|
|
|
|
|
| « Brachypelma emilia.. | Brachypelma fossorium.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Brachypelma spp. » | ||||
Brachypelma epicureanum (Chamberlin, 1925)
 Podrostek okolo 8 wyl. Na wolności występuje w Meksyku i Panamie. Gatunek opisany w 1925 roku przez Chamberlin’a. Angielska nazwa tego ptasznika to Yucatan Rustrump tarantula. Do rodzaju Brachypelma gatunek został zaliczony w 1994 roku przez A. Smith’a, po zlikwidowaniu rodzaju Eurypelma. Inne nazwy tego gatunku to Eurypelma epicureana, Dugesiella eepicureana, Durgesiella epicureanum, Brachypelma epicureana oraz Aphonopelma epicureana. Dorasta do 6-7 cm ciała. Samice są długowieczne. Z wyglądu ptasznik bardzo podobny do Brachypelma vagans. Różni się od niego jaśniejszą tarczką grzbietową i podłużnym odwłokiem. Odnóża są czarne. Odwłok również czarny, porośnięty rzadkimi czerwonymi włoskami. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców. Młode do 4-5 wylinki są szarawe, z ciemną plamką na odwłoku. Wymaga terrarium o wymiarach 30/30/30 cm. Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy. Do terrarium można włożyć w charakterze kryjówki skorupę orzecha kokosowego, korzeń lub kawałek kory. Można także dać ptasznikowi miseczkę z wodą. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 25-27 stopni, a wilgotność 60-80%. Wytrzymuje także okresowe zwiększenie wilgotności do 100%. Młodym pająkom podajemy larwy owadów i małe świerszcze, podrostkom i dorosłym karaczany, szarańczę, duże owady łąkowe i świerszcze. Gatunek dość żarłoczny. Dojrzałe samce są mniejsze od samic. Na nogogłaszczkach mają narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Poza tym mają więcej czerwonych włosków na odwłoku. Jako ciekawostkę można podać, że gatunek ten wytrzymuje duże upały i wahania temperatury – żyje w dość skrajnych warunkach. W dzień temperatura w jego ojczyźnie dochodzi do 40 stopni, nocami bywa tam do 9 stopni. Brachypelma epicureanum nie ma jadu niebezpiecznego dla człowieka. Jest to gatunek dość spokojny, aczkolwiek spotyka się osobniki nerwowe i agresywne. Wyczesuje włoski parzące z odwłoka. Polecany dla początkujących. Gatunek objęty ochroną. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.spidy.goliathus.com; www.exotic-animals.org; Własne doświadczenia.
|
||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
