|
|
|
|
|
| « Nhandu carpoensis.. | Nhandu coloratovillosus.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Nhandu spp. » | ||||||
Nhandu chromatus (Schmidt, 2004)
 Samiec (?) L7  Samica L8 Na wolności występuje w północnej Brazylii, w lasach deszczowych oraz na plantacjach bananów. Gatunek opisany w 2004 roku przez Schmidt’a. Inne nazwy to Vitalius cristatus i od niedawna Lasiodora cristata (w rzeczywistości jest to odrębny gatunek, niespotykany w handlu). Nazwę Nhandu chromatus wprowadził Schmidt w 2004 roku. Angielska nazwa tego ptasznika to Ornate Black&White Tarantula. W naturze wytrzymuje wysokie temperatury w dzień (do 39 stopni) i dość niskie w nocy (do 12 stopni). Samica dorasta do 6-7 cm ciała (z rozpostartymi odnóżami do 17 cm). Dorosłe samce są mniejsze i smuklejsze. Nhandu chromatus lubi kopać w podłożu. Ciekawie ubarwiony ptasznik. Tarczka grzbietowa od jasnego brązu po beż (czasami występuje na niej kilka ciemniejszych plamek), nasada kłów o ton ciemniejsza, odwłok porośnięty długimi czerwonymi włoskami. Odnóża są czarne z szerokimi białymi pasami. Spód ciała jest czarny. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców (oprócz tego, że dorosły samiec ma nieco ciemniejszą tarczkę grzbietową). Młode są różowe z ciemną plamką na odwłoku. W miarę wzrostu coraz bardziej wyraźne stają się plamy na kończynach. Około 6 wylinki ptasznik jest już miniaturką osobnika dorosłego. Tuż po linieniu pająk ma bardziej kontrastowe ubarwienie. Optymalne wymiary terrarium dla tego gatunku to 30/30/20 cm (dł./szer./wys.). Jako podłoże można zastosować substrat kokosowy lub torf (o warstwie ok. 5 cm). W terrarium można umieścić kawałek kory, kamień, sztuczne rośliny, korzeń, miseczkę z wodą. Wymaga temperatury 26-28 stopni (nocą temperatura może spadać do 21 stopni) i wilgotności utrzymującej się na poziomie 70-80%. Młode pajączki są dość żarłoczne – nie gardzą świerszczami, larwami mącznika młynarka, larwami much. Starsze i dorosłe osobniki karmimy świerszczami, karaczanami i owadami łąkowymi. Dojrzały samiec ma na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki, a na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy). Dopuszczać do siebie należy najedzone pająki – samica czasami bywa agresywna w stosunku do samca. Kokon wytwarzany jest po kilku tygodniach od kopulacji. Nimfy pojawiają się w kokonie po około 2 miesiącach. Jest ich 500-700 sztuk. Młode są bardzo malutkie. Samce dojrzewają po 1,5-2 latach, samice po 2-3 latach. Wyczesuje włoski parzące z odwłoka. Nie ma jadu niebezpiecznego dla człowieka, ale większość osobników jest agresywna i nie zawaha się przed ukąszeniem. Jest to ptasznik dość pobudliwy, dlatego nadaje się dla ludzi, którzy mieli już kontakt z ptasznikami. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com www.tarantulas.ru www.cyriocosmus.com Własne doświadczenia.
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
