|
|
|
|
|
| « Tapinauchenius cupreus.. | Tapinauchenius gigas.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Tapinauchenius spp. » |
Tapinauchenius elenae (Schmidt, 1994)
 Tapinauchenius elenae Na wolności występuje w lasach deszczowych Ekwadoru. Gatunek opisany w 1994 roku przez Schmidt’a. Należy do średniej wielkości ptaszników – samice dorastają do 4-5 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 12 cm. Podstawowym ubarwieniem dorosłego osobnika jest świetlisty brąz. Niektóre osobniki są rude. Tarczka grzbietowa połyskuje złotawo. Odwłok jest wyraźnie podłużny. Młode mają dość ciekawe ubarwienie: tarczka grzbietowa i odnóża są szare, końcówki stóp czarne z różowymi pazurkami, odwłok czerwonawy z czarnym wzorem w kształcie choinki, która zanika w miarę wzrostu. Terrarium powinno być dość wysokie i mieć wymiary 35/25/25 cm (wys./dł./szer.). Wygodnym podłożem jest torf, jałowa ziemia kwiatowa lub substrat kokosowy. Konieczna jest gałązka, można również posadzić roślinę np. z rodzaju Scindapsus. Pająk zrobi sobie u podstawy korzenia pajęczynowo-torfową kryjówkę. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 65-70%. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 25-30 stopni. Młode niechętnie jedzą larwy mącznika młynarka, natomiast przepadają za muchami i małymi świerszczami. Starsze bez problemu przyjmują świerszcze. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy). Poza tym ma bardziej owłosione odnóża i jest mniejszy niż samica. Rozmnażanie tego gatunku nie jest do końca poznane. Przed dopuszczaniem należy oba pająki dobrze nakarmić, po czym wpuścić samca do terrarium samicy. Do kopulacji dochodzi zwykle na ściance pojemnika, samica rzadko bywa agresywna w stosunku do swojego partnera. Po kilku minutach pająki zwykle powtarzają kopulację. Kokon wytwarzany jest najczęściej po 2 miesiącach i jest w nim do 80 jajeczek. Jest to szybki i skoczny nadrzewny ptasznik. Nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Zaniepokojony błyskawicznie ucieka. Nadaje się dla ludzi, którzy mieli już styczność z tego rodzaju zwierzętami. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspider.com; www.poecilotheria.com; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia. |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 20.08.2006
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
