|
|
|
|
|
| « Aphonopelma braunshauseni.. | Aphonopelma chalcodes.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Aphonopelma spp. » |
Aphonopelma caniceps (Simon, 1897)
 Podrostek Na wolności występuje w Meksyku i Teksasie. Gatunek sklasyfikowany w 1897 roku przez Simon'a. Dawna nazwa to Eurypelma caniceps. Najpopularniejsza angielska nazwa tego gatunku to Mexican Black Velvet Tarantula. W naturze żyje na terenach półpustynnych i w suchych kamiennych biotopach. Kopie głębokie nory o długości nierzadko przekraczającej 30 cm. Niekiedy jego kryjówka znajduje się pod dużymi kamieniami lub nawisami skalnymi. Dorasta do 6-7 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami mierzy 13-15 cm. Podstawowe ubarwienie tego gatunku to czerń. Tarczka grzbietowa jest brązowa, ciemniejsza od strony nasady kłów jadowych. Świeżo po wylince zielonkawo opalizuje, a na odnóżach pojawiają się słabo widoczne białe kreseczki. Nie ma różnicy w ubarwieniu samic i samców. Młode ptaszniki są różowe z ciemną plamką na odwłoku, od 4-5 wylinki zaczynają szarzeć. Wymaga terrarium o wymiarach 30/30/20 cm (dł./szer./wys.). Jako podłoże można zastosować substrat kokosowy lub torf kwaśny. Gatunek ten kopie nory, więc niepotrzebna jest dodatkowa kryjówka, ale jak ktoś chce, może oczywiście włożyć do terrarium kawałek kory czy korzeń. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 25-30°C, a wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 40-50%. Ptaszniki karmimy świerszczami, karaczanami i owadami łąkowymi. Młode chętnie jedzą larwy mącznika młynarka i małe świerszcze. Dojrzały samiec ma na przedniej parze odnóży krocznych haczyki, a na nogogłaszczkach narządy płciowe (tzw. bulbusy). Przed kopulacją należy oba pająki dobrze nakarmić, chociaż samica rzadko przejawia agresywność wobec swojego partnera. Po kopulacji samica wytwarza kokon, z którego po kilku tygodniach wypuszcza około 80-150 młodych. Małe pajączki długo rosną. Samce dojrzewają po 2-3 latach, samice po 3-5 latach. Aphonopelma caniceps rzadko bywa agresywna. Jej obroną jest wyczesywanie wosków parzących z odwłoka. Nadaje się dla początkujących terrarystów. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; www.tarantulas.ru; www.cyriocosmus.com; własne doświadczenia |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 07.01.2007
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
