|
|
|
|
|
| « Ceratogyrus brachycephalu.. | Ceratogyrus marshalli.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Ceratogyrus spp. » | ||||||||
Ceratogyrus darlingi (Pocock, 1897)
 Maluch 4-5 wylinka Na wolności występuje w Mozambiku i Zimbabwe. Sklasyfikowany w 1897 roku przez Pocock’a. W naturze kopie głębokie nory, osiągające długość nawet do 70 cm. Zamieszkuje suche, trawiaste tereny. Inna nazwa to Ceratogyrus darlingii. Angielska nazwa tego gatunku to African Horned Tarantula. Jest to gatunek zaliczany do ęrogatychę ptaszników. Samica dorasta do 7 cm ciała, samiec do 5 cm (ale zdarzają się o wiele mniejsze), z rozpostartymi odnóżami osiąga 14-15 cm. Podstawowym ubarwieniem tego gatunku jest kolor siwawy lub żółtawy (w zależności od osobnika). Tarczka grzbietowa z gwiaździstym wzorem. Odwłok szary w ciemne plamki. Odnóża ciemno szare. Młode brązowe, z ledwo widocznymi ciemniejszymi cętkami. W miarę wzrostu ubarwienie staje się coraz wyraźniejsze. Na tarczce grzbietowej ma wyrostek, który jest nachylony do ciała pod kątem 45 stopni. Jest skierowany w stronę odwłoka. Kształt i kąt rogu jest jednym z głównych znaków do oznaczania rodzaju Ceratogyrus. Funkcja tego rogu nie została do końca poznana – uważa się, że może służyć do gromadzenia zapasów pokarmowych, wykorzystywanych w okresie suszy. Optymalne wymiary terrarium dla tego gatunku to 25/25/25 cm. Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy. Ptasznik cały pojemnik będzie uważał za swoją norę i oplecie ją pajęczyną. Dodatkowe wyposażenie w postaci kory lub korzenia nie jest konieczne, ale oczywiście można te przedmioty włożyć do terrarium. Wilgotność może być niższa (do 75%), niż u większości ptaszników, ale za to wymaga stałego dostępu do wody, tak więc miseczka powinna się znaleźć w wyposażeniu terrarium. Temperatura powinna wynosić 27-30°C. Młode ptaszniki karmimy larwami owadów (much, mącznika młynarka, karaczanów), podrostkom i dorosłym osobnikom podajemy odpowiedniej wielkości świerszcze, larwy drewnojadów, pasikoniki, szarańczę. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej parze kończyn krocznych haczyki. Jest poza tym dużo mniejszy niż samica. Niektóre samce są o ton ciemniejsze. Wyrostek na jego tarczce grzbietowej jest krótki, ale widoczny. Przy dopuszczaniu samica bywa agresywna w stosunku do swojego partnera. Kokon wytwarzany jest około 1,5 miesiąca od kopulacji. Samica wplata go często w ścianki kryjówki. Bywa w nim od 100 do 250 jajeczek. Młode są małe, ale bardzo szybko rosną. Opuszczają kokon po 3-5 tygodniach (szybciej, kiedy temperatura inkubacji wynosi około 26 stopni). Dojrzałość osiągają w wieku 1,5-2,5 lat. Ceratogyrus darlingi nadaje się dla zaawansowanych hodowców ze względu na swoją szybkość oraz agresję. Jad tego gatunku może stanowić niebezpieczeństwo dla zdrowia człowieka. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.tarantulas.ru; własne doświadczenia.
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
