|
|
|
|
|
| « Brachypelma fossorium.. | Brachypelma sabulosum.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Brachypelma spp. » | ||||
Brachypelma klaasi (Schmidt, 1994)
 Młoda samica Na wolności występuje w Meksyku. Gatunek opisany w 1994 roku przez Schmidt’a i Krause’a jako Brachypelmides klaasi. Od niedawna przypisany do rodzaju Brachypelma, ale nadal można go spotkać w sprzedaży pod starą nazwą. Angielska nazwa tego gatunku to Mexican pink tarantula. Jest to najmniejszy ptasznik z rodzaju Brachypelma. Dorasta do 6--8 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 15 cm. Samice są długowieczne. Bardzo ładnie ubarwiony pająk. Podstawowy kolor ciała to czerń. Na odwłoku znajdują się rzadko rozmieszczone długie, pomarańczowo czerwone włoski. Odnóża są ciemnoczerwone, bardzo gęsto porośnięte długimi włoskami. Tarczka grzbietowa ma barwę ciemno szarą z jasno pomarańczowym obramowaniem. Młode są różowe z ciemną plamką na odwłoku. Kolory na kończynach zaczynają pojawiać się około 5 wylinki, na początku dość słabo, a wraz z kolejnymi linieniami ubarwienie staje się coraz bardziej intensywne. Moim zdaniem jest to najpóźniej wybarwiający się ptasznik z rodzaju Brachypelma. Minimalne wymiary terrarium dla tego gatunku to 30/20/20 cm (dł./szer./wys.). Dobrym podłożem jest substrat kokosowy lub torf o warstwie ok. 5 cm. Niektóre osobniki lubią kopać w podłożu. Do terrarium można włożyć, w charakterze kryjówki, kawałek kory. Optymalna temperatura powinna mieścić się w granicach 25-27 stopni (nocą około 20 stopni), a wilgotność na poziomie 60-70%. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Bulbusy mają trochę inny kształt, niż u innych przedstawicieli ptaszników z rodzaju Brachypelma. Nie ma różnic w ubarwieniu obu płci. Przed łączeniem należy parę obficie nakarmić, ale samica nie powinna być agresywna w stosunku do swojego partnera. Kopulacja przebiega szybko. Po kilku tygodniach samica wytwarza kokon, w którym znajduje się od 200 do 600 młodych. Samce dojrzewają po 2-2,5 cm, samice po 3-4 latach. Nie ma jadu niebezpiecznego dla człowieka. Pająk spokojny i łagodny, rzadko przejawia agresję. Wyczesuje włoski parzące z odwłoka. Nadaje się dla początkujących. Gatunek objęty ochroną. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; H. J. Peters, Tarantula of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.tarantulas.ru; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia.
|
||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
