|
|
|
|
|
| « Pamphobeteus ferox.. | Pamphobeteus insignis.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Pamphobeteus spp » | ||||||
Pamphobeteus fortis (Ausserer, 1875)
 Pamphobeteus fortis Na wolności występuje w Kolumbii, w lasach deszczowych. Gatunek opisany w 1875 roku przez Ausserer’a. Dawniejsza nazwa tego gatunku to Lasiodora fortis. W naturze zamieszkuje lasy deszczowe. Angielska nazwa tego gatunku to Columbian Brown Tarantula. Gatunek zaliczany jest do największych ptaszników. Ma bardzo masywną budowę, przez co wydaje się większy. Samice osiągają wielkość 6-8 cm ciała. Z rozpostartymi odnóżami dorasta do 20-22 cm. Samice nierzadko żyją ponad 15 lat. Młode i dorosłe osobniki różnią się ubarwieniem. Podstawowym ubarwieniem dorosłej samicy i podrostków jest brąz. Na tarczce grzbietowej znajduje się różowo-żółty ornament w kształcie gwiazdy. Dojrzały samiec jest bardzo kolorowy i znacznie ładniejszy od samicy. Zmiany te uwidaczniają się już przy wzroście obu płci. Młodsze osobniki mają na odwłoku pojedyncze czerwone włoski. Młode mają różową tarczkę grzbietową ze słabym ornamentem i takież odnóża, odwłok czerwony z wzorem czarnej choinki. Bardzo szybko rosną i są żarłoczne. Terrarium dla dorosłego osobnika powinno być spore i mieć wymiary 35/35/30 cm (dł./szer./wys.). Jako podłoże doskonale sprawdza się substrat kokosowy lub torf. Do terrarium można włożyć duży kawałek kory, konar i miseczkę z wodą. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 26-30 stopni (nocą może spadać do 18-20 stopni). Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 80%. Młode chętnie jedzą larwy owadów i odpowiedniej wielkości świerszcze. Podrośniętym i dorosłym osobnikom można podać od czasu do czasu mysz i dużą szarańczę. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Rozmnażanie podobne jak u Vitalius platyomma (Vitalius wacketi), chociaż w niewoli przychówek od tego gatunku jest o wiele rzadszy. Młode nie są agresywne. Starsze osobniki również są dość spokojne, ale niektóre mogą być agresywne. W charakterze obrony najczęściej wyczesują włoski parzące z odwłoka. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia.
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
