|
|
|
|
|
| « Aphonopelma schmidti.. | Aphonopelma seemanni.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Aphonopelma spp. » | ||||||||
Aphonopelma seemanni (F.O.P. Cambridge, 1897)
 Dorosła samica Na wolności występuje w Kostaryce, Gwatemali, Nikaragui, Panamie, Meksyku i USA (w Teksasie i Kalifornii). Jako gatunek został opisany przez Cambridge'a w 1897 roku. Inne nazwy to Eurypelma seemanni i Rhechostica seemanni. Angielska nazwa tego pająka to Costa Rican Zebra Tarantula. Dorasta do 8 cm ciała, z odnóżami do 15 cm. Jest jednym z największych przedstawicieli rodzaju Aphonopelma. Wymaga temperatury 25-27°C i wilgotności 70-80%. Nocą temperatura może spadać do 22-24°C. Optymalne wymiary terrarium to 30/20/20 cm (dł./szer./wys.). Jako podłoża można użyć torfu lub substratu kokosowego. Na kryjówkę nadają się kawałek kory lub korzeń. Samice żyją ponad 20 lat. W naturze kopie system korytarzy i nierzadko żyje w koloniach po kilka osobników. Każdy z nich ma swoje terytorium i zaciekle broni swojej jamki. W niewoli nie potrzebuje dodatkowych kryjówek. Wystarczy nasypać około dziesięciocentymetrową warstwę podłoża - ptasznik sam wykopie sobie norę, aczkolwiek można dla dekoracji włożyć do terrarium efektowny korzeń, suche kępy trawy czy kawałki kory. Obie płcie mają podobne ubarwienie, dopóki nie osiągną dojrzałości płciowej. Aphonopelma seemanni jest ubarwiona niebieskawo (niektóre osobniki są brązowawe lub ciemnoszare - prawdopodobnie zależy to od miejsca występowania), z białymi kreseczkami na odnóżach. Odwłok porastają pojedyncze dłuższe perłowe włoski. Od spodu ptasznik ten jest jasno różowy. Młode są jasne z ciemną plamką na odwłoku, paseczki na kończynach pojawiają się w miarę wzrostu, zwykle około 4-5 wylinki. Przed wylinką barwy bledną i kreseczki są słabo widoczne. Dojrzałe samce mają na przedniej parze odnóży krocznych haczyki, a na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy). Po osiągnięciu dojrzałości samcom zanikają kreseczki na kończynach, a ich ubarwienie zmienia się na czarne z niebieskawym połyskiem. Samce dojrzewają po 2-3 latach, samice po 3-4 latach. W hodowli jest bezproblemowy, dobrze je i szybko rośnie. Jako pokarm można podawać szarańczę, świerszcze, larwy mącznika młynarka. Dorosłym osobnikom można od czasu do czasu podać oseska myszy. W niewoli rozmnaża się sporadycznie. Przed kopulacją należy dobrze nakarmić oba ptaszniki - samice niekiedy przejawiają dużą agresję wobec swoich partnerów, ale nie zdarza się to zbyt często W kilka tygodni po dopuszczeniu samica wytwarza kokon, który radziłabym jej odebrać, ponieważ często dochodzi do jego zniszczenia. Często też zdarza się, że samica nie opiekuje się nim. Nimfy zaczynają wykluwać się po około dwóch miesiącach i jest ich około 100. Większość osobników jest agresywna (chociaż zdarzają się też łagodne), często przyjmują postawę obronną. Zdarzają się ukąszenia. Jad tego gatunku nie jest niebezpieczny dla człowieka - po ukąszeniu pojawia się bolesna opuchlizna, która schodzi po kilku godzinach (oczywiście mowa tu o osobach, które nie są alergikami). Niezwykle rzadko wyczesuje parzące włoski z odwłoka. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; P. Cieślak, Pająki ptaszniki, N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.tarantulas.ru; www.cyriocosmus.com; własne doświadczenia
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
