|
|
|
|
|
| « Selenocosmia dichromata.. | Selenocosmia lanipes.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Selenocosmia spp. » |
Selenocosmia javanensis (Walckenaer, 1837)
)
L9/10 płeć nieokreślona )
L9/10 płeć nieokreślona Fot. Morph Nazwa zagraniczna:  Nazwa angielska: Javan Yellowknee
 Nazwa niemiecka: Java-Vogelspinne
Systematyka:
Podkrólestwo - Eumetazoa Typ - Arthropoda Podtyp - Chelicerata Gromada - Arachnida Rząd - Araneae Podrząd - Mygalomorphae Rodzina - Theraphosidae Podrodzina - Selenocosmiinae Rodzaj - Selenocosmia Gatunek - Selenocosmia javanensis Walckenaer opisał w 1837 roku samice tego pająka jako Mygale javanensis, natomiast w 1842 roku Koch opisał samca. Dopiero w 1871 roku Ausserer przypisał ten gatunek do rodzaju Selenocosmia i tak pozostaje po dzień dzisiejszy. Napotkałem informacje o istnieniu czterech podgatunków S. javanensis:
Pierwsze trzy podgatunki zamieszkują Jawę, natomiast ostatni występuje na Sumatrze. Ponieważ jest to ptasznik podziemny, bardzo dużo kopie w podłożu tworząc sieci podziemnych tuneli i prowadzi skryty tryb życia. Wiele osobników jest bardzo agresywnych. Choć moje samice są stosunkowo łagodne, to wielokrotnie spotkałem się z opiniami wśród znajomych hodowców, iż gatunek ten bardzo często próbuje atakować poprzez ukąszenie, niepokojony nierzadko wydaje sykliwe odgłosy. Przez wielu terrarystów pająk ten żartobliwie nazywany jest rottweilerem wśród ptaszników. Tak więc Selenocosmia javanensis z pewnością nie jest pająkiem do „pieszczenia” dla niedoświadczonych hodowców. Ma ciało pokryte krótkimi gęstymi włoskami. Samice są przeważnie jednolicie brązowe, a osobniki z Sumatry prawie czarne. Samce również przyjmują barwy od brązowej po czerń, a na ich odnóżach znajdują się gęste, króciutkie, brązowe włoski. Dorasta do 6 cm. Samice żyją około 10 lat, samce natomiast blisko 3 lata. Dorosłe samce są „szczuplejsze” i mają dłuższe odnóża aniżeli samice. Posiadają również haki na przednich odnóżach, oraz bulbusy na nogogłaszczkach. Aktywny głównie o zmierzchu i w nocy. Ogólnie rzecz biorąc prowadzi skryty tryb życia i jest bardzo płochliwy. Jeśli chcemy obserwować go nocą, powinniśmy oczywiście używać czerwonego oświetlenia (niewidocznego dla ptaszników). S. javanensis zamieszkuje wyspy Jawa, Sumatra, południowe Borneo, a także różne rejony Malezji. Potrafi budować w ziemi nawet kilkumetrowe podziemne korytarze, zakończone większą komorą. Podłoże w bliskiej okolicy wejścia do swej kryjówki, bardzo dokładnie pokrywa cienką warstwą pajęczyny, dzięki czemu może w porę wykryć zbliżającą się ofiarę lub napastnika. Temperatura powinna wynosić 24- 28ºC . Wilgotność należy utrzymywać na poziomie około 75-85%. Wielkość terrarium powinna wynosić min. 20x25x30cm dla dorosłego osobnika. Terrarium do około 2/3 wysokości powinno być wypełnione podłożem, które stanowi torf lub włókno kokosowe. Podłoże powinno być stale lekko wilgotne, jednak należy uważać by nie przemieniło się w błoto. W przypadku tego pająka wstawianie do terrarium kryjówek, typu skorupa orzecha kokosowego lub doniczka, jest zbędne gdyż zwierze i tak wykopie własną podziemną norę i z nich nie skorzysta. Dla ozdoby możemy umieścić sztuczne rośliny, choć wydają mi się w tym przypadku zbędne. W terrarium można również umieścić nieduży pojemniczek z wodą. Niektórzy hodowcy trzymają pająki tego gatunku w terrariach z wystrojem typowym dla pająków naziemnych, tj. z 3-5 cm warstwą podłoża. W takich warunkach S. javanensis nie jest w stanie wykopać podziemnych korytarzy, dzięki czemu możemy ją stale obserwować. Sam od jakiegoś czasu testuje tę metodę hodowli i nie odbiło się to w żaden sposób na kondycji osobnika który żyje w takich warunkach. W terrarium tym umieściłem również doniczkę, która miała posłużyć za kryjówkę, jednak również i w tym przypadku ptasznik z niej nie skorzystał – sam sporządził niewielką norkę z pajęczyny. Tak więc wydaje mi się, że oba rozwiązania są dobre, a wybór, z którego z nich skorzystać, należy do samego hodowcy. Żywienie takie same jak u wszystkich ptaszników: młodym osobnikom podajemy larwy mącznika młynarka, larwy much (dostępne w każdy sklepie wędkarskim jako białe robaki – koniecznie niebarwione!) oraz wylęg świerszczy. Podrośniętym i dorosłym pająkom podajemy świerszcze, karaczany, drewnojady, a także raz na jakiś czas oseska mysiego, choć ptaszniki nie zawsze chcą ten pokarm przyjmować. Rozmnażanie tych ptaszników nie należy prostych zadań. Przed łączeniem należy oba osobniki dobrze nakarmić, by jeden nie zaatakował drugiego. Przeważnie po 3-5 miesiącach samica sporządza kokon, do którego składa 100-300 jaj. Bezpieczniej dla ich rozwoju będzie, jeśli odbierzemy kokon samicy i rozpoczniemy sztuczną inkubację. Zdobycie samca tego gatunku jest niezwykle trudne, przez co S. javanensis rozmnaża się w niewoli niezwykle rzadko.
Uwagi: Należy również unikać niepotrzebnych przesiedleń zwierzaka do nowego lokum. Gatunek ten jest bardzo wrażliwy na pleśń i roztocza. Opracował: Akadiusz Guzanek – newneo Na podstawie doświadczeń własnych oraz zaprzyjaźnionych hodowców, a także z pomocą stron www: http://www.scottstarantulas.com/ http://www.araneae.de/
|
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 24.06.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
)
)
)
)
)
)
)
)
