|
|
|
|
|
| Iridopelma zorodes.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Iridopelma spp. » | ||||||||
Iridopelma hirsutum (Pocock, 1901)
 Iridopelma hirsutum Na wolności występuje w lasach deszczowych Brazylii. Gatunek opisany w 1901 roku przez Pocock’a. Do niedawna zaliczany do rodzaju Avicularia. Inne nazwy to Iridopelma hirsuta i Avicularia hirsuta oraz Typhochlaena pococki. Dorasta do 5-6 cm ciała. Młode i dorosłe osobniki różnią się ubarwieniem. Młode ptaszniki są bardzo kolorowe - posiadają szeroki, ciemny pas na odwłoku. Odwłok porośnięty jest żółtawymi włoskami. Tarczka grzbietowa ciemna z zielonkawym połyskiem, odnóża początkowo są ciemne, w miarę wzrostu ptasznika jaśnieją. Końcówki stóp różowe. W miarę wzrostu ciało Iridopelma hirsutum staje się coraz jaśniejsze. Podrostki i dorosłe pająki są dość mocno owłosione. Podstawową barwą ich ciała jest beż. Optymalne wymiary terrarium dla dorosłej samicy to 30/30/40 cm (dł./szer./wys.). W terrarium powinny znaleźć się obowiązkowo gałęzie i rośliny (rozmaite sztuczne lub żywe z rodzaju Scindapsus) – pająk użyje ich jako podstawy do budowy kryjówki z sieci. Poidełko z wodą nie jest konieczne – gatunek ten rzadko schodzi na podłoże. Wymaga wilgotności utrzymującej się w granicach 75% i temperatury 27-29 stopni (nocą może spadać do 18-20 stopni). Gatunek ten jest bardzo wrażliwy na przesuszenie. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy)oraz haczyki na przedniej parze kończyn. W niewoli rozmnaża się sporadycznie, większość młodych pochodzi z kokonów zapłodnionych samic z odłowu. Młode osobniki niechętnie jedzą larwy mącznika młynarka i larwy much, natomiast chętnie przyjmują małe muchy oraz odpowiedniej wielkości świerszcze. Jest to dość szybki i bardzo skoczny ptasznik. Wykorzystuje każdą okazję do ucieczki, np. przy karmieniu lub przy spryskiwaniu. Nadaje się dla hobbystów, którzy mają już doświadczenie w trzymaniu pająków nadrzewnych. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia.
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
