|
|
|
|
|
| « Acanthoscurria insubtilis.. | Acanthoscurria musculosa.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Acanthoscurria spp. » | ||||||||||||
|
Acanthoscurria juruenicola (Mello-Leitao, 1923)
Gatunek sklasyfikowany w 1923 roku przez Mello-Leitao. Na wolności występuje w Brazylii, w rejonie Mato Grosso. Angielskie nazwy tego ptasznika to Matto-Grosso Violet-purple Rump Bird-eater, Brazilian Orange Banded i Brazilian Rusty Tarantula. Dorasta do 5,5-6 cm ciała. Niektóre źródła podają, że samice mierzą do 20 cm z rozpostartymi odnóżami. Podstawową barwą tego ptasznika jest ciemny brąz. Na kończynach występują słabo widoczne jaśniejsze kreseczki. Odwłok jest brązowy, porośnięty czerwonawymi włoskami. U dorosłych samic czerwone włoski zanikają. Samce są ciemno brązowe. Młode są różowe z ciemną plamką na odwłoku, która zanika w miarę wzrostu pająka. Dorosłe samce są ciemniejsze, przez co kreseczki na ich odnóżach są lepiej widoczne. Wymiary terrarium dla dorosłego osobnika to 30/30/30 cm. W terrarium powinna znaleźć się dość gruba warstwa podłoża – torfu lub substratu kokosowego (około 10 cm). Pająki te bardzo lubią kopać w podłożu. Temperatura powinna utrzymywać się na poziomie 26-28 stopni, a wilgotność nie powinna spadać poniżej 80%. Dojrzały samiec posiada na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej parze odnóży krocznych haczyki. Dorosłe ptaszniki chętnie polują na świerszcze, karaczany i szarańczę. Od czasu do czasu, jako urozmaicenie pokarmu, można im podać oseska mysiego. Młode i podrośnięte osobniki karmimy małymi świerszczami i larwami owadów – much i mącznika młynarka. Dorosłe i starsze osobniki karmimy 1-2 razy w tygodniu, młodym podajemy pokarm 2-3 razy na tydzień. Według Burchel'a (1971) tego gatunku bardzo obawiają się Indianie, którzy uważają Acanthoscurria juruenicola za bardzo jadowitą. Powinny zajmować się nim osoby, które mają już pewne doświadczenie w trzymaniu ptaszników. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H.J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; www.giantspiders.com; www.cyriocosmus.com; własne doświadczenia
|
||||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
