|
|
|
|
|
| Megaphobema peterklaasi.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Megaphobema spp. » | ||||||||
Megaphobema mesomelas (Cambridge, 1892)
 Niedojrzały samiec Na wolności występuje na górzystych rejonach Monte Verde na Kostaryce. Gatunek opisany przez Cambridge’a w 1892 roku. Część badaczy i autorów opisów nadal zalicza ten gatunek do rodzaju Brachypelma. Inne nazwy to Euathlus mesomelas, Brachypelma mesomelas oraz Eurypelma mesomelas. Angielska nazwa tego gatunku to Costa Rican Redleg tarantula. Dorasta do 5-6 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 15 cm. Bardzo ciekawie ubarwiony ptasznik. Podstawowym kolorem tego pająka jest czerń. Na każdej z kończyn występuje czerwono pomarańczowa plama (w wieku młodzieńczym plamki występują jedynie na dwóch pierwszych parach odnóży krocznych). Tarczka grzbietowa jest ciemna z jasną obwódką. Na odwłoku występują długie jaśniejsze włoski, podobnie jak na odnóżach. Młode od małego są kolorowe i bardzo szybko rosną. Nie ma różnic w ubarwieniu samca i samicy. Wymaga terrarium o wymiarach 30/30/30 cm. Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy (o warstwie ok. 5 cm). Jako wystrój nadają się sztuczne rośliny, korzenie, skorupa orzecha kokosowego, kora. Megaphobema mesomelas źle się czuje w wysokich temperaturach. Optymalna ciepłota dla tego gatunku nie powinna przekraczać 22-24 stopni (w nocy może spadać do 17 stopni), a wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 70-80%. Gatunek żarłoczny, nie gardzi larwami owadów (much, drewnojadów, mącznika młynarka) oraz dorosłymi owadami (świerszcze, szarańcza, karaczany). Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na pierwszej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Poza tym jest mniejszy od samicy. Rozmnażanie jest trudne i rzadko się udaje w niewoli. Gatunek mało agresywny. Wymaga bardzo czystego i przewiewnego terrarium, ponieważ jest bardzo podatny na pleśń. Zdarza się, że młode padają bez wyraźnej przyczyny. Autor: Awikularia Literatura: L. Klatil, Sklipkani, krasavci s chlupatyma nohama, 1998; F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; Rick C. west, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia.
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
