|
|
|
|
|
| « Haplopelma minax.. | Haplopelma spp... » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Haplopelma spp. » |
Haplopelma schmidti (von Wirth, 1991)
 Haplopelma schmidti  Haplopelma schmidti Gatunek sklasyfikowany w 1991 roku przez von Wirth’a, na podstawie samicy. Na wolności występuje w Wietnamie i Chinach. Angielska nazwa tego ptasznika to Chinese Golden Earth Tiger Tarantula. Dorasta do 6-7 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 20 cm. Samice i młode są pięknie ubarwione. Ich tarczka grzbietowa jest żółtawa, a odnóża prawie czarne, z żółtymi bokami ud. Odwłok jest podłużny, z czarno brązowym ornamentem. Na kończynach i odwłoku znajdują się rzadkie, jasno pomarańczowe włoski. Dorosły samiec różni się ubarwieniem od samicy. Nie ma wzoru ma odwłoku, a jego ciało jest jednolicie brązowe. Młode po 1 wylince są duże i mierzą około 1 cm ciała. Haplopelma schmidti występuje w kilku odmianach barwnych – jasnych i ciemnych. Wymaga terrarium o wymiarach 30x20x20 cm (dł./szer./wys.). Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy, o kilkucentymetrowej warstwie. Pająki te lubią kopać w podłożu długie nory, wyścielone warstwą pajęczyny. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 22-25 stopni. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 70%. Osobniki z odłowu bardzo źle znoszą niewolę. Są bardzo nadpobudliwe i często używają narządów strydulacyjnych do odstraszenia potencjalnego wroga. Reagują na najmniejsze poruszenie w otoczeniu – upadek jakiegokolwiek cięższego przedmiotu, działająca pralka lub głośni sąsiedzi mogą się przyczynić do zwiększonego stresu takiego pająka. Niekiedy dochodzi do utraty kończyn. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych haczyki. Jest poza tym sporo mniejszy od samicy. Rozmnażanie tego gatunku jest skomplikowane. Większość osobników źle się rozmnaża w niewoli. Samice bardzo często niszczą kokony. W kokonie bywa do 100 jajeczek. Samce dojrzewają po 1-1,5 roku, samice po 1,5-2 latach. Młode pajączki chętnie jedzą larwy mącznika młynarka i małe świerszcze. Starsze i dorosłe osobniki karmimy dużymi świerszczami, karaczanami i szarańczą. Nie nadaje się dla początkujących terrarystów. Jest to gatunek agresywny, dysponujący silnym jadem, który może być niebezpieczny dla zdrowia człowieka. Nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; J. Nepustil, Sklipkan Haplopelma schmidti, SKLIPKAN, nr 2/2002; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com www.poecilotheria.com www.cyriocosmus.com www.tarantulas.ru http://geagallerie.free.fr/galerie4.htm |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 14.06.2006
Data modyfikacji: 11.10.2006
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
