|
|
|
|
|
| « Avicularia pulchra.. | Avicularia sp. amazonica .. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Avicularia spp. » |
Avicularia purpurea (Peter Kirk, 1990)
 Nazwa angielska: Ecuadorian purple tarantula
Systematyka:
Podkrólestwo - Eumetazoa Typ - Arthropoda Podtyp - Chelicerata Gromada - Arachnida Rząd - Araneae Podrząd - Mygalomorphae Rodzina - Theraphosidae Podrodzina - Aviculariinae Rodzaj - Avicularia Gatunek - Avicularia purpurea  Avicularia purpurea  młody osobnik Pająki z tego gatunku są przeważnie łagodne, jednak mogą być szybkie. Podrażnione przeważnie uciekają do nory. Jad tych ptaszników jest stosunkowo słaby. Wygląd: Jak opisał go Peter Kirk: Na pierwszy rzut oka ten ptasznik sprawia wrażenie całkowicie smolisto-czarnego. Jeśli jednak przyjrzeć mu się uważnie w naturalnym świetle, dostrzeżemy, iż jego ciało połyskuje niebiesko-purpurowym kolorem. Nogi tego pająka porastają długie włoski, które nie są czarne, a bardzo ciemne czerwono-brązowe – choć jest to prawie niezauważalne. Końcówki odnóży są koloru kremowo-różowego, jednak są one znacznie mniej widoczne, aniżeli u pozostałych pająków z rodzaju Avicularia. Odwłok A. purpurea jest aksamitno-czarny, z dłuższymi włoskami o takim samym kolorze jak te na odnóżach. Naukowa nazwa gatunkowa ("purpurea" – przyp. autor) nawiązuje do metalicznego purpurowo-niebieskiego połysku widocznego na ciele pająka w naturalnym świetle dziennym. Dorastają do 5 cm długości ciała. Żyje na Ekwadorskich terenach niziny Amazonki. Pająki te często zamieszkują zagospodarowane tereny, szczególnie pastwiska bydła na których rosną pojedyncze drzewa. Różne osobniki prowadzą nieco zróżnicowany tryb życia, lecz jak u wszystkich pająków z rodzaju Avicularia, są przede wszystkim ptasznikami nadrzewnymi. Swoje pajęczynowe nory budują przeważnie w różnych szczelinach w pniach drzew, a także pod odstającymi kawałkami kory. Co ciekawe, wejście do nory jest niemal zawsze skierowane ku dołowi. Zdarza się również, że pająki te zamieszkują ludzkie siedziby – gniazda budują we wszelakich szczelinach, na poddaszach. Są to zwierzęta aktywne przede wszystkim o zmierzchu i nocą. Dla dorosłego osobnika wystarczy terrarium o wymiarach 20x25x30cm. Młode trzymamy w odpowiednich dla ich wieku pojemniczkach (np. po kliszy, na mocz). Dobrze byłoby, aby choć jedna z bocznych ścian terrarium była wyklejona korkiem lub korą – ułatwi to pająkowi budowę pajęczynowej nory. W terrarium musi znaleźć się pionowo ustawiony konar, korzeń lub kawałek kory. Jako podłoże stosujemy torf lub bardzo popularny i użyteczny substrat kokosowy, którego warstwa powinna wynosić 3-4 cm. W terrarium powinna również znaleźć się nieduża miseczka z wodą, która pomoże utrzymać odpowiednią wilgotność i uchroni pająka przed ewentualnym przesuszeniem. Temperatura w terrarium powinna wynosić 24-28ºC, nocą może spadać o kilka stopni. Wymagają dość wysokiej wilgotności, która powinna utrzymywać się na poziomie bliskim 80%. Utrzymujemy ją poprzez codzienne zraszanie terrarium. Wilgotność powietrza nie może spadać poniżej 65-70%, gdyż może to doprowadzić do przesuszenia pająka, a w konsekwencji jego śmierci! Ptaszniki nie wymagają oświetlenia – pająki lepiej czują się w zacienionych miejscach. Jednak możemy zamontować w terrarium żarówkę bardzo słabej mocy, świecącą na czerwono, gdyż ptaszniki nie dostrzegają tego koloru. Pierwszą zaletą takiego rozwiązania jest to, że w terrarium zostanie utrzymana odpowiednia temperatura, a drugim zaś to, że będziemy mogli obserwować naszego podopiecznego nocą, podczas gdy on wyrusza na łowy. Ptaszniki te karmimy świerszczami, szarańczami i innymi bezkręgowcami. Jak wszystkie ptaszniki nadrzewne, również Avicularia purpurea bardzo lubią latający pokarm, tj. łatwo dostępne w lecie motyle czy też muchy, które możemy wyhodować z białych robaków dostępnych w każdym sklepie wędkarskim(nie polecam karmić pająków łapanymi muchami, gdy mogą zaszkodzić naszym podopiecznym). Dymorfizm płciowy jest widoczny u dorosłych osobników - samiec ma haki na pierwszej parze odnóży, oraz bulbusy (narządy płciowe) na nogogłaszczkach. Samica jest masywniejsza, natomiast samiec ma dłuższe odnóża. Kopulacja tych ptaszników zazwyczaj przebiega bezproblemowo. Samica po około 2 miesiącach od kopulacji buduje kokon, do ktorego składa blisko 100 jajek. Nimfy lęgną się dość szybko i równie szybko przekształcają się pająki. Opracował: Akadiusz Guzanek – newneo Literatura: www.sea.unep-wcmc.org www.spidy.goliathus.com www.exoticfauna.com www.pbonline.at www.arachnophilia.de oraz własne doświadczenia. |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 15.06.2006
Data modyfikacji: 22.01.2012
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||||||||
)
)
)
