|
|
|
|
|
|
Acanthoscurria natalensis (Chamberlin, 1917)
Gatunek sklasyfikowany w 1917 roku przez Chamberlin’a. Na wolności występuje w Brazylii. Angielskie nazwy tego ptasznika to Mouse-grey Bird-eater i Para Mongo Zebra. Bardzo ładnie ubarwiony pająk. Podstawowym ubarwieniem samicy jest głęboka czerń. Nasada kłów jadowych czarna, z żółtawą kreską. Odwłok czarny, z rzadkimi żółtymi włoskami. Odnóża czarne, z bardzo wyraźnymi żółtymi kreskami na drugim i trzecim członie odnóży. Kądziołki przędne czarne. Dojrzały samiec znacznie różni się ubarwieniem od samicy. Jego podstawowym kolorem jest jasny fiolet (ubarwienie podobne do samca Vitalius wacketi). Tarczka grzbietowa fioletowa, z czarnym gwiaździstym wzorem. Odwłok ciemniejszy. Odnóża brązowe, z różowymi kreskami na drugim i trzecim członie. Niektóre samce są ciemniejsze i jest to tzw. dark form (tarczka grzbietowa czarna z fioletową obwódką, kończyny czarne, odwłok czarny, porośnięty rzadkimi, różowymi włoskami). Młode są różowe, z ciemną plamką na odwłoku, która zanika w miarę wzrostu pająka. Wymaga terrarium o wymiarach 30/30/30 cm. Dobrym podłożem jest substrat kokosowy lub torf. Jako kryjówka doskonale nadaje się kora lub kawałek korzenia. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na najdłuższej parze kończyn doskonale widoczne haczyki. Młodym pająkom podajemy 2-3 razy w tygodniu małe świerszcze, karaczany i larwy owadów (much i mącznika młynarka). Starsze i dorosłe osobniki chętnie polują na duże świerszcze, karaczany i szarańczę. Karmimy je 1-2 razy na tydzień. Dość rzadki w hodowli. Najczęstszą obroną tego ptasznika jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Niektóre osobniki często przybierają postawę grożącą i próbują ukąsić. Gatunek ten nadaje się dla osób, które mają już pewne doświadczenie w trzymaniu ptaszników. UWAGI: Rodzaj Acanthoscurria Ausserer, 1871 liczy sobie 39 gatunków występujących głównie w Południowej Ameryce. Część deskrypcji jednak oparta została na niejasnych, słabo udokumentowanych cechach. Niektóre gatunki znane są jedynie z osobników holotypowych, a niektóre opisy są słabej jakości, przykładowo:
A. natalensis pod wzlędem wspomnianych cech najbardziej przypomina A. paulensis Mello-Leitão, 1923 oraz A. chacoana Brèthes, 1909. Dzięki cechom wyszczególnionym w publikacji mogą być one jednak z łatwością odróżnione. Źródło:
Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com; |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 05.10.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
