|
|
|
|
|
| « Aphonopelma caniceps.. | Aphonopelma crinitum.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Aphonopelma spp. » | ||||||||
|
Aphonopelma chalcodes (Chamberlin, 1940)
Gatunek sklasyfikowany w 1940 roku przez Chamberlin’a. Na wolności występuje w USA (Arizona) i w północnym Meksyku. Angielskie nazwy tego ptasznika to Mexican Blonde Tarantula i Desert Blond Tarantula. Samica dorasta do 6-7 cm ciała, samce do 5,5 cm. Samice dożywają 20 lat. Samce żyją 10-12 lat i dojrzewają bardzo późno. Niektórzy badacze uważają, że pająk ten może dorastać do 9 cm ciała (Klaas). Jest to ciekawie ubarwiony ptasznik. Występuje w kilku odmianach barwnych. Są to odmiana czerwona (red form), odmiana podstawowa (common form) i odmiana ciemna (dark form). W drugim przypadku ciało pająka jest bardzo jasne, beżowe wpadające w jasny róż, odwłok jest ciemniejszy. Niektóre osobniki są ciemniejsze – to forma czerwona – ich barwa wpada w brąz, a odwłok jest ciemny. Całe ciało ma czerwonawy połysk. Na tarczce grzbietowej występuje kilka czarnych, nieregularnych plamek. W trzecim przypadku pająk jest ubarwiony o dwa tony ciemniej, niż forma podstawowa. Dorosłe samce różnią się nieco ubarwieniem od samic – tarczka grzbietowa jest u nich jasna, odnóża prawie czarne, a odwłok ciemnobrązowy, porośnięty pomarańczowawymi włoskami. Odpowiednie wymiary terrarium dla dorosłego osobnika to 25/25/25 cm. Jako podłoże można zastosować pół na pół żwirek i torf. Można też użyć żwirku zmieszanego z piaskiem. Do terrarium wsypujemy 7-10 cm warstwę podłoża. Jako kryjówkę można użyć płaskiego kamienia, kawałka kory lub korzenia. Aphonopelma chalcodes wymaga suchego terrarium ze stałym dostępem do wody; miseczka z wodą jest więc konieczna – pająk ten często i dużo pije, należy więc pamiętać o częstym wymienianiu wody. Można posadzić sukulenty bez kolców, ale musimy liczyć się z tym, że pająk je po pewnym czasie wykopie. Wymaga niskiej wilgotności, utrzymującej się na poziomie ok. 50-60% i temperatury w granicach 28 stopni (w nocy może spaść do 18-20 stopni). Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne, tzw. bulbusy, a na przedniej, najdłuższej parze kończyn występują okazałe haczyki. Rzadko rozmnaża się w niewoli. Udało się to m.in. w Niemczech. W kokonie znajduje się około 500 jajeczek, z których po 6 tygodniach lęgną się nimfy. Dorosłym osobnikom podajemy świerszcze, karaczany i szarańczę, pająki młode i podrostki karmimy małymi świerszczami, karaczanami oraz larwami owadów – much i mącznika młynarka. Gatunek rzadki w hodowli. Ptasznik ten potrzebuje wielu lat, aby dojrzeć i stać się zdolnym do rozmnażania. Nadaje się dla początkujących terrarystów. Bardzo rzadko wyczesuje włoski parzące z odwłoka, a jego jad nie jest niebezpieczny dla człowieka. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.cyriocosmus.com; http://www.desertmuseum.org/books/nhsd_tarantula.html;
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
