|
|
|
|
|
| « Brachypelma auratum.. | Brachypelma boehmei.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Brachypelma spp. » | ||||
Brachypelma baumgarteni (Smith, 1993)
 Samica po 10 wyl.  Maluch po 5 wyl. Gatunek sklasyfikowany w 1993 roku przez Smith’a. Na wolności występuje w Meksyku (okrąg Michoacan). W naturze kopie proste, dość długie (do 40 cm) nory z jednym wyjściem. Angielska nazwa tego ptasznika to Mexican Orange Beauty Tarantula. W dniu dzisiejszym toczą się spory, czy Brachypelma baumgarteni jest osobnym gatunkiem, czy naturalną hybrydą. Dorasta do 5-6 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami mierzy do 15 cm. Bardzo ładnie ubarwiony ptasznik, podobny do Brachypelma boehmei. Tarczka grzbietowa jest pomarańczowa z ciemnym środkiem, odwłok czarny, porośnięty dłuższymi, rzadkimi, czerwonawymi włoskami. Pierwszy człon odnóży i stopa czarne, pozostała część czerwona. Nasada kłów jadowych czerwono czarna. Kądziołki przędne czarne. Niektóre osobniki mają kolor pomarańczowy, zamiast czerwonego. Kończyny mocno owłosione. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców. Młode są różowe z ciemną plamką na odwłoku, która zanika w miarę wzrostu pająka. Kolory na kończynach zaczynają się pojawiać około 5 wylinki. Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary 25/25/25 cm. Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy. Na kryjówkę świetnie nadaje się kawałek kory lub korzeń. Optymalna temperatura dla Brachypelma baumgarteni to 28 stopni w nocy może spadać do 20 stopni). Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 50-60%. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych haczyki. Młode i podrośnięte pajączki karmimy małymi świerszczami, karaczanami i larwami owadów (np. much czy mącznika młynarka). Osobniki starsze i dorosłe chętnie polują na duże świerszcze, karaczany, pasikoniki i szarańczę. Gatunek bardzo rzadki w hodowli. Wyczesuje włoski parzące z odwłoka. Jego jad nie jest niebezpieczny dla człowieka. Ptasznik objęty ochroną gatunkową (znajduje się w II załączniku CITES). Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani, krasavci s chlupatyma nohama, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com; Własne doświadczenia
|
||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
