Gatunek sklasyfikowany w 1897 roku przez Pocock’a. Na wolności występuje w Angoli, Wschodniej i Środkowej Afryce. Inna nazwa to Pterinochilus mutus. Angielskie nazwy tego ptasznika to Lake Tanganyikan golden baboon i African Lesser Baboon.
Dorasta do 5-6 cm ciała.
Podstawową barwą tego pająka jest szary. Na tarczce grzbietowej znajduje się czarny wzór w kształcie gwiazdy. Odwłok jest podłużny, w czarne ciapki.
Optymalne wymiary terrarium to 30/30/30 cm. Jako podłoża można użyć torfu lub substratu kokosowego. Na kryjówkę nadaje się kawałek kory. Plecie spore ilości pajęczyny. Wymaga temperatury w granicach 25-28 stopni (w nocy może spadać do 18-20 stopni) i wilgotności utrzymującej się na poziomie 70-80%.
Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych haczyki. Jest poza tym sporo mniejszy niż samica. W niewoli bardzo dobrze się rozmnaża. W kokonie bywa 80-200 jajeczek. Młode pozostają w takiej kryjówce jeszcze jakiś czas po opuszczeniu kokonu. Małe pajączki przebywają blisko samicy, która je ochrania. W pobliżu gniazda polują na małą zdobycz.
Młode pajączki chętnie jedzą muszki owocowe (wrzucamy do ich pojemniczków po 3-4 szt.), larwy much i mącznika młynarka. Starsze i dorosłe osobniki chętnie polują na świerszcze, średniej wielkości karaczany i mniejszą szarańczę.
Jest to bardzo szybki i agresywny ptasznik. Jego jad może być niebezpieczny dla zdrowia człowieka. Nie nadaje się dla początkujących terrarystów.
Autor: Awikularia
Literatura:
F. Kovarik, Sklipkani, 1998;
F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001;
L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998;
H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000;
N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005;
www.cyriocosmus.com;