|
|
|
|
|
| Augacephalus ezendami.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Augacephalus spp. » |
|
Augacephalus breyeri (Hewitt, 1919)
Anna Małecka (Obli/oblivion) )
Samica ~5 cm DC Fot. Robert Kądziołka )
Widok na fovea Fot. Robert Kądziołka )
Sternum Fot. Robert Kądziołka Gatunek sklasyfikowany w 1919 roku przez Hewitt'a jako Pterinochilus breyeri. W 2002 roku przeniesiony przez Gallon'a do rodzaju Augacephalus. Nazewnictwo:  Nazwa polska: brak
 Nazwa angielska: Golden brown baboon
Występowanie: Mozambik, RPA, Suazi. Biotop: W naturze gatunek zamieszkuje sawanny. Budują gniazda między roślinnością i kamieniami lub zajmują obecne nory (zazwyczaj opuszczone przez inne zwierzęta). Na obszarze ich występowania temperatura w ciągu roku wynosi średnio 26-29°C, a średnia roczna suma opadów waha się w przedziale 500-900 mm. Długość życia: Samice żyją prawdopodobnie nawet do 15 lat. Samce po ostatniej wylince żyją około 6 miesięcy. Wygląd: Dorosła samica osiąga do 5 cm DC (długość ciała), a samiec niecałe 2 cm (ok 18 mm). W ubarwieniu gatunku dominują odcienie złota, beżu, brązu i pomarańczy. Odwłok ptasznika jest beżowy z dużą ilością "cętek", co tworzy charakterystyczny ornament. Na karapaksie od fovea odchodzą promieniście, we wszystkie strony, złote linie, a wokół oczu jest czarna "maska". Fovea lekko półokrągłe (zdecydowanie inny kształt niż fovea niż u A. ezendami lub A. junodi). Sternum jest czarne, również trochanter i coxa po wewnętrznej stronie mają aksamitnie czarny kolor. Sternum pokryte charakterystycznymi czarnymi lub pomarańczowymi długimi włoskami - cecha odróżniająca A. breyeri od innych gatunków w obrębie rodzaju. Na mostku są trzy pary sigilla. Wentralna część odwłoka jest jednolicie pomarańczowa (u niektórych osobników można dostrzec lekko jasniejszą "opaskę"). Widoczne są czarne pasy po wewnętrznej bocznej stronie I i II pary odnóży krocznych. Tarsus oraz metatarsus I pary odnóży krocznych ma intensywnie pomarańczowy kolor, u nogogłaszczek oraz II, III i IV pary tylko tarsus jest pomarańczowy. Femora i tibiae pokryte od spodu dużą ilością jasnych włosków. Hodowla: Młode osobniki można trzymać w niewielkich plastikowych pojemnikach dopasowanych odpowiednio do wielkości pająka. Terrarium o wymiarach 25/25/25 cm będzie odpowiednie dla dorosłej samicy. Jako podłoże można zastosować mieszankę piasku/żwirku i włókna kokosowego. Wilgotność: utrzymujemy w granicach 50-60%. Temperatura: 26-29°C z niewielkimi spadkami w nocy. Temperament: Zaniepokojony osobnik przybiera postawę obronną unosząc do góry nogogłaszczki oraz dwie pierwsze pary odnóży krocznych, zazwyczaj towarzyszy temu głośna strydulacja. Jeżeli to nie odstraszy intruza, pająk atakuje. A. breyeri wybiera również ucieczkę jako sposób obrony - należy zatem brać od uwagę jego szybkość. Ciekawostki: Wcześniej sklasyfikowany jako Pterinochilus breyeri od 2002 roku przeniesniony przez Gallon'a do nowo utworzonego rodzaju Augacephalus. Posiada narządy strydulacyjne typu II. Młode raczej nie pojawiają się w handlu. Można kupić u naszych zachodnich sąsiadów odłowione samice, samców jest zdecydowanie mniej i są trudno dostępne. Rozmnażanie i odchów młodych: Samice powinny być dorosłe po osiągnieciu 4 DC. Samce po osiągnięciu dorosłości posiadają narządy kopulacyjne na nogogłaszczkach (tzw. bulbusy) oraz haki na pierwszej parze odnóży krocznych. Posiadanie haków goleniowych odróżnia ten gatunek od Augacephalus junodi. Brak konkretnych informacji odnośnie rozmnażania. Można jedynie spekulować, że warunki składania kokonu, czas rozwóju nimf i ilość młodych są podobne jak w przypadku Augacephalus ezendami. Opracowano na podstawie doświadczeń własnych oraz:
|
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Aneks UE: Nie Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 02.12.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA
|
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
