|
|
|
|
|
| « Avicularia violacea.. | Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Avicularia spp. » | ||||||||||
|
Avicularia walckenaeri (Perty, 1833)
Sklasyfikowana przez Perty’iego w 1833 roku, ale dokładniej opisany w roku 1892. Angielska nazwa tego ptasznika to Orange-Banded Pinktoe tarantula. W naturze zamieszkuje brazylijskie tropikalne lasy deszczowe. Dorasta do 6-7 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 12 cm. Dla dorosłego osobnika A. walckenaeri odpowiednie będzie terrarium typu wertykalneo o wymiarach 20/20/35cm. Idealnym podłożem które zarazem pomoże w utrzymaniu wilgotności na odpowiednim poziomie jest włókno kokosowe. Ważnymi elementami wystroju są gałęzie, konary, liany, itp., do których ptasznik przymocuje swoje gniazdo. Gniazda Avicularii mają specyficzną budowę – wąskie korytarze z kilkoma (co najmniej 2) wyjściami. Miseczka z woda jest zbędna, lecz przydatna, gdy zamierzamy wyjechać na kilka dni, ponieważ pomoże to utrzymać wilgotność na odpowiednim – dość wysokim poziomie. Ubarwieniem Avicularia walckenaeri bardzo przypomina A. aurantiaca z tym wyjątkiem, że obręcze na jej odnóżach są koloru pomarańczowego. Istnieje także mała różnica w budowie karapaksu (rowku na środku głowotlowia), którą jednak bardzo trudno zaobserwować.  Avicularia walckenaeri Wymaga wilgotności na poziomie 75-80%. Za duża wilgotność jest równie szkodliwa jak i przesuszenie. Skutki przesuszenia często są widoczne dopiero po wylince. Temperatura powinna utrzymywać się na poziomie 25-27°C, wskazane są nocne spadki do ok. 22°C. Dymorfizm płciowy widoczny „gołym okiem” jest przy ok. 5 wylince. Dorosłe samce (ok. L8-10) posiadaja niewielkie haki na pierwszej parze odnozy krocznych i bulbusy wypełnione nasieniem na nogogłaszczkach. Samica staje się dorosła mając ok. 1,5-2 lata (ok. L10). Samice żyją do 6-7 lat, a samce do 5-6 miesięcy po ostatniej wylince. Długość życia związana jest z warunkami, w jakich pająki były trzymane oraz z tym czy były rozmnażane. Ptaszniki te karmimy świerszczami, karaczanami, owadami łąkowymi, szarańczą, molami woskowymi, oraz larwami mącznika młynarka czy drewniakami. Jak każde pająki nadrzewne przepadają za ruchliwym – skaczącym, biegającym czy latającym (szczególnie) pokarmem. Młodym ptasznikom podajemy odpowiednio mniejszy pokarm, który mogą stanowić wylęgi świerszczy oraz karaczanów, „minimaczniki” (trojszyki) bądź muszka owocówka. Przed kopulacją należy dobrze wykarmić oba pająki (a szczególnie samicę), lecz z doświadczenia wiem, że nawet niewykarmiona samica zazwyczaj jest obojętnie bądź pozytywnie nastawiona do samca. Rzadko można zaobserwować przejawy agresji. Sam akt kopulacji trwa krótko – zaledwie kilka/kilkanaście sekund, lecz oczekiwanie na ten moment może trwać nawet kilka tygodni. Po około 5 – 8 tygodniach samica buduje kokon, do którego składa do ok. 220 zazwyczaj ok. 100-150 jajeczek (ilość jajeczek zależy w dużej mierze od wieku samicy). W kokonie po kilkutygodniowej inkubacji pojawiają się młode pajączki, które przy odpowiednio dużej ilości pokarmu nie przejawiają względem siebie agresji. Gdy pajączki dorosną do trzeciej wylinki lepiej oddzielić je do osobnych pojemników. A. walckenaeri (jak i wszystkie Avicularia) to ptaszniki mało agresywne o stosunkowo słabym jadzie. Nadrabiają to swoja zwinnością. Potrafią skoczyć na odległość kilkunastu centymetrów i błyskawicznie uciec w bezpieczne dla nich miejsce. Co do wyczesywania włosków parzących z odwłoka sprawa nie jest do końca jeszcze jasna. Z własnego doświadczenia wiem, że jest to możliwe, lecz nie potwierdzają tego żadne naukowe źródła. Ze względu na to, iż jest to pająk nadrzewny, którego śmiertelność w młodym wieku jest dość spora, polecany jest hodowcą mającym już jakieś doświadczenia w hodowli ptaszników. Literatura: N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki,1999; http://www.arachnophilia.de ; http://www.exotic-animals.org ; własne doświadczenia;
|
||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
