|
|
|
|
|
| « Ephebopus cyanognathus.. | Ephebopus rufescens.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Ephebopus spp. » | ||||||||
Ephebopus murinus (Walckenaer,1837)
Samica 
Dopuszczanie pary Synonimy: Jego angielska nazwa to skeleton tarantula. Systematyka:
Podkrólestwo - Eumetazoa Typ - Arthropoda Podtyp - Chelicerata Gromada - Arachnida Rząd - Araneae Podrząd - Mygalomorphae Rodzina - Theraphosidae Podrodzina - Aviculariinae Rodzaj - Euphebopus Gatunek - Euphebopus murinus Są to bardzo szybkie i niezrównoważone pająki – zdarzają się łagodne osobniki, jednak przeważnie są dość agresywne i należy być szczególnie ostrożnym podczas wykonywania jakichkolwiek działań w ich terrarium. Co prawda ich jad nie jest silny, aczkolwiek każde ugryzienie ptasznika jest bolesne i nie należy do najprzyjemniejszych doznań. Pająki z tego gatunku dużo kopią i pletą wiele sieci wokół swych nor. Jest to niezwykle interesujący gatunek ptasznika. Końcówki przednich odnóży tych pająków są lekko spłaszczone, podobnie jak u gatunków nadrzewnych – to przystosowanie ewolucyjne jest przyczyną przynależności tego gatunku do podrodziny Aviculariinae – w której wszystkie rodzaje, poza Ephebopus, skupiają gatunki ptaszników nadrzewnych (np. popularne w polskich hodowlach Avicularia sp. lub Psalmopeous sp.). Jest to czarny pająk z jasnobrązowym lub beżowym karapaksem. Dorosła samica ma czarny odwłok, porośnięty króciutkimi włoskami. Na odnóżach widnieją białe lub jasnobeżowe pasy, które sprawiają, iż gatunek ten bardzo często mylony jest z dość podobnym ptasznikiem zebrowatym (Aphonopelma seemanni). Patrząc od góry na E. murinus stojącego na ciemnym podłożu, mamy wrażenie jakbyśmy widzieli „szkielet” pająka – od tego właśnie wywodzi się angielska potoczna nazwa tego gatunku. Samiec jest ubawiony czarno-brązowo, a jego odnóża pokryte są przez długie brązowe włoski. Na odnóżach samca również widnieją jasne pasy, jednak często są one mniej wyraźne aniżeli u samicy. Nie jest to duży pająk – dorasta do około 5-6 cm długości ciała, przy czym ma blisko 13 cm rozstawu odnóży. Wielkość tych pająków może być dość zróżnicowana – najprawdopodobniej zależy ona od pochodzenia geograficznego danego osobnika. Samice żyją do 15 lat. Samce znacznie krócej - najwyżej rok po ostatniej wylince. Zamieszkuje tereny północnej Brazylii, Surinamu, Gujany, Gujany francuskiej. W Gujanie francuskiej występują dwie odmiany tego pająka – jedna z nich zamieszkuje sawanny, druga zaś lasy deszczowe – różnią się one wielkością (Osobniki zamieszkujące sawanny są znacznie mniejsze), a także prawdopodobnie ubarwieniem. Istnieją opinie dotyczące tego, iż osobniki zamieszkujące różne rejony różnią się nieco ubarwieniem – np. pająki żyjące w Brazylii często mają odmienny wzór na nogach aniżeli pozostałe, spotyka się również osobniki o czarnym karapaksie – nazywane "dark form". Kopie głębokie nory pomiędzy korzeniami drzew, głównie wśród gęstych nizinnych lasów. Same kryjówki , jak i ich okolice pokrywa warstwą pajęczyny. Są to zwierzęta aktywne o zmierzchu i w nocy, jednak za dnia również zdarza im się polować. Dla dorosłego osobnika terrarium powinno mieć wymiary 20x30x35 – powinno być otwierane od góry. Młode trzymamy w pojemnikach na mocz lub innych plastikowych pojemniczkach. W terrarium należy usypać około 20 cm warstwę podłoża która powinna być stanowiona przez mieszaninę włókna kokosowego i torfu. Należy zadbać o to by podłoże było stale wilgotne – suche łatwo by się kruszyło i nora pająka zapadałaby się. Wystrój terrarium nie ma większego znaczenia. Zbędne jest również umieszczanie w pojemniku hodowlanym kryjówki dla pająka – gdyż ten najprawdopodobniej z niej nie skorzysta (choć znane mi są pojedyncze przypadki, iż pająki z tego gatunku urządziły sobie norę np. w skorupie po orzechu kokosowym). W terrarium można ustawić niedużą miseczkę z wodą. Temperatura powinna wynosić około 26ºC. Wymagają wysokiej wilgotności – 80%. Oświetlenie w terrarium ptasznika jest zbędne. Są to zwierzęta które prowadzą skryty tryb życia i wolą mieszkać w zacienionym miejscu. Możemy jednak zamontować czerwone oświetlenie, które nie będzie widoczne dla naszego podopiecznego – pozwoli ono utrzymać odpowiednią temperaturę hodowli, jak i umożliwi na nocną obserwacje naszego podopiecznego. Młodym pająkom podajemy larwy mącznika młynarka, larwy much, małe świerszcze. Dorosłe osobniki karmimy świerszczami, szarańczami, karaczanami, czasem możemy podać oseska mysiego. Dymorfizm płciowy widoczny jest u osobników dojrzałych – przede wszystkim widoczne są różnice w ubarwieniu obu płci, które opisałem powyżej, przy wyglądzie pająka. Dorosłe samce są drobniejsze, ich odnóża są dłuższe. Posiadają haczyki na pierwszej parze odnóży, oraz bulbusy (narządy płciowe) na nogogłaszkach. Gatunek ten jest niezwykle rzadko rozmnażany w niewoli – zaledwie 2-4 razy rocznie na terenie całej Europy i USA. Jest to spowodowane przede wszystkim tym, iż jest to rzadki w hodowli pająk i trudno skompletować parę. Drugą przyczyną jest to, że samica często jest agresywna w stosunku do samca – i ten czasami kończy w jej szczękoczułkach jeszcze przed kopulacją. Często też, nawet gdy samica zbuduje kokon, to niszczy się on już po krótkim okresie inkubacji. Samica składa do kokonu blisko 100 jajek z których po półtora miesiąca lęgną się nimfy. Uwagi: Należy uważać by nie pomylić tego pająka z Aphonopelma seemanni. Gatunek nadaje się dla średnio doświadczonych terrarystów. Opracował: Akadiusz Guzanek – newneo Literatura: www.sea.unep-wcmc.org; www.spidy.goliathus.com; www.exoticfauna.com; www.pbonline.at; www.arachnophilia.de; oraz własne doświadczenia.
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
