|
|
|
|
|
| « Aphonopelma seemanni.. | Aphonopelma texense.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Aphonopelma spp. » |
Ptasznik zebrowaty (Aphonopelma seemanni Cambridge, 1897)
 Dorosła samica Synonimy: Angielska nazwa tego ptasznika to Costa-Rican Zebra Tarantula. Systematyka: Królestwo - Animalia Podkrólestwo - Eumetazoa Typ - Arthropoda Podtyp - Chelicerata Gromada - Arachnida Rząd - Araneae Podrząd - Mygalomorphae Rodzina - Theraphosidae Podrodzina - Theraphosinae Rodzaj - Aphonopelma Gatunek - Aphonopelma seemanni Ptaszniki te z reguły bywają spokojne i nieco płochliwe. Zdenerwowane wyczesują włoski parzące z odwłoka lub próbują kąsać. Nie należy brać go na rękę – ewentualne ugryzienie nie jest groźne dla zdrowego człowieka, jednak może być bolesne. Wygląd: Jest to bardzo ładnie ubarwiony pająk - jego odwłok jest przeważnie brązowy lub czarny (tuż po wylince), pokryty czerwonobrązowymi włoskami. Kądziołki przędne, jak i cały spód ciała, mają kolor jasno-pomarańczowy. Ich nogi są ciemno-brązowe lub czarne, i znajdują się na nich białe, ciągnące się wzdłuż pasy. U dorosłych samców białe pasy są niemal niewidoczne. Młode pajączki są koloru szaro-czarnego. Występuje również granatowa odmiana barwna tego gatunku. Dymorfizm płciowy widoczny jest u dojrzałych osobników. Samce są mniejsze i drobniejsze od samic, a ich odnóża są dłuższe. Na nogogłaszczkach posiadają bulbusy (narządy płciowe), oraz haczyki na przedniej parze odnóży. Pająki z tego gatunku dorastają do 7 cm długości ciała. Samice żyją długo, bo do około 18 lat. Samce w zależności od warunków dożywają 3-4 lat. Występowanie: Gatunek ten pochodzi z Kostaryki. Rzadko jest spotykany również na terenie Nikaragui oraz Gwatemali. Żyje w lesie deszczowym i bardzo często zamieszkuje nory wykopane przez różne gryzonie. Sam też kopie tunele, choć nie są one zbyt głębokie. Jest to zwierze aktywne przede wszystkim o zmierzchu i w nocy. Terrarium powinno mieć wymiary 25x20x25 cm (podstawa X wysokość). Jako podłoże stosujemy torf lub włókno kokosowe. Dobrze jest wymieszać je z wermikulitem który dobrze trzyma wilgotność. Ponieważ pająki te często bardzo dużo kopią, warstwa podłoża powinna wynosić 5-8 cm. Dobrze byłoby, gdyby w terrarium znalazła się jakaś kryjówka, np. łupina po orzechu kokosowym lub kawałek kory, a także nieduża miseczka z wodą. Gatunek ten wymaga wysokiej wilgotności, która powinna utrzymywać się na poziomie 70-80%.Temperatura powinna wynosić 25-29ºC, z nieznacznym spadkiem nocnym. Młode pajączki karmimy larwami mącznika młynarka oraz much i małymi świerszczami. Podrośnięte i dorosłe osobniki żywią się karaczanami, świerszczami, szarańczami. Od czasu do czasu możemy podać im oseska mysiego lub szczurzego, choć niektóre osobniki nie chcą ich jeść. Przed podjęciem pruby łączenia, należy oba osobniki dobrze nakarmić, aby nie przejawiały względem siebie agresji, a także aby samiec nie został pożarty przez samice od razu po kopulacji. W około 3-5 miesiący od kopulacji samica sporządza kokon, do którego składa do 500 jaj, choć z reguły jest ich znacznie mniej. Kokon należy odebrać samicy i umieścić w inkubatorze. Po ośmiu tygodniach z jaj lęgną się nimfy, a te z kolei stają się pająkami po kolejnych kilku tygodniach. Uwagi: Jest to mało kłopotliwy gatunek, który z pewnością nadaje się dla mało doświadczonych hodowców. Opracował: Akadiusz Guzanek – newneo Literatura: http://sea.unep-wcmc.org/ http://www.spidy.goliathus.com/ http://krazy8sinvertebrates.com/ oraz własne doświadczenia. |
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
