|
|
|
|
|
| « Pamphobeteus insignis.. | Pamphobeteus ornatus.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Pamphobeteus spp » | ||||||
|
Pamphobeteus nigricolor (Ausserer, 1875)
Gatunek sklasyfikowany w 1875 roku przez Ausserer’a. Na wolności szeroko rozpowszechniony: występuje w Kolumbii, Brazylii, Ekwadorze, Peru i Boliwii. Inne nazwy to Lasiodora nigricolor i Pamphobeteus negricolor. Angielskie nazwy tego ptasznika to Blue Bloom Bird Eater i Common Blue-Purple Bloom Bird Eater. Zaliczany do większych ptaszników. Dorasta do 7-8 cm ciała. Z rozpostartymi odnóżami mierzy do 25 cm. Młode i dorosłe osobniki różnią się od siebie ubarwieniem. Osobniki dorosłe są jednolicie czarne, z rzadkimi czerwonawymi włoskami na odwłoku. Młode są brązowe, z dość gęsto owłosionymi kończynami. Ciekawostką jest to, że w czasie swojego dorastania do dorosłości Pamphobeteus nigricolor może zmieniać swoje ubarwienie po linieniu z czarnego na brązowe i na odwrót. Dorosłe samce różnią się ubarwieniem od samic – mają czarny odwłok, fioletowe odnóża i ciemno różową tarczkę grzbietową. Młode osobniki są niezwykle kolorowe. Tarczka grzbietowa jest koloru cielistego z szarym, gwiaździstym wzorem, odwłok czerwony z czarnym wzorem w kształcie choinki. Odnóża są srebrne. Wymaga terrarium o wymiarach 40/30/30 cm (dł./wys./szer.). Wsypujemy do niego kilkucentymetrową warstwę podłoża – torfu lub substratu kokosowego. Jako kryjówki można użyć kawałka kory lub dużego korzenia. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 25-27 stopni, a wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie powyżej 75%. Wymaga wyższej wilgotności, na jej nagłe wahania reaguje śmiercią lub deformacjami kończyn przy linieniu. Wymaga nocnych spadków temperatury do 20 stopni. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne, tzw. bulbusy, a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych duże haczyki. W kokonie znajduje się do 100 szt. jajeczek. Młode są dość duże. Dorosłość osiąga po 2,5-3 latach. Samica dojrzewa po 3-3,5 roku. Młode chętnie jedzą małe świerszcze i larwy mącznika młynarka, starszym osobnikom podajemy duże świerszcze, karaczany i szarańczę. Dorosłym osobnikom można od czasu do czasu podać małą mysz. Rzadko występuje w hodowli. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.cyriocosmus.com; www.tarantulaspiders.com;
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
