|
|
|
|
|
| « Avicularia juruensis.. | Avicularia metallica.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Avicularia spp. » | ||||||||||
Avicularia laeta (Koch, 1842)
 Avicularia laeta 1 wylinka Gatunek sklasyfikowany w 1842 roku przez Koch’a, na podstawie samicy. Na wolności występuje w Brazylii i Puerto Rico. Inna nazwa to Mygale laeta. Angielska nazwa tego ptasznika to Rufous-white Woolly Bird Eater. Dorasta do 4 cm ciała. Podstawowym ubarwieniem tego ptasznika jest jasny brąz. Tarczka grzbietowa ma lekki złotawy połysk. Odwłok podłużny, z błyszczącą plamką (tzw. lusterkiem). Kończyny mało owłosione. Osobniki z Wyspy Św. Jana są nieco ciemniejsze. Młode są pięknie ubarwione – ich ciało jest niebieskie. Przez odwłok ciągnie się wzdłuż granatowa linia. Po obu bokach odwłoka znajdują się po trzy granatowe kreseczki. Stopy różowe. Około 5-6 wylinki ubarwienie młodych zaczyna się zmieniać – tarczka grzbietowa i odnóża stają się jasno brązowe, natomiast odwłok jest jeszcze niebieskawy. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców. Osobnik dorosły wymaga terrarium o wymiarach 20/30/20 cm (dł./wys./szer.). Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy. Konieczne są gałęzie – pająk użyje ich jako podstawy do zbudowania pajęczynowej kryjówki. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), nie mają natomiast haczyków na przedniej parze odnóży. Są też mniejsze i smuklejsze niż samice. Młode pajączki niechętnie jedzą larwy mącznika młynarka i much, natomiast przepadają za owadami latającymi i skaczącymi. Bardzo lubią muchy i małe świerszcze. Starsze i dorosłe osobniki bez problemu jedzą świerszcze i młodą szarańczę. Jest to łagodny pająk, który nie przejawia agresji. Jest za to szybki i skoczny. Pomimo tego, że Avicularia braunshauseni jest gatunkiem łagodnym, polecam go raczej osobom, które maja już pewne doświadczenie w trzymaniu ptaszników. Młode tego gatunku są bardzo wrażliwe na gwałtowne zmiany temperatury, wilgotności i przesuszenie. Na gwałtowne skoki wymienionych warunków często reagują śmiercią. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.cyriocosmus.com; http://geagallerie.free.fr/galerie2.htm; www.poecilotheria.com;
|
||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
