|
|
|
|
|
| Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Crassicrus spp. » |
Crassicrus lamanai
 Samica Synonimy: Często używane, angielskie nazwy potoczne tego gatunku to Belize Cinnamon, Belize Teddybear oraz Cinnamon tarantula – co można tłumaczyć jako "ptasznik cynamonowy". Systematyka:
Podkrólestwo - Eumetazoa Typ - Arthropoda Podtyp - Chelicerata Gromada - Arachnida Rząd - Araneae Podrząd - Mygalomorphae Rodzina - Theraphosidae Podrodzina - Theraphosinae Rodzaj - Crassicrus Gatunek - lamanai W 1984 roku E.C.Welling złapał 6 egzemplarzy ptaszników z nieznanego gatunku. Wkrótce przesłał je do Rick’a West’a, który razem ze Steven’em Reichling’iem, podczas wyprawy do Belize w 1995 roku, sami złapali pająki tego samego gatunku. W roku 1996 opisali je jako Crassicrus lamanai. Jest to jedyny przedstawiciel rodzaju Crassicrus. Są to łagodne i dość powolne pająki. Spotykałem się z opiniami, iż jad jest najprawdopodobniej słaby - nie znam żadnego przypadku ugryzienia przez osobnika tego gatunku, więc trudno mi to jednoznacznie osądzić, jednak przychylam się do tej ogólnie przyjętej opinii. Pająki z tego gatunku bardzo dużo kopią, są w stanie przekopać całe podłoże z terrarium w jedną noc. Prowadzą bardzo skryty tryb życia i są niezwykle czujne gdy opuszczają swą kryjówkę – nawet najdelikatniejsze drgania powodują ucieczkę pająka do nory. Z tego powodu obserwacja tych ptaszników jest niezwykle trudna, a czasami zdarza się, że nie zobaczymy go przez bardzo długi okres czasu. Choć gatunek ten został sklasyfikowany w 1996 roku, był znany w terrarystyce już wcześniej. Około 1990 roku niewielka liczba osobników została wywieziona do USA (gdzie nieliczne zostały rozmnożone), a także do Europy. Wtedy to na stałe przyjęła się ich potoczna nazwa – "Belize Cinnamon", gdyż pająki te nie miały wtedy jeszcze swej nazwy naukowej. Wygląd: Samica tego gatunku ma piękny cynamonowy kolor. Jej odwłok jest porośnięty krótkimi włoskami i ma on dość nietypowy kształt kulki spłaszczonej od strony kądziołków przędnych. Pająki te są niezwykle miłe dla oka i sprawiają wrażenie "miłych w dotyku" – zapewne stąd jedna z jego potocznych angielskich nazw, Belize Teddybear – czyli w wolnym tłumaczeniu "pluszowy miś z Belize". Dorosłe samce są zupełnie inne od samic – są całkowicie czarne, czasami mogą lekko wpadać w brąz. Dorastają do 7 cm długości ciała, przy blisko 15 cm rozstawu odnóży. Samice C. lamanai dożywają kilkunastu lat. Pająki z tego gatunku zamieszkują nizinne tereny północnego, tropikalnego Belize. Pojawiają się na otwartym terenie, jak i w suchych lasach. Nie lubią żyć w miejscach szczególnie narażonych na promienie słoneczne. Ich nory często są znajdywane na plantacjach kukurydzy i bananów. Większość wejść do kryjówek tych pająków jest ukryta pod dużymi kamieniami lub kawałkami kory. W naturalnym środowisku tuż przed porankiem zakrywają wejście do swej nory warstwą sieci (podobnie jak robią to pająki z gatunku Aphonopelma chalcodes). Nocą sieć ta jest rozcinana, jednak pająki rzadko opuszczają norę – West i Reichling twierdzą, że C.lamanai wystawiają z niej jedynie pierwsze dwie pary odnóży i tak czyhają na potencjalną ofairę. Wielokrotnie miałem już okazje zaobserwować, iż w terrarium pająki te zachowują się całkiem podobnie. Pająki z tego gatunku bardzo często zamieszkują te same tereny co Brachypalma vagans - często też zamieszkują opuszczone przez te ptaszniki nory. Aktywne są jedynie nocą. Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary 20x30x30cm - powinno być nieco wyższe, aniżeli typowe dla ptaszników naziemnych, z tej racji, że umieścimy w nim wysoką warstwę podłoża. Młode pajączki trzymamy w pojemnikach po kliszy, pojemnikach na mocz i niedużych faunariach. Jak już wcześniej wspominałem w terrarium dla ptasznika z gatunku C.lamanai należy usypać wysoką warstwę podłoża, około 10 cm, ponieważ pająki te bardzo dużo kopią. Może być ono stanowione przez torf, włókno kokosowe lub ich mieszankę. W terrarium należy umieścić jakąś kryjówkę dla pająka, np. połowę skorupy po orzechu kokosowym, przewróconą doniczkę lub najlepiej spory kawałek kory leżący płasko na podłożu, a także niedużą miseczkę z wodą. Temperatura dla tego pająka powinna wynosić 25-27ºC. Wilgotność utrzymujemy na poziomie około 70%. Oświetlenie jest u ptaszników zbędne. Możemy jednak zamontować w terrarium czerwoną żarówkę, która pozwoli utrzymać w nim odpowiednią temperaturę, a także umożliwi nam nocne obserwacje naszego podopiecznego, gdyż ptaszniki nie widzą czerwonego światła. Młode pajączki karmimy larwami mącznika młynarka i much, a także małe świerszcze. Dorosłym podajemy świerszcze, karaczany, drewnojady, larwy mącznika młynarka. Rzadko zdarza się by pająk z tego gatunku chciał spożyć oseska mysiego, jednak nie zaszkodzi spróbować tego typu pokarmu. Dymorfizm płciowy wyraźnie widoczny u osobników dorosłych i opisany jest już powyżej, przy wyglądzie tego gatunku. Dorosłe samce mają zdecydowanie dłuższe odnóża. Po ostatniej wylince na ich nogogłaszczkach pojawiają się bulbusy (narządy płciowe), a także haki na pierwszej parze odnóży. W naturalnym środowisku dorosłe samce wyruszają na gody od końca czerwca do końca października. Samice z kokonami znajdywano w styczniu, natomiast młode lęgły się w już w marcu. Z reguły jest ich 350-400 sztuk. W terrarium rozmnażanie tych pająków nie powinno stanowić problemu, gdyż nie są one agresywne w stosunku do siebie, o ile przed łączeniem oba osobniki zostaną dobrze nakarmione. Z informacji podanych przez R. Westa wynika, że samice sporządzają kokon w dogodnych warunkach, w 3-7 miesięcy od kopulacji, a młode lęgną się po 2-3 miesiącach. Pająki z tego gatunku doskonale nadają się dla osób które mają już niewielkie doświadczenie w hodowli ptaszników. Niestety w chwili obecnej w naszym kraju jest on praktycznie niedostępny i hoduje go zaledwie kilka, może kilkanaście osób. Liczę na to, iż wkrótce sytuacja ta ulegnie zmianie, gdyż jest to niezwykle ładny i ciekawy pająk. Opracował: Akadiusz Guzanek – newneo Literatura: www.sea.unep-wcmc.org; www.spidy.goliathus.com; www.exoticfauna.com; www.pbonline.at; www.arachnophilia.de; oraz własne doświadczenia. |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 14.05.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
