|
|
|
|
|
| Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Chromatopelma spp. » | ||||||
Chromatopelma cyaneopubescens (Strand, 1907)
 Samica L11  Samica L11  Samica L11 Pająk opisany w 1907 roku przez Strand’a. Na wolności zamieszkuje sawanny i rzadkie zarośla północnej Wenezueli. Przeważnie zajmuje nory u podstawy korzeni, kamieni – można poznać jego kryjówkę po dużej ilości pajęczyny. Istniejący do niedawna pogląd, jakoby Chromatopelma cyaneopubescens zamieszkiwała wiszące na gałęziach kokony, został niedawno obalony (West). Bardzo atrakcyjny, kolorowy ptasznik. Osobniki młode i dorosłe różnią się ubarwieniem. Małe pajączki są bardzo kolorowe (przypominają trochę Cyclosternum fasciatum). Mają jasno pomarańczową tarczkę grzbietową ze złotym połyskiem, odwłok jest w czarne i pomarańczowe prążki, odnóża są pomarańczowe z ciemną stopą. Osobniki podrośnięte i dorosłe mają niebieskozielone odnóża, metalicznie połyskującą tarczkę grzbietową oraz pomarańczowy odwłok. Ubarwienie osobników tego gatunku zmienia się około 5-6 linienia. Dorasta do 6-8 cm, z rozpostartymi odnóżami do 15 cm. Samice żyją nierzadko kilkanaście lat, samce około roku po ostatniej wylince. Terrarium powinno mieć wymiary 30/30/30 cm, chociaż może być też trochę większe. Jako podłoża można użyć torfu, włókna kokosowego lub jałowej ziemi kwiatowej. Dodatkowe wyposażenie nie jest konieczne – ptasznik i tak wszystko wkrótce oplecie siecią. Oczywiście można też włożyć do terrarium konar lub jakąś kryjówkę, to zależy wyłącznie od upodobań właściciela ptasznika. Można również umieścić w terrarium miseczkę z wodą, ale zostanie ona szybko albo przewrócona, albo opleciona pajęczyną. Wymaga średniej wilgotności w granicach 60-80% i optymalnej temperatury 24-26 stopni. Młodym pająkom podajemy odpowiedniej wielkości owady łąkowe, świerszcze, karaczany, muchy. Podrostkom i dorosłym osobnikom można podawać duże świerszcze i karaczany, a od czasu do czasu oseska mysiego. Jeżeli nasza Chromatopelma nie chce przyjmować pokarmu, jest to najlepszy znak, że zaczyna przygotowywać się do wylinki. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Nie różnią się ubarwieniem od samic, są natomiast od nich mniejsze i mają dłuższe odnóża.  L1  Samica z kokonem  Dopuszczanie Gatunek dość dobrze rozmnaża się w niewoli. Przed dopuszczaniem warto obficie nakarmić parę. Kopulacja następuje zwykle po jakimś czasie od wpuszczenia samca do samicy – rzadko się zdarza jej atak na partnera przed kopulacją (jeżeli jest dojrzała i gotowa do rozmnażania), natomiast po udanym akcie samiec jest najczęściej pożerany. No chyba że samica jest za młoda – wtedy samce giną jeszcze przed tym aktem. Samice często wytwarzają kokon już 1-2 miesiące po kopulacji (oczywiście może to też potrwać trochę dłużej – do pół roku). Po miesiącu w kokonie znajdują się już larwy pajączków, ale ich inkubacja trwa około 2 miesiące. Jeżeli temperatura w inkubatorze jest wyższa, proces ulega skróceniu. Pierwszą wylinkę małe pajączki przechodzą po około miesiącu. Chromatopelma cyaneopubescens nie ma dużo młodych – w oprzędzie znajduje się ich do około 250 sztuk. Są za to dość duże – po 1 wylince mają około 1 cm długości i są od razu przepięknie ubarwione. Młode bardzo szybko rosną i są niesamowicie żarłoczne. Dojrzewają po około 2,5-3,5 latach. Wielu hobbystów trzyma swoje ptaszniki w wysokiej temperaturze i bardzo obficie je karmi, nic więc dziwnego, że pająki rosną błyskawicznie. Dawniejsza, jeszcze czasami używana nazwa tego ptasznika to Delopelma cyaneopubescens. Inne nazwy to Eurypelma cyaneopubescens i Chromatopelma cyanopubescens. Gatunek ten nie jest agresywny, aczkolwiek niektóre osobniki często przybierają postawę grożącą. Najczęstszą obroną jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Ptasznik ten nie nadaje się do trzymania w grupach. Plecie bardzo dużo sieci. Gatunek nadaje się dla początkujących, ale należy pamiętać, że jest nieco płochliwy. Jad nie jest niebezpieczny dla zdrowych osób. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia.
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
