|
|
|
|
|
| Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Araneomorphae (Labidognatha) » Nephilidae » |
 Nephila sp.  Nephila sp. Nephila spp. (Leach, 1815) Systematyka:
Królestwo: zwierzęta (Animalia) Typ: stawonogi (Arthropoda) Podtyp: szczękoczułkowce (Chelicerata) Gromada: pajęczaki (Arachnida) Rząd: pająki (Araneae) Podrząd: Opisthothelae Infrarząd: Araneomorphae Rodzina: Nephilidae Rodzaj: Nephila Nazewnictwo:  Nazwa czeska: Nefila
 Nazwa amerykańska: Golden silk orb-weavers, giant wood spiders, Banana spiders
 Nazwa niemiecka: Seidenspinnen
Ostatni taksonomowie wspólnie uznali 150 różnych gatunków Nephila, ale w swojej pracy doktorskiego Kutner uznał tylko 15 jako ważne. Linneusz opisał pierwsze gatunki Nephila w 1769 roku, a Karsch opisał rzeczywiście nowy gatunek dopiero w 1879 roku, opisy wszystkich ostatnich okazały się synonimami, a więc dokładna lista gatunków należących do rodzaju Nephila spp. jest kwestią sporną. Według droktora Matjaž'a Kuntner:
Duży, pomarańczowo-brązowy pająk z lekkimi jak piórko kępkami na nogach, jest gatunkiem zaliczanym do największych, jakie występują w Ameryce Północnej, nie wliczając w to ptaszników. Długość ciała samicy oscyluje w przedziale 24 mm do 40 mm, natomiast samce mało efektownie ubarwione, dorastają do 6 mm ciała. Główny kolor samca to ciemny brąz. Nephila clavipes jest jedynym przedstawicielem występującym na półkuli zachodniej, żyje w ciepłych regionach. Występuje w Północnej Karolinie, państwach nad Zatoką Perską, Ameryce Środkowej, daleko na południu Argentyny oraz w Indiach Zachodnich (znajdowano również wiele osobników w Portoryko). Nazywana również The Palm spider oraz Red-legged golden orb-web spider. Żyje w Południowej Afryce i na kilku wyspach Oceanu Indyjskiego (Seszele, Réunion, Mauritius, Rodrigues). Cechą charakterystyczną tego gatunku są jego długie, czerwone nogi. Długość ciała samca wynosi 3 mm, a wraz z odnóżami sięga do ok. 1 cm. Samice tego gatunku są ok. 20 razy większe od samców i wraz z odnóżami dorastają do 20 cm, natomiast długość samego ciała wynosi ok. 6 cm. Informacje ogólne: Cechą charakterystyczną pająków z rodzaju Nephila spp. jest budowa dużych sieci łownych. Obecnie w skład rodzaju wchodzi kilkanaście gatunków rozsianych po całym świecie. Powszechnie nazywane są Banana spiders (nie należy tutaj mylić z rodzajem Phoneutria spp., które również bywają tak nazywane). Ogólne występowanie: Nephila spp. jest szeroko rozpowszechnionym rodzajem pająków występujących w ciepłych rejonach prawie całego świata. Poszczególne gatunki występują na prawie wszystkich kontynentach świata, takich jak: Australia, Azja, Afryka (w tym Madagaskar), Ameryka Południowa i Północna. Jeden gatunek N. clavipes występuje w Stanach Zjednoczonych na wybrzeżu południowo-wschodnim oraz w głębi lądu Północnej Karoliny i Teksasu.  Sieć łowna  N. edulis Sieć: Przedstawiciele Nephila spp. tkają największe sieci łowne, które mogą sięgać do kilku metrów. Jej ogromne rozmiary służą do połowów dużych owadów latających. Rodzaj ten jest w stanie wytworzyć tak dużą sieć, między innymi dzięki temu, że nie buduje jej za każdym razem od podstaw, w odróżnieniu od większości pozostałych pająków właściwych tkających sieć, dobudowują tylko kolejne segmenty sieci i zabudowują ewentualne uszkodzenia. Sieć jest tak silna, że jest wstanie zatrzymać na swojej drodze małego ptaka, jednak wbrew powszechnym mitom pająki te nie spożywają ich. Taka zdobycz jest mu całkowicie zbędna. Ponadto wpadając w sieć ptaki często w dużym stopniu powodują jej zniszczenie, dlatego też przedstawiciele Nephila spp. przed główną siecią często tkają sieci poboczne, asekurując w ten sposób sieć główną i ograniczając jej zniszczenia. Ciekawa jest kolorystyka sieci u większości gatunków z rodzaju Nephila spp. pajęczyna jest żółtawa, w skład chemiczny pajęczyny wchodzą następujące składniki: Kwas ksanturenowy (XA, żółty krystaliczny fenolowy kwas), 2 chinony ( związki organiczne, zawierające 2 grupy karbonylowe o między innymi intensywnie żółtej barwie) oraz nieznany czwarty związek. Pająk jest w stanie dostosować intensywność pigmentu w stosunku do natężenia światła i koloru tła, na jakim będzie tworzyć pajęczynę. Młode osobniki Nephila spp. na ogół nie tworzą sieci w kolorze żółtym, zatem mogą być łatwo mylone z podobnymi przedstawicielami rodzaju Leucauge spp.. Ich ogólny kolor i kształt jest podobny, jednak ich struktura sieci się różni. Przedstawiciele Leucauge spp. tworzą niemalże idealnie, poziomo ustawione pajęcze okręgi, zaś wśród Nephila spp. panuje tendencja do tworzenia eliptycznych, poziomych sieci, niekompletnych w centralnym miejscu, gdzie pająk spędza czas.  Nephila sp.  kokon Nephila sp. Rozmnażanie: Kopulacja przebiega w sposób ciekawy, ze względu na znaczne różnice w rozmiarach samca i samicy. Samiec może przebywać niezauważony na sieci samicy wiele czasu, jednocześnie podkradając jej jedzenie. Bywa, że samica nie jest w stanie zauważyć samca, kiedy ten podkradając się dokonuje zapłodnienia, jednak dla pewności samiec dokonuje tego podczas gdy samica spożywa posiłek. Zmniejsza to ryzyko pożarcia. Samiec wytwarza mała ilość pajęczyny (tzw. spermweb), na którą oddaje odrobinę spermy. Całość przywiera na jego nogogłaszczkach (pedipalpach), po czym wprowadza ją do zewnętrznych narządów płciowych samicy (epigynum). Podczas spotkania się dwóch samców, może dojsć pomiędzy nimi do walki, lub dobrowolnego wycofania się jednego z nich. Podczas walki samców nie decydują rozmiary, ponieważ bywa, że walkę wygrywa mniejszy z osobników. Nagrodą oczywiście jest samica. Samice zakopują swoje jaja w ziemi. Przy pomocy swoich silnych żuchw i nóg wykopują płytką dziurę, którą oplątują warstwą jedwabistej przędzy, następnie składają jaja na wykonaną przez siebie powłokę i nakładają na nie kolejną warstwę pajęczyny. Tak zabezpieczony kokon maskują warstwą ziemi. W innym przypadku samice ukrywają kokon wśród liści, gałęzi bądź zawieszają pod korą drzew, tak aby był jak najbardziej bezpieczny. To przygotowanie może trwać nawet 4 godziny. Po paru tygodniach z kokonu wychodzi kilkaset małych pająków. Nimfy mogą przebywać ze sobą do czasu pełnego rozwinięcia się ich narządów, ze względu na swoje kanibalistyczne usposobienie. N. calvipes około 4 dni przed ostatnią wylinką samica przestaje całkowicie przyjmować posiłki i zaprzestaję tworzenia sieci. W tym czasie dominujący, dojrzały samiec spędza na pajęczynie parę dni, dając możliwość przejścia samicy ostatnią wylinkę, po czym rusza do akcji, ma na to tylko 48 godzin, ponieważ samice tego gatunku są płodne jednie przez 2 dni po ostatnim swoim etapie życiowym. Samiec zbliża się do samicy, po czym pobudza ją przez wprawianie w drgania swój brzuch, używając zrywającego ruchu. Czynność ta może przebiegać nieco inaczej, jest zależna głównie od wieku oraz pobudzenia samicy, również zmniejsza ryzyko stania się posiłkiem dla samicy. Zjawisko zjadania samców nie jest tak powszechnym wśród przedstawicieli rodzaju Nephila spp. co Latrodectus spp. Ciekawe jest to, że samice posiadają dwa kanały umożliwiające ich zapłodnienie. Ciekawostki: Wśród tubylców w Nowej Gwinei pająki te uważane są za przysmak. Sieć pająków w wielu zakątkach świata jest wykorzystywana przez ludzi, między innymi w rybołówstwie, do budowy sieci, a również pułapek na ptaki. Pajęczyna tego pająka wykorzystywana była jako bandaż, który zatrzymywał wypływ krwi z rany. W dzisiejszych czasach, sieć może stać się głównym produktem mającym ogromne zastosowanie. Pajęczy jedwab jest prawie tak mocny, jak kord, najsilniejszy sztuczny materiał, który jest produkowany ze skoncentrowanego kwasu siarkowego. Syntetyk sieci pająka mógł by mieć zastosowanie w wielu dziedzinach nauki. Można by produkować najmocniejsze liny świata, lekką odzież, czy nawet mógłby zastąpić szwy wykorzystywane podczas operacji. Pełnił by również doskonałą rolę w budowie sztucznych ścięgien i wiązadeł. Naukowcy sugerują, że żółtawy odcień sieci, zwabia pszczoły przyciągane tym jaskrawym kolorem. Panuje także powszechna opina, że dzięki temu maskują swoją sieć wśród zacienionych miejsc, pełnych liści, a więc pełni to rolę kamuflażu. Jest jednym z najbardziej znienawidzonych pajęczaków przez turystów, ze względu na częste wpadanie w pajęczyny przez mało spostrzegawcze osoby. Jad: Ze względu na swoje duże, u większości gatunków rozmiary oraz rozmiary swojej pajęczyny, wśród ludzi panuje opinia, że należy do silnie jadowitych i niebezpiecznych pająków. W rzeczywistości jest to pająk płochliwy, niegroźny dla przeciętnego, zdrowego człowieka. Ukąszenie jest mniej bolesne niż ukąszenie pszczoły i następuje gdy pająk jest brany na rękę i przygniatany. W miejscu ukąszenie występuje lekkie zaczerwienienie oraz mały miejscowy ból, który po krótkim czasie ustępuje. Jad pająków z rodzaju Nephila spp. jest uważany za niegroźny dla ludzi i ukąszenie zdarza się rzadko(możliwe jedynie w przypadku przygniecenie). Terrarium: Przy dużej liczbie młodych osobników, najlepiej rozdzielić je na kilka grup do osobnych pojemników. Ułatwia to panowanie nad takim stadem, jak również w znacznym stopniu ogranicza możliwość ucieczki danego osobnika. Młode pająki karmimy wylęgiem świerszczy, muszkami owocowymi, lub wylęgiem mącznika. Podczas zraszania pojemnika należy nie przesadzać z ilością wody. Pajęczynę zraszamy delikatnie, ponieważ z łatwością może dojść do potopienia naszych małych podopiecznych. Rzeczą naturalną dla tego rodzaju, mającą miejsce po paru wylinkach, jest występowanie kanibalizmu, zatem należy przełożyć osobniki już podrośnięte do osobnych pojemników. Terrarium dla dorosłego osobnika musi mieć odpowiednio duże rozmiary, tak aby pająk mógł swobodnie wytworzyć dużą sieć. Duże rozmiary terrarium są kłopotliwe, ponieważ ograniczają w znacznym stopniu przestrzeń, dlatego bardzo ciekawym rozwiązaniem jest trzymanie pająków z rodzaju Nephila spp. na otwartej przestrzeni. Puszczamy zatem wolno naszego podopiecznego w danym pomieszczeniu i czekamy, aż sam zrobi sobie sieć w odpowiednim dla niego miejscu. Pająki te robią sieć na ogół w górnych partiach pomieszczenia, co daje niesamowity efekt wizualny. Nie mamy obaw, że pająk nam zejdzie z sieci, ponieważ większość przedstawicieli Nephila spp. 99% swojego życia spędzają na pajęczynie, gdyż poza nią są niezdarne. Wilgotność utrzymujemy poprzez lekkie zraszanie pajęczyny. Rodzaj ten jest delikatnym pająkiem. Szczególnie należy uważać podczas przechodzenia wylinki, w tym czasie należy zapewnić maksymalny spokój i nie potrzebnie nie niepokoić podopiecznego. Temperatura i wilgotność: Zależna od konkretnego gatunku. Większość pająków z tego rodzaju jest stosunkowo ciepłolubna, jednak dostarczanie dodatkowego ogrzewania w postaci np. kabla grzewczego nie ma większego sensu, z powodów takich, że pająki budują sieci łowne w najwyższych punktach pomieszczenia. Żarówka również się nie sprawdza, ponieważ nie mamy pewności w jakim miejscu pająk dokładnie skonstruuje swoją sieć. Jeśli chodzi o dorosłe osobniki mogą być trzymane w temperaturze pokojowej. Wśród młodych, aby zapewnić szybszy wzrost, możemy dodatkowo dogrzewać w dogodny dla siebie sposób pojemnik. Odpowiedni poziom wilgotności dostarczamy przez zraszanie pajęczyny spryskiwaczem. Przy młodych osobnikach postępujemy podobnie, należy jednak ostrożnie zraszać, ponieważ istnieje możliwość potopienia się młodocianych przedstawicieli rodzaju w powstałych kroplach wody, które się osadzają na pajęczynie.  Nephila sp.  N. edulis Żywienie: W naturalnym środowisku pająk żywi się różnego rodzaju średnimi i dużymi owadami latającymi. W skład diety Nephila spp. wchodzą muchy, pszczoły, osy, średniej wielkości ćmy, motyle, ważki i chrząszcze. Podczas gdy ofiara wpada w sieć, poprzez drgania pająk wyczuwa ją, po czym natychmiast rusza do ataku owijając ją w mocną pajęczyną. Co ciekawe, pająki te przejawiają czasami niemalże paniczny strach przed karaluchami. Podczas gdy karaluch wpada w sieć, zostaje całkowicie ignorowany bądź też pająk przed nim ucieka. W niewoli podawana pokarm powinien być przede wszystkim żywy oraz ruchliwy. Sprawdzają się wszelkiego rodzaju owady latające, świerszcze i mączniki również stanowią doskonałe źródło pokarmu. Młode osobniki chętnie zjadają muszki owocowe (Drosophila melanogaster) oraz wylęg świerszczy. Pokarm podajemy bezpośredni na sieć, tak aby owad przykleił się do pajęczyny.  N. plumipes samiec i samica. Dymorfizm płciowy: Przedstawiciele tego rodzaju cechują się znaczącym dymorfizmem płciowym przejawiającym się w rozmiarach. Samce są o wiele mniejsze od samic, wśród gatunku o najmniejszym dymorfizmie jest to w dalszym ciągu spora różnica, w której samica rozmiarami ponad dwukrotnie przerasta samca. Dorosłe samce zajmują sieć samicy, nie tkając własnej i są na ogół inaczej ubarwione. Ich kolor jest raczej jednolity w odróżnieniu od barwnych samic. Długość życie: Jak większość pająków prawdziwych żyją krótko. Po ostatniej wylince samice mogą żyć ponad miesiąc, natomiast samce od 2 do 3 tygodni. Długość całkowitego życia mieści się w przedziale paru lat(średnio około 2 lata), zależy również od paru czynników. Jak wiadomo pająki trzymane w wysokiej temperaturze i obficie karmione szybko rosną, a co zatem idzie, może nastąpić drastyczny spadek długości życia, dlatego poleca się trzymanie pająków w optymalnych dla nich warunkach. Uwagi: Pająk niezwykle ciekawy w obserwacji. Nie przejawia żadnej agresji względem człowieka, gdy jest niepokojony raczej wybiera ucieczkę. Rodzaj ten zwinnie i szybko porusza się po pajęczynie, jednak na ziemi jest nieco niezdarny, dlatego też prawie całe swoje życie spędza na sieci. Z pewnością każdy amator i wielbiciel pająków prawdziwych poradzi sobie z jego utrzymaniem. Przedstawiciele rodzaju Nephila spp. ze względu na swoje podobieństwo i szeroki zakres występowania są często mylone i błędnie oznaczane. Wpływ na to mają także liczne ilości synonimów, błędne klasyfikacje oraz spory, które kształtowały się przez lata. Opracował: Adam Indrycha - "Ad90Am" Na podstawie własnych doświadczeń oraz pomoc zaprzyjaźnionych hodowców i stron:
Literatura:
Zdjęcia i filmy:
Posiadamy zgodę autorów na wykorzystanie zdjęć i filmu. Jakiekolwiek ich kopiowanie lub publikowanie bez zgody jest zabronione. |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 16.01.2011
Data modyfikacji: 09.02.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA 
|
||||||||||||||||||
