|
|
|
|
|
| Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Pelinobius spp. » |
|
Pelinobius muticus (Karsch, 1885)
Na wolności występuje w Kenii, Tanzanii i Ugandzie. Jako gatunek opisany został w 1885 roku przez Karsch'a, na podstawie samca. Jest to gatunek znany wcześniej pod nazwą Citharischius crawshayi (Pocock, 1900), która to nazwa jest teraz jedynie jednym z młodszych synonimów nazwy Pelinobius muticus. Nazwa C. crawshagi (Bonnet, 1956) była z kolei jedynie lapsusem językowym. Czytaj więcej na temat Citharischius crawshayi (Pocock, 1900) oraz zmian w taksonomii afrykańskich ptaszników! )
Samica ok. 4cm DC Fot. kajtek19891 )
L4/L5 Fot. Morph Jest to jeden z większych ptaszników. Nazywany niekoronowanym królem afrykańskich pająków. Jego miejscowa nazwa to King Baboon. Został tak nazwany od miejsca przebywania na wolności - bardzo często spotyka się go na urwiskach skalnych, gdzie docierają tylko pawiany (baboon to właśnie pawian). Kopie nory, które mogą dochodzić do długości 0,5 m. Dorasta do 9-10 cm ciała (samice) i z tą wielkością (oczywiście mierzoną bez odnóży) jest na czele największych pająków świata. Jego zęby jadowe są imponujące - mierzą prawie 2 cm. Należy do gatunków wydających syczące dźwięki (strydulacja), które podobne są do odgłosów wydawanych przez niektóre gatunki karaczanów. Potrzebuje terrarium o wymiarach 50/40/35 cm (dł./szer./wys.). Podłożem może być torf lub substrat kokosowy (warstwa grubości około 15 cm). Pelinobius muticus kopie głębokie nory, dlatego nie potrzebuje dodatkowych kryjówek w postaci konarów. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 22-26°C (nocą może spaść do 20°C), wilgotność powinna mieścić się w granicach 50-70%. Do terrarium można włożyć miseczkę z wodą – zaobserwowano, że te pająki dość często z niej korzystają. Ten masywny pająk jest dość ładnie ubarwiony - całe ciało jest koloru rudego, niektóre osobniki są rudoczerwone. Cechą charakterystyczną dla tego gatunku są grube, mocne tylne kończyny (zwłaszcza u samic). Młode są ubarwione podobnie, jednak nie tak intensywnie. Dorosłe i podrośnięte osobniki karmimy szarańczą, świerszczami, owadami łąkowymi i karaczanami. Raz w miesiącu można podać mysz. Młode chętnie jedzą larwy mącznika młynarka i wylęg świerszczy. Gatunek ten charakteryzuje się wolnym wzrostem i długim dojrzewaniem - aż 6-8 lat. Samce dojrzewają nieco wcześniej (po 3-4 latach). Dojrzały samiec ma na przedniej parze odnóży krocznych haczyki, a na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy) i często jest sporo mniejszy od samicy – osiąga zaledwie 3 do 5 cm ciała. Pelinobius muticus trudno i rzadko rozmnaża się w niewoli. Przed łączeniem należy oba pająki dobrze nakarmić - samica bywa agresywna w stosunku do samca. W kokonie jest od 100 do 400 młodych. Gatunek bardzo agresywny - absolutnie nie powinien zajmować się nim początkujący hodowca. Często przyjmuje postawę obronną. Nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Potrafi ukąsić bez ostrzeżenia, a jego jad może być niebezpieczny dla człowieka. Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; M. Toran, Arachnolog, 4/2003; M. Toran, Bezobratle potvurky, 2004; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.tarantulas.ru; własne doświadczenia;  Dojrzała samica  Dojrzały samiec  Dorosła samica |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 16.05.2006
Data modyfikacji: 13.08.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
