|
|
|
|
|
| Acanthoscurria atrox.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Acanthoscurria spp. » |
Acanthoscurria antillensis (Pocock, 1903)
)
Dorosła samica )
Dorosła samica  Nazwa angielska: Pink Patched Bird-eater, The Pinkpatch Tarantula.
Gatunek sklasyfikowany w 1903 roku przez Pocock’a, na podstawie samicy. Na wolności występuje na Dominikanie, na Wyspie Świętego Wincentego i Santa Lucii oraz na Małych Antylach w lasach deszczowych. Samica dorasta do 6-7 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami osiąga 13-15 cm.. Podstawowym ubarwieniem tego ptasznika jest brąz. Tarczka grzbietowa samicy jest jasno brązowa z ciemniejszymi plamami, odwłok bardzo jasno brązowy (u niektórych samic ten brąz wpada w pomarańcz), pierwszy człon odnóży jest ciemno brązowy, reszta kończyny jest bardzo jasna. Ciało samicy pięknie połyskuje na miodowo. Samiec ma tarczkę grzbietową brązową z różowym połyskiem, odwłok i kończyny brązowe. Przed linieniem pająk jest jaśniejszy i bardziej rdzawy, po linieniu ma barwę prawie czarną. Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary 30/30/30 cm. Może być też większe. Powinna znaleźć się w nim duża warstwa podłoża (substratu kokosowego lub torfu) – Acanthoscurria antilensis zawzięcie kopie nory. Jako kryjówkę można zastosować kawałek kory lub korzenia. Temperatura powinna utrzymywać się na poziomie 27-30 stopni (nocą pożądane są spadki do 21-22 stopni). Optymalna wilgotność dla tego gatunku to 60-70%. Dojrzały samiec posiada na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży, haczyki. Jest mniejszy od samicy. W niewoli się bardzo dobrze rozmnaża. W kokonie bywa 300-400 młodych. Dorosłym ptasznikom można podać od czasu do czasu oseska mysiego. Karmimy je 2-3 razy w tygodniu świerszczami, pasikonikami, karaczanami i szarańczą. Młodym podajemy larwy mącznika młynarka i larwy much. W Europie jest rzadkim ptasznikiem. Jego najczęstszą obroną jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka, ale niektóre osobniki są agresywne i mogą próbować bronić się ukąszeniem. Jad nie stanowi zagrożenia dla człowieka, aczkolwiek ukąszenie jest bolesne, a na jego miejscu powstaje lekka opuchlizna. Acanthoscurria antillensis nadaje się dla ludzi, którzy mają już pewne doświadczenie w trzymaniu ptaszników. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; H.J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.cyriocosmus.com; |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 30.05.2006
Data modyfikacji: 10.07.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
