Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [3]
Loading...
1285
Ssaki – Opisy

Rattus norvegicus – szczur wędrowny

Rattus norvegicus – szczur wędrowny

Szczur wędrowny zwany jest też szczurem norweskim lub rudym. Długość ciała wynosi 19 – 30 cm, ogona 13 – 23 cm, stopy tylnej 3,5 – 4,5 cm, ucha 1,9 – 2,5 cm. Ciężar ciała 240 – 400 gram (samiec ~500 g; samica ~300 g). Grzbiet jest brudnoszary, brązowy lub szaro-żółtawy, spód popielaty lub żółtoszary, zawsze jaśniejący od grzbietu. Zdarzają się osobniki bardzo ciemne, niemal czarne lub czarnobrązowe. Uszy małe, grube, wyraźnie owłosione. U szczura wędrownego ogon jest zawsze krótszy od tułowia i głowy razem.

Pochodzi z południowo-wschodniej Azji, jego terenami są otwarte przestrzenie, gdzie żyje w wydrążonych przez siebie norach. Upodobał sobie szczególnie wzniesienia i dlatego chętnie osiedla się nad brzegami rzek, gdzie jako wspaniały pływak, może zdobywać pożywienie. Czasami udaje mu się upolować małą rybkę.

Legenda głosi, że w średniowieczu Europę nawiedziła plaga szczurów, które wędrowały ogromnymi stadami (stąd nazwa – szczur wędrowny). W rzeczywistości szczury tego gatunku dotarły do Europy, przewożone statkami (jako pasażerowie na gapę). Na skutek postępującego wyrębu lasów w Europie, szczur wędrowny znajdował coraz więcej przestrzeni do życia, a rozrastające się siedziby ludzkie i coraz powszechniejszy transport towarów umożliwiły jego rozprzestrzenienie się. Obecnie żyje na całym świecie (nie występuje tylko na terenach podbiegunowych).

Przeczytaj też  Gerbillus campestris - myszoskocz okazały

Jego naturalne ubarwienie jest szarobrązowe, co miało wpływ na nazwę tego gatunku w różnych językach – po angielsku „brown rat”, po francusku „rat brun”, a po niderlandzku „bruijne rat”.

Szczur wędrowny spotykany jest w całej Polsce. Zamieszkuje przede wszystkim osiedla ludzkie, poza tym chętnie trzyma się brzegów zbiorników wodnych, ścieków i śmietników. Spotyka się go w magazynach i składach produktów żywnościowych, w kanałach i urządzeniach kanalizacyjnych, w rzeźniach i stajniach. W budynkach mieszkalnych osiedla się w piwnicach i pod podłogami (rzadko na wyższych kondygnacjach). Wiosną wędruje na pola, brzegi stawów i rzek, gdzie mieszka w norach. Jest bardzo dobrym pływakiem. Pływa bardzo chętnie. Doskonale porusza się wzdłuż rur kanalizacyjnych.

Jest aktywny głównie w nocy. Wychodzi wtedy z nor i zaczyna poszukiwać jedzenia. Zjada wszystko, zarówno pokarm roślinny, jak i zwierzęcy. Są to: artykuły żywnościowe, odpadki, karma zwierząt gospodarczych oraz jego przysmak – padlina. Wszelkie pokarmy, przedstawiające pewną wartość kaloryczną, stanowią pożywienie tego zwierzęcia. Jest przez to jednym z największych szkodników.

Duże kolonie, tego gryzonia, wyrządzają ogromne szkody w hodowlach drobnego inwentarza, ale również niszczą meble, papiery, budynki, rury kanalizacyjne, materiały włókiennicze, przegryzają kable itd. Jest roznosicielem groźnych chorób (m.in. dżumy).

Rozmnaża się przez cały rok (samica rodzi do 7 razy w roku), toteż płodność tego gatunku jest bardzo wysoka. Samica po 22 – 24 dniowej ciąży od 6 do 22 młodych. Szczur wędrowny żyje od 3 do 4 lat.

Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu