|
|
|
|
|
| « Paraphysa parvula.. | Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Paraphysa spp. » | ||||||
Paraphysa scrofa (Molin, 1788)
 Podrostek ok. 7 wyl.  Dorosła samica Na wolności występuje w Argentynie, Chile i Peru. Nazwa używana zamiennie z Paraphysa manicata. Inne nazwy to Aranea scrofa, Mygale rosea, Mygale chilensis, Phrixotrichus auratus, Phrixotrichus roseus, Phrixotrichus scrofa i Phrixotrichus chilensis. Gatunek opisany w 1788 roku przez Molinę. Nazwa angielska tego ptasznika to Dwarf Rose Tarantula. Samica dorasta do 3,5-4 cm ciała, dorosłe samce są malutkie i mierzą do 2 cm ciała. Mój dorosły samiec miał 1,5 cm ciała. Wygląd młodych i dorosłych osobników znacznie się od siebie różni. Podstawowym ubarwieniem pająka jest czerń z granatowawym połyskiem. Na odnóżach występują podwójne jasne pasy. Włoski porastające odwłok mają rudawą barwę. Niektóre osobniki mogą mieć fioletowy połysk na tarczce grzbietowej i kończynach. Młode są różowe. Odwłok mają czarny z niebieskim połyskiem. Kilka członów odnóży jest niebieskawych. W miarę wzrostu maluchy robią się coraz bardziej niebieskie. Optymalne wymiary terrarium to 25/20/20 cm (wys./szer./dł.). Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy. Wyposażenie mogą stanowić korzenie, gałęzie i kora. Wymaga dość wysokiej temperatury w dzień – około 29 stopni. Nocą może ona spadać do20-22 stopni. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 80%. Pająkom podajemy larwy owadów (mącznika młynarka, much, drewnojadów), świerszcze, karaczany, pasikoniki. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Poza tym są o wiele mniejsze niż samice. Przed łączeniem należy oba pająki dobrze nakarmić. Samica wytwarza kokon około 11-12 tygodni po kopulacji. Składa do niego od 200 do 700 jaj – zależy to od wieku i kondycji pajęczycy. Po około 2 miesiącach młode pajączki są już w pełni ukształtowane i zaczynają samodzielnie żerować. Ptasznik jest rzadko agresywny, jego podstawową obroną jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Nadaje się dla początkujących. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; Własne doświadczenia
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
