||||
Acanthoscurria sternalis (Pocock, 1903)
 Dorosła samica  Nazwa angielska: Black-rump Bird-eater
Gatunek sklasyfikowany w 1903 roku przez Pocock’a. Na wolności występuje w Boliwii, Paragwaju i Argentynie. Inne nazwy to Acanthoscurria gigantea i Acanthoscurria substernalis. Samica dorasta do 15 cm z rozpostartymi odnóżami. Niektórzy badacze uważają, że może mierzyć nawet 11 cm ciała (Klaas). Osobniki dorosłe i podrostki są brązowe z lekkim różowawym połyskiem. Na drugim członie odnóży występują bardzo słabo widoczne jaśniejsze kreseczki. Charakteryzuje się bardzo długimi kończynami. Młode osobniki są przepięknie ubarwione. Odnóża, tarczka grzbietowa i nasada kłów jadowych są czarne, natomiast odwłok jest intensywnie czerwony, z wzorem czarnej choinki. Kądziołki przędne czarno-czerwone. Ubarwienie to zanika około 5-6 linienia. Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary 25/25/25 cm. Dobrym podłożem jest substrat kokosowy lub torf o 5-10 centymetrowej warstwie. Jako kryjówka dobrze nadaje się kawałek kory lub korzenia. W terrarium można posadzić rośliny z rodzaju Philodendron lub Scindapsus. Gatunek ten pochodzi z wysokich gór, dlatego najlepszą temperaturą jest 20-22 stopni w dzień, z nocnym spadkiem do 15-18 stopni. Można trzymać te pająki w nieco wyższej temperaturze, ale nie przekraczającej 25 stopni. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 70-80%. Podłoże powinno być stale lekko wilgotne. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuzszej parze kończyn krocznych haczyki. Dorosłe pająki karmimy 1-2 razy w tygodniu, podając im karaczany, świerszcze i szarańczę. Młode i podrostki karmimy 2-3 razy na tydzień larwami owadów – much i mącznika młynarka. Gatunek rzadki w hodowlach. Najczęstszą obroną tego ptasznika jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Większość osobników tego gatunku jest agresywna. Nie nadaje się dla początkujących. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; http://geagallerie.free.fr/;
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
