Artykuł w kategoriach: Brachypelma, Ptaszniki – Opisy

Brachypelma spp.


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [11]
Loading...

Brachypelma spp.

Starsza, nieużywana już nazwa rodzaju to Brachypelmides. Niektóre gatunki były także zaliczane do rodzaju Euathlus.


Rodzaj Brachypelma skupia naziemne ptaszniki występujące w Ameryce Południowej i Środkowej. Zwierzęta te zamieszkują zarówno wilgotne lasy tropikalne, jak i rejony półpustynne (okolice Meksyku). Są to masywne, naziemne ptaszniki, osiągające od 5-8 cm długości samego ciała. W naturze. Charakteryzuje je aktywność nocna i to w nocy najczęściej opuszczają wykopane przez siebie w podłożu norki w poszukiwaniu pożywienia. Chętnie wprowadzają się też do nor wykopanych przez gryzonie. Miejsca w których żyją są dość ciepłe (od 22-29°C), jednak mają zróżnicowaną wilgotność. W przypadku ptaszników zamieszkujących obszary półpustynne, wilgotność ta nie będzie wyższa, niż 50-60%. W wypadku zwierząt żyjących w dżungli, wynosi ona często powyżej 80%. Brachypelma spp. są dość długowieczne i nierzadko notuje się samice żyjące 19-20 lat. Samiec pada najczęściej w przeciągu roku od ostatniej wylinki, co najczęściej ma miejsce po około 3 latach od wyklucia. Zwierzęta z tego rodzaju w naturze odżywiają się bezkręgowcami (zaczynając od larw owadów, karaczanów, szarańczy i świerszczy, a kończąc na przedstawicielach własnego gatunku). W skład ich diety wchodzą też kręgowce, tj. myszy, jaszczurki, a nawet młode węże.

Gatunki w rodzaju Brachypelma 

  1. Brachypelma albiceps (Pocock, 1903)
  2. Brachypelma albopilosum (Valerio, 1980)
  3. Brachypelma andrewi (Schmidt, 1992)
  4. Brachypelma angustum Valerio, 1980
  5. Brachypelma annitha (Tesmoingt, Cleton & Verdez, 1997)
  6. Brachypelma auratum Schmidt, 1992
  7. Brachypelma aureoceps (Chamberlin, 1917)
  8. Brachypelma baumgarteni (Smith, 1993)
  9. Brachypelma boehmei (Schmidt & Klaas, 1993)
  10. Brachypelma embrithes (Chamberlin & Ivie, 1936)
  11. Brachypelma emilia (White, 1856)
  12. Brachypelma epicureanum (Chamberlin, 1925). Występuje w Meksyku, a jego biotopem są wilgotne lasy tropikalne. Odnóża są czarne z niebieskawym metalicznym połyskiem. Odwłok czarny ze sporadycznymi rudawymi włoskami. Karapaks czarny.
  13. Brachypelma fossorium (Valerio, 1980)
  14. Brachypelma hamorii (Tesmoingt, Cleton & Verdez, 1997)
  15. Brachypelma kahlenbergi (Rudloff, 2008)
  16. Brachypelma klaasi (Schmidt & Krause, 1994). Występuje w Meksyku. Jest to bardzo charakterystyczny ptasznik z czarnym lub ciemnobrązowym odwłokiem (pokrytym w nieznacznym stopniu rudymi włoskami) i karapaksem. Pierwsze segmenty odnóży są ciemnobrązowe lub czarne. Dalsze – ciemnopomarańczowe.
  17. Brachypelma ruhnaui (Schmidt, 1997). Biotopem tego ptasznika są wilgotne lasy Ameryki środkowej. To, co odróżnia go od innych przedstawicieli rodzaju Brachypelma to głównie wygląd. Odnóża są czarne, karapaks jasnokremowy, a odwłok czarny z czerwonymi lub brązowymi włoskami.
  18. Brachypelma sabulosum (F. O. P.-Cambridge, 1897)
  19. Brachypelma schroederi (Rudloff, 2003)
  20. Brachypelma smithi (F. O. P.-Cambridge, 1897)
  21. Brachypelma vagans (Ausserer, 1875)
  22. Brachypelma verdezi (Schmidt, 2003). Zamieszkuje wilgotne tereny Ameryki Środkowej. Jest to duży, brązowo ubarwiony ptasznik z rudymi włoskami na odwłoku oraz charakterystyczną ciemną łatką w okolicy oczu. Karapaks jest brązowy, a pierwsze człony odnóży czarne. Dalsze człony posiadają charakterystyczne, brązowe, podłużne linie.

Jadowiytość

Jad wszystkich przedstawicieli rodzaju Brachypelma jest bardzo słaby i nie stanowi zagrożenia dla człowieka, który nie jest alergikiem. Ewolucja sprawiła, że toksyna wystarczy tym pająkom do polowania na niewielkie bezkręgowce i kręgowce, dla których ukąszenie kończy się paraliżem lub śmiercią, jednak jest zbyt słaba, by zrobić krzywdę większemu napastnikowi.

Zachowanie

Główną bronią Brachypelma są włoski parzące na odwłoku, które masywnie wyczesywane w powietrze podrażniają błony śluzowe i skórę drapieżnika (czasami tym drapieżnikiem jest człowiek – przy nieostrożnych manipulacjach w terrarium i niepokojeniu pająka). Włoski są trudne do usuniecia i wywołują odczyn zapalny. Ukąszenie jest dla człowieka niegroźne, jednak potrafi być dość bolesne, gdyż jad ma odczyn kwaśny, a zęby ptaszników są dość długie.

Rozmnażanie

Nie stanowi najmniejszego problemu, gdy samiec i samica są dobrze nakarmione. Do kopulacji należy dopuszczać samca po ostatniej wylince i 3-4 letnią samicę, gdyż starsze samice chętniej kopulują. Rosną też szanse, że kokon się uda. Kopulacja jest zwykle bezproblemowa i samica rzadko przejawia agresję do partnera. Dobrą metodą na sprawdzenie gotowości godowej osobników jest przegrodzenie terrarium metalową siatką z drobnymi otworkami, która będzie rozdzielała oba osobniki, a którą należy usunąć przy zaobserwowaniu pajęczej komunikacji. Po akcie płciowym, samiec szybko wycofuje się z terytorium partnerki. Samica zwykle sporządza kokon po 60-90 dniach po kopulacji i przez ten czas troskliwie się nim opiekuje, trzymając go w szczękoczułkach. Nie należy jej wtedy zbytnio stresować. W razie spostrzeżenia, że pająk przestał się opiekować swoim nie wyklutym potomstwem, należy przenieść kokon do inkubatora, bo w przeciwnym razie może zostać zniszczony przez matkę. Kolejną zaletą przełożenia kokonu do inkubatora jest to, że po wykluciu, nie będziemy musieli wyłapywać młodych w terrarium samicy i niepokoić jej. Samica otwiera kokon po 50-65 dniach, w tym czasie w są w nim nimfy, które w ciągu 7-10 dni przechodzą pierwszą wylinkę, stając się nimfami II, które potrzebują około miesiąca czasu na kolejną wylinkę, która uczyni je już normalnymi, małymi pająkami, które należy wtedy trzymać w oddzielnych pojemniczkach (np. po kliszy) i karmić muszkami owocowymi, lub drobnymi kawałkami mączników.

W zależności od wieku samicy, w kokonie jest od 200-1000 jaj. Jedynym problemem przy rozmnażaniu Brachypelma może być mała dostępność osobników w wypadku rzadkich gatunków

Dymorfizm płciowy

Nie jest zauważalny gołym okiem wśród młodych osobników, z wyjątkiem określenia płci na podstawie wylinki. Dorosła samica jest o wiele bardziej masywna od samca. Osobniki płci męskiej mają dłuższe kończyny oraz haczyki na przedniej parze odnóży krocznych i bulbusy na nogogłaszczkach. Nie różnią się zwykle ubarwieniem od samic.

Terrarium

 

Żywienie

 

Uwagi

Cały rodzaj Brachypelma jest objęty CITES. Zaświadczenie potrzebne jest tylko podczas przewożenia pająka za granice UE oraz przy sprzedaży pająka objętego CITES przed podmiot gospodarczy (a nie osobę fizyczna która sprzedaje swoje nadwyżki hodowlane).


Powyższe informacje proszę traktować jako wspólne dla wszystkich przedstawicieli rodzaju Brachypelma

Opracował Atrax
Literatura:
Andrzej Budziszewski: „Ptaszniki sekrety hodowli”
N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5

Jedno przemyślenie na temat Brachypelma spp.

Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu