Gatunek sklasyfikowany w 1898 roku przez Cambridge’a. Na wolności występuje w Trynidadzie i Tobago oraz w Wenezueli. Inna nazwa to Stichoplastus sanguiniceps.
Holothele sanguiniceps należy do małych ptaszników. Dorasta do 3 cm ciała. Wytwarza dość sporo sieci.
Ładnie ubarwiony gatunek. Tarczka grzbietowa jest brązowo-złota, odwłok i kończyny szaro czarne. Odnóża są bardzo długie. Nasada kłów jadowych brązowo-czarna.
Wymiary terrarium dla dorosłego osobnika to 15/15/15 cm. Powinna znaleźć się w nim kilkucentymetrowa warstwa podłoża (torfu lub substratu kokosowego). Można w nim posadzić dobrze ukorzeniającą się i gęstą trawę. Na kryjówkę nadaje się kawałek kory – pająk dość szybko oplecie go pajęczyną. Wymaga temperatury w granicach 28-33 stopni w dzień i 18-20 stopni w nocy. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 70-90%.
Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych haczyki. Jest mniejszy od samicy.
Młode pajączki karmimy muszkami owocowymi i małymi larwami mącznika młynarka. Starszym i dorosłym osobnikom można podawać mniejsze świerszcze, muchy, larwy mącznika młynarka.
Nie ma jadu niebezpiecznego dla człowieka. Nadaje się dla początkujących.
Autor: Awikularia
Literatura:
F. Kovarik, Sklipkani, 1998;
H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000;
N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005;
Rick C. West, www.birdspiders.com;