|
|
|
|
|
| « Brachypelma annitha.. | Brachypelma baumgarteni.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Brachypelma spp. » | ||||||||||||||
Brachypelma auratum (Schmidt, 1992)
 Mexican Flameknee Tarantula
 Vogelspin
 Tarantule a genux de peu du Mexique
 Samica  Samica  Niedojrzały samiec Gatunek na wolności występuje w górzystych rejonach Meksyku (spotykano go nawet na wysokości 2000 m. n. p. m.). Opisał go Schmidt w 1992 roku. Dawniejsza nazwa tego gatunku to "górski smithi". Nazwa angielska tego ptasznika to Flame Knee Tarantula. Jest bardzo atrakcyjnie ubarwiony. Długość jego ciała wynosi około 7-8 cm, z rozpostartymi odnóżami dorasta do 15 cm. Potrzebuje terrarium o wymiarach 30/20/20 (dł./wys./szer.). Nie wymaga specjalnych warunków hodowli. Podłożem do pojemnika może być torf kwaśny lub włókno kokosowe. Temperatura w terrarium powinna wynosić średnio 23-25° C, wilgotność 50%. Nocą temperatura może być niższa - około 20-21° C. Odpowiednią wilgotność utrzymujemy poprzez spryskiwanie terrarium odstaną wodą. Jeżeli ptasznik jest mały, można nabrać wody do strzykawki i delikatnie nawilżyć podłoże. Należy pamiętać, aby jedno miejsce w pomieszczeniu zwierzęcia było zawsze suche. Dla większych pająków doskonale nadaje się popularny spryskiwacz do kwiatów. W pojemniku pająka można umieścić higrometr i w ten sposób kontrolować wilgotność powietrza. Jako kryjówka może służyć konar lub połówka skorupy orzecha kokosowego. Młode osobniki są różowe z ciemną plamką na odwłoku, która zanika w miarę wzrostu. Starsze i dorosłe osobniki mają aksamitnie czarne ciało z czerwonymi podwójnymi paseczkami na odnóżach. Na każdej kończynie ptasznik ma po jednej podwójnej kreseczce. Na odwłoku, pokrytym czarnymi włoskami, rosną dłuższe, pojedyncze perłowe włoski. Tarczka grzbietowa jest czarna z perłową obwódką. Samice nierzadko dożywają dwudziestu lat. Samce żyją znacznie krócej. Śmiertelność wyklutych w niewoli młodych jest bardzo niska, jednak rozmnażanie jest trudne, o czym będzie mowa niżej. Okres dojrzewania trwa około 3-5 lat – dłuższe dojrzewanie jest typowe dla ptaszników zamieszkujących tereny górzyste. Młode rosną dość szybko i są żarłoczne; kolory pojawiają się około piątej wylinki, początkowo słabo widoczne. Karmimy je larwami mącznika młynarka, małymi owadami łąkowymi oraz małymi karaczanami. Dojrzałym ptasznikom można podawać myszy, chociaż z doświadczenia wiem, że ten gatunek niechętnie je jada. Nie ma różnic w ubarwieniu samca i samicy. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na pierwszej parze odnóży krocznych haczyki. Poza tym są smuklejsze niż samice i potrafią wydawać piskliwe dźwięki dzięki narządom strydulacyjnym. Rozmnażanie jest problematyczne. Niektórzy badacze uważają, że zimowanie tego gatunku jest niezbędne, inni uważają, że jest niepotrzebne. Za pierwszą teorią przemawia to, iż ptaszniki te żyją na znacznych wysokościach. Może dlatego potrzebne są kilkutygodniowe spadki temperatur? Przed kopulacją należy bardzo obficie nakarmić samicę. Po kilku tygodniach po dopuszczeniu wytwarza ona kokon, w którym znajduje się kilkaset jajeczek. Po pewnym czasie wykluwa się około 600 małych nimf. W niewoli rozmnaża się dość rzadko. Jad Brachypelma auratum nie jest niebezpieczny dla człowieka, zresztą pająki te w formie obrony bardzo rzadko kąsają. Częściej ratują się ucieczką, a jak są ostatecznie przyparte do muru, wyczesują włoski parzące z odwłoka. Gatunek ten, podobnie jak wszystkie Brachypelmy, objęty jest ochroną gatunkową. Autor: Awikularia Literatura: L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; J. Oplustilova, Amatersky arachnolog, 2/2002; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.tarantulas.ru; www.cyriocosmus.com; własne doświadczenia;
|
||||||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
