|
|
|
|
|
| « Brachypelma angustum.. | Brachypelma auratum.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Brachypelma spp. » | ||||||||||
Brachypelma annitha (Valerio, 1980)
 Samica conajmniej 10 letnia Na wolności występuje w Meksyku. Gatunek sklasyfikowany w 1997 roku przez Tesmoingt’a. Dorasta do 6-7 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 14-16 cm. Bardzo pięknie ubarwiony ptasznik, łudząco podobny do Brachypelma smithi. Od tego gatunku różnią go intensywniejsze barwy. Tarczka grzbietowa czarna z szeroką, czerwonawą obwódką. Nasada kłów jadowych, kończyny i odwłok czarne. Na każdej parze odnóży znajdują się po 3 czerwone plamy – najintensywniejsze z nich znajdują się na drugim członie każdej kończyny. Odwłok porośnięty jest rzadkimi, czerwonawymi włoskami. Młode różowe z ciemną plamką na odwłoku. Czerwone plamki zaczynają pojawiać się około 4-5 wylinki. Na początku są słabo widoczne, ale z każdym linieniem ubarwienie staje się coraz bardziej intensywne. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców. Wymaga terrarium o wymiarach 30/30/25 cm (dł./szer./wys.). Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy o grubości około 5 cm. W terrarium powinna znaleźć się kryjówka – kawałek kory lub korzeń. Można także włożyć miseczkę z wodą. Optymalna temperatura dla Brachypelma annitha to 28-33 stopnie (nocą może spadać do 18-20 stopni). Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 60-80%. Młodym ptasznikom podajemy larwy owadów: much, mącznika młynarka, muszki owocowe. Starszym i dorosłym pająkom podajemy świerszcze, karaczany i szarańczę. Dojrzały samiec posiada na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Samce dojrzewają po 2-2,5 roku, samice po 3-4 latach. Przy dopuszczeniu samica jest zwykle pokojowo usposobiona do samca. Ptasznik ten żyje w trudnych warunkach, gdzie wahania temperatury są znaczne – od 35-40 stopni w dzień do 10 stopni w nocy. Gatunek objęty ochroną. Rzadko bywa agresywny, jego najczęstszą obroną jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Nadaje się dla początkujących. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; www.exotic-animals.org; www.giantspiders.com; www.poecilotheria.com; www.tarantulas.ru; Własne doświadczenia.
|
||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
