|
|
|
|
|
| « Euathlus pulcherrimusklaa.. | Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Euathlus spp. » | ||||||
|
Euathlus vulpinus (Karsch, 1880)
Gatunek sklasyfikowany w 1880 roku przez Karsch’a. Na wolności występuje w Chile. Inne nazwy to Orthothrichus vulpinus, Phrixotrichus auratus i Phrixotrichus roseus.  Dorosła samica Dorasta do 5-6 cm ciała. Euathlus vulpinus wystepuje w kilku odmianach barwnych. Pokrojem ciała i wyglądem przypomina Grammostola rosea. Posiada narządy strydulacyjne. Podstawową barwą ciała jest brązowy i różowo brązowy. Tarczka grzbietowa z różowo złotym połyskiem. Inna odmiana barwna jest ciemno pomarańczowa. Dorosłe samce mają bardzo owłosione odnóża. Młode są kolorowe prawie od 1 wylinki. Ich odwłok jest czerwonawy, Tarczka grzbietowa brązowa, a odnóża czarne i gęsto owłosione. Dla dorosłego osobnika optymalne wymiary terrarium to 25/20/25 cm (dł./wys./szer.). Jako podłoża można użyć torfu lub substratu kokosowego. Na kryjówkę nadaje się kawałek kory. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 25-30 stopni, z nocnymi spadkami do 18-20 stopni. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 60-80%. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych haczyki. Małym pajączkom podajemy muszki owocówki, larwy much i mącznika młynarka. Starsze i dorosłe osobniki chętnie przyjmują świerszcze i średniej wielkości karaczany. Jest to pająk spokojny, bardzo rzadko wyczesuje włoski parzące z odwłoka. Jego jad nie stanowi zagrożenia dla człowieka. Nadaje się dla początkujących. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; H.J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com;
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
