Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [7]
Loading...
4659
Pajęczaki, Ptaszniki

Neischnocolus iquitos – nowy gatunek ptasznika!

Źródło: Kaderka, 2020

Neischnocolus iquitos Kaderka, 2020 sp. nov. – nowy gatunek ptasznika!

Historia rodzaju

W 2008 roku Perez-Miles i współautorzy stworzyli rodzaj Ami, by zgrupować kilka mniejszych gatunków ptaszników z Kostaryki, Kolumbii, Panamy, Wenezueli, północnej Brazylii i Ekwadoru. Ptaszniki te charakteryzowały się obecnością zmodyfikowanych włosków parzących typu I, charakterystycznym kształtem spermateki, krótkim i grubym embolusem posiadającym dobrze wykształcone kile po wewnętrznej stronie u samców, a także obecnością jednego lub dwóch małych wyrostków na goleni (łac. tibia) pedipalpów.

W 2019 roku Perez-Miles, Gabriel i Sherwood zauważyli, że powyższy opis pasuje nie tylko do rodzaju Ami, ale także do dwóch innych: Barropelma i Neischnocolus. Stąd też postanowiono połączyć te trzy grupy w jeden rodzaj, uznając najstarszy z nich, Neischnocolus, za ważny (starszy) synonim.

Delikatnie zmodyfikowany nowy opis rodzaju Neischnocolus po połączeniu rodzajów zakładał, że zawiera on ptaszniki z podrodziny Theraphosinae wyróżniające się:
– w przypadku obu płci zmodyfikowanymi włoskami parzącymi typu I – podtyp d, (Kaderka i wsp. 2019) podobnych do tych widzianych u Prosphapalopus Mello-Leitao 1923 (Bertani 2001) oraz Citharacanthus Pocock 1901, a także u bardzo młodych nimf np. Acanthoscurria o długości karapaksu 1,7 mm (Kaderka 2019)
– w przypadku samców morfologią bulbusów posiadających wewnętrzne kile mniej lub bardziej zbiegające się.
– w przypadku samic budową spermateki z podwójnymi płatami prawie okrągłymi i zesklerotyzowaną tylną płytką bazalną.

Od tego czasu rodzaj Neischnocolus liczył 9 gatunków: (1) N. amazonica (Jimenez & Bertani 2008), (2) N. armihuariensis (Kaderka 2014), (3) N. caxiuana (Pérez-Miles, Miglio & Bonaldo 2008), (4) N. obscurus (Ausserer 1875), (5) N. panamanus Petrunkevitch 1925, (6) N. pijaos (Jimenez & Bertani 2008), (7) N. valentinae (Almeida, Salvatierra & de Morais 2019), (8) N. weinmanni (Pérez-Miles 2008) i (9) N. yupanquii (Pérez-Miles, Gabriel & Gallon 2008). Znajdywane tylko i wyłącznie w tropikalnych regionach Pd. i Śr. Ameryki. Pełna systematyka przedstawia się następująco:

Przeczytaj też  Długość ogona u węży, a grawitacja

Rząd: Araneae Clerck 1757
Nadrząd: Mygalomorphae Pocock 1892
Rodzina: Theraphosidae Thorell 1869
Podrodzinie: Theraphosinae Thorell 1869
Rodzaj: Neischnocolus Petrunkevitch 1925

Gatunek typowy: Neischnocolus panamanus Petrunkevitch 1925

Odkrycie gatunku

Do odkrycia nowego 10-tego gatunku doszło w październiku 2017 roku w okolicy miejscowości Iquitos (rejon Loreto w północnym Peru). Podczas badań odkryto jednego dorosłego samca, który został zakonserwowany w etanolu oraz jedną niedojrzałą samicę. Samica została odchowana, dojrzała płciowo w 2019 roku, wtedy została także zakonserwowana w etanolu i zdeponowana do muzeum historii naturalnej w Lima (Peru).

Występowanie

N. iquitos znany tylko z jednej lokalizacji w Peru region Loreto, niedaleko miejscowości Iquitos, skąd wzięła się też nazwa tego gatunku (nazwa ta odnosi się także do ludności żyjącej w górnej Amazonce, zwana przez Hiszpanów właśnie „iquitos”).

Neischnocolus iquitos sp. nov.

Opis samca

Cechy odróżniające:
– posiadają dwa wyrostki po zewnętrznej stronie goleni (łac. tibia) pedipalpów,
kil po zewnętrznej stronie embolusa obecny, szczytowo zbiegający się z wyższym kilem po wewnętrznej stronie
– brak chropowatej powierzchni lub mikrokolców na embolusie i tegulum
– dwa prawie równe haki goleniowe obecne na tibia I, sklejone ze sobą u podstawy. Brzuszny hak goleniowy z bardzo krótkim szczytowym grzbietem. Wewnętrzny hak goleniowy grubszy, z jednym grubym zewnętrznym kolcem nie sięgającym szczytu. W pozycji zgiętej metatarsus I dotyka z zewnętrzną stroną brzusznego haku goleniowego.
– odwłok z włoskami parzącymi typu I (podtyp d) zlokalizowanych w grzbietowo-tylnej części.

Przeczytaj też  Rozwój rodowy węży istotnie wpływa na ich zwyczaje żywieniowe

Całkowita długość ciała samca (bez kądziołków przędnych) wynosi 1,3 cm, długość karapaksu 0,6 cm, szerokość 0,6 cm.

Źródło: Kaderka, 2020 z modyfikacjami

Ubarwienie samca

Ubarwienie samca jak na zdjęciu powyżej. Karapaks i chelicery ciemnobrązowe, biodra (łac. coxa) i krętarz (łac. trochanter) odnóży czerwono-brązowe, uda (łac. femur) ciemniejsze od pozostałych segmentów odnóży, prawie czarne, zaś dalsze segmenty brązowe, nieco jaśniejsze od ud. Odwłok brązowy, pokryty jasno brązowymi włoskami. Spód ptasznika jasny żółto-brązowy.

Opis samicy

Cechy odróżniające:
spermateka samicy składa się z dużej zesklerotyzowanej płytki bazalnej i dwoma bardzo krótkimi zbiornikami nasienia spermateki. Płytka bazalna u nasady karbowana, zaś w wyższej parti gładka i przezroczysta.
– odwłok z włoskami parzącymi typu I (podtyp d) zlokalizowanych w grzbietowo-tylnej części.

Całkowita długość ciała samicy (bez kądziołków przędnych) to 2,0 cm, długość karapaksu to 0,9 cm, a jego szerokość to 0,8 cm.

Źródło: Kaderka, 2020 z modyfikacjami

Spermateka młodych samic może mieć nieco inny kształt, w szczególności płytka bazalna jest w pełni rozwinięta dopiero u dojrzałych płciowo samic. Pokazuje to, jak ważna jest znajomość rozwoju gatunku, by uniknąć pomyłek w oznaczaniu. W badaniu pokazano poszczególne stadia spermateki.

Źródło: Kaderka, 2020

Ubarwienie samicy

Karapaks żółto-brązowy, stosunkowo mało pokryty włoskami. Odnóża u nasady żółto-brązowe, dalsza część ciemniejsza, brązowa. Odwłok ciemnobrązowy, z kilkoma ciemnoszarymi plamkami w jednym rzędzie. Rzepka odnóży I i II oraz rzepka pedipalpów z dwoma prawie równymi podłużnymi paskami, na których brakuje owłosienia. Na rzepce odnóży III i IV paski te są nierówne i skośne.

 

Opracował: Krzysztof Lis (Vulpes90)

Źródła

Kaderka R. 2020. Neischnocolus iquitos, a new species from Peru (Araneae: Theraphosidae:Theraphosinae). Revista peruana de biología 27(4): 441 – 450. doi:http://dx.doi.org/10.15381/rpb.v27i4.19198


Jesteśmy na Google News. Dołącz do nas i śledź Terrarium codziennie. Obserwuj Terrarium!

NOTA PRAWNA
ZABRANIA SIĘ kopiowania zdjęć oraz utworów (artykułów) w całości lub w części BEZ ZGODY właściciela i administratora strony.
Zgodnie z Ustawą o Prawie Autorskim i Prawach Pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 roku (Dz.U.94 Nr 24 poz. 83, sprost.: Dz.U.94 Nr 43 poz.170) wykorzystywanie autorskich pomysłów, rozwiązań, kopiowanie, rozpowszechnianie zdjęć, fragmentów grafiki, tekstów opisów w celach zarobkowych, bez zezwolenia autora jest zabronione i stanowi naruszenie praw autorskich oraz podlega karze. Znaki towarowe i graficzne są własnością odpowiednich firm i/lub instytucji.


Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu