|
|
|
|
|
| « Tiliqua scincoides - tili.. | Opisy gatunków » Gady (Reptilia) » Jaszczurki (Sauria) » Scynki (Scincidae) » |
|
Scynk krokodylowy (Tribolonotus gracilis DE ROOIJ, 1909)
)
Scynk krokodylowy (Tribolonotus gracilis) )
Scynk krokodylowy (Tribolonotus gracilis) )
Scynk krokodylowy (Tribolonotus gracilis) )
Grzbietowa strona głowy. Widoczne charakterystyczne prążkowanie, utrudniające dostrzeżenie pojedynczych tarczek, a także wyrostki z tyłu głowy. )
Widoczne tarcze z kolczastymi łuskami na grzbiecie oraz bok z charakterystycznymi, rozrzuconymi, guzkowatymi łuskami. )
Scynk krokodylowy przyczajony u wylotu kryjówki. Nazwę scynki krokodylowe (crocodile skinks), często stosuje się w stosunku do przedstawicieli wszystkich przedstawicieli rodzaju Tribolonotus.  Nazwa angielska:
 Nazwa niemiecka:
 Nazwa czeska:
 Nazwa indonezyjska:
 Nazwa w języku Tok pisin (Papua-Nowa Gwinea):
Synonimy
Wstęp Scynk krokodylowy nie cieszy się dużą popularnością wśród terrarystów. W terrariach spotykany jest bardzo rzadko. Nie łatwo również zakupić ten gatunek, który wciąż jest częściej importowany niż rozmnażany w niewoli. Nikt jednak nie może odmówić tej osobliwej jaszczurce niezwykłego i oryginalnego wyglądu. Prawdę mówiąc scynk ten nie przypomina innych przedstawicieli swojej rodziny. Kolczasty wygląd sprawia, że wielu kojarzy go raczej z szyszkowcem (Cordylus sp.) niż ze scynkami, choć pomarańczowoczerwone obwódki wokół oczu sprawiają, że trudno pomylić go z innym gatunkiem. Specyficzny wygląd to jednak nie jedyna zaleta scynka krokodylowego. Wyróżnia go także osobliwe zachowanie oraz wiele niezwykłych cech anatomicznych. Gatunek ten zupełnie nie nadaje się dla początkujących terrarystów, ale tym trochę bardziej doświadczonym, potrafiących docenić piękno i niezwykłość przyrody, sprawi on wiele radości. By jednak tak się stało, należy dogłębnie zapoznać się z wymaganiami Tribolonotus gracilis, co postaram się ułatwić w tym artykule. Opis gatunku polecam nie tylko osobom, które planują zakup scynka, ale każdemu kto jest zafascynowany światem gadów. Systematyka
Rodzaj Tribolonotus wyróżnia się specyficznymi cechami, które wyraźnie odróżniają go spośród innych przedstawicieli scynkowatych. Są to: występowanie wręgowanych i kolczastych łusek, wyraźne wyodrębnienie głowy od reszty ciała oraz brak tarczek: prefrontal i supranasal. Dodatkowo, samice mają zredukowany lewy jajowód, a przynajmniej dwa gatunki- T. gracilis i T. ponceleti - wykazują zdolność wokalizacji (wydawania dźwięków), która w przypadku jaszczurek znana jest jeszcze u przedstawicieli rodzin: Gekkonidae i Pygopodidae. Oprócz wyżej wymienionych cech, rodzajowi Tribolonotus można przypisać następujące synapomorfie (a więc cechy występujące tylko u tego rodzaju): pory dłoniowe i gruczoły brzuszne. Występowanie rodzaju Tribolonotus: Nowa Gwinea, Wyspy Admiralicji, Archipelag Bismarcka, Wyspy Salomona. Niegdyś sądzono, że rodzaj Triblonotus jest najbardziej spokrewniony z rodzajem Sphenomorphus , jednak badania genetyczne wskazują na bliskie pokrewieństwo z rodzajem Egernia lub Mabuya. Wyróżniamy 8 gatunków należących do rodzaju Tribolonotus, które wg. najnowszych badań (C.C. Austin et al. / Molecular Phylogenetics and Evolution 57 (2010) 227–236) możemy zaklasyfikować do 3 kladów: 1) T. blanchardi, 2) „klad wysp Melanezji”: T. brongersmai, T. ponceleti, T. pseudoponceleti, T. schmidti, 3) „klad Nowej Gwinei”: T. gracilis i T. novaeguinae, Ósmy gatunek: Tribolonotus annectens, nie został uwzględniony z powodu braku materiału do badań. Te same badania sugerują, że dwie populacje T. pseudoponceleti (na wyspach: Buka i Bougainville) mogą być różnymi gatunkami. Występowanie Północne wybrzeże Nowej Gwinei, wyspa Karkar, a zapewne także okoliczne wyspy. Biotop Jaszczurka zamieszkuje wilgotne dno tropikalnego lasu deszczowego. Spotykana w pobliżu leśnych strumieni. Prowadzi skryty tryb życia, często znajdywana wśród gęstej roślinności, pod opadłymi liśćmi i kamieniami. Co ciekawe na wyspie Karkar, scynki upodobały sobie plantacje orzecha kokosowego, gdzie ukrywały się pod rozkładającymi się łupinami kokosa. Długość życia Nieznana, przypuszczalnie ok. 10-15 lat. Wygląd Tribolonotus gracilis osiąga w naturalnym środowisku długość ok. 17-20 cm (SLV= 87-103mm). W niewoli prawdopodobnie częściej przekracza 20cm, co mogą potwierdzić również pomiary mojego samca który ma obecnie 22cm, choć w bardzo nielicznych źródłach sugeruje się max. TL= 25cm. Ogon porównywalny do długości głowy wraz z tułowiem. Głowa masywna - czaszka buduje charakterystyczny, wyraźnie wyodrębniony od tułowia „hełm”, kończący się z tyłu sześcioma wyrostkami (ważna cecha systematyczna). Lepidoza grzbietowej strony głowy słabo widoczna, ze względu na występowanie charakterystycznego prążkowania. Przez grzbiet i ogon przebiegają poprzecznie kostne tarcze. Na każdej tarczy znajdują się 4, wyniesione, kolczaste łuski. Każda łuska jest częścią 4 podłużnych szeregów „kolców” ( również ważna cecha systematyczna), które na ogonie stają się coraz niższe, zbliżając się do jego końca. Szeregi kolczastych łusek poprzedzone są na karku charakterystycznym polem małych, wręgowanych łusek. Występują one również pomiędzy tarczami, a także na bokach tułowia gdzie towarzyszą im rozrzucone, trójkątne, guzkowate łuski. Kończyny dobrze rozwinięte, tylnie silniej niż przednie. Pokryte mocno wręgowanymi łuskami. Łuski pokrywające brzuszną stronę ciała- gładkie. Ubarwienie ciemnobrązowe do czarnego. Spód jaśniejszy, żółto-kremowy. Na podgardlu, u osobników dojrzałych płciowo, żółto-pomarańczowa plamka. Na palcach pomarańczowe pierścienie. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech gatunku jest obecność pomarańczowoczerwonych obwódek wokół oczu. Ubarwienie młodych osobników odmienne (patrz: „rozmnażanie”). Tribolonotus gracilis, a Tribolonotus novaeguinae Powyższy opis T. gracilis jest generalnie zgodny z charakterystyką T. novaeguinae. Można powiedzieć, że różnice pomiędzy tymi dwoma gatunkami są kosmetyczne i w wielu przypadkach niejasne, dlatego przez dłuższy czas zastanawiano się, czy T. gracilis jest w istocie odrębnym gatunkiem, czy należy go uznać za synonim T. novaeguinae. Pierwsza różnica, zauważalna nawet dla laika, to brak pomarańczowoczerwonych obwódek wokół oczu u drugiego gatunku. Wskazywano również na różnice w kształcie 4 rzędów kolczastych łusek przebiegających przez tułów i ogon. U T. gracilis są one bardziej skierowane do tyłu. Ponadto dostrzegano różnice w wielkości tarczek po spodniej stronie głowy. U T. gracilis tarczki pierwszej pary: chin shields są znacznie dłuższe niż tarczka: postmental. U drugiego gatunku długości obu typów tarczek są takie same. Mimo wszystko powyższe różnice były mało przekonywujące dla herpetologów. Zaczęto, więc doszukiwać się różnic w odmiennych biotopach, które zajmować miały owe gatunki. Odpowiedź na pytanie czy T. gracilis jest odrębnym gatunkiem przynoszą ostatecznie badania genetyczne (C.C. Austin et al. / Molecular Phylogenetics and Evolution 57 (2010) 227–236). Autorzy publikacji stwierdzają, że oba taksony są monofiletyczne, reprezentują więc odrębne gatunki. Pozostałe gatunki z rodzaju Tribolonotus Tribolonotus novaeguinae (SCHLEGEL, 1834) Charakterystyka tego gatunku została omówiona powyżej. Warto jednak wspomnieć, że poza T. gracilis, jest to jedyny gatunek z rodzaju, dostępny w handlu. Jak się można spodziewać, jest on jeszcze rzadszy. Jego angielska nazwa brzmi: white-eyed crocodile skink i wyraźnie wskazuje na brak pomarańczowoczerwonych obwódek wokół oczu. Gatunki bez wyrostków z tyłu głowy:
Zachowanie Scynki krokodylowe prowadzą skryty tryb życia. W obecności człowieka zwykle nieruchomieją, a przy dłuższej obserwacji, czy gwałtownym ruchu ze strony hodowcy, uciekają do kryjówki. Jaszczurki większość czasu spędzają pod ziemią, choć ich głowy często wystają u wylotu kryjówki. Po wprowadzeniu do nowego terrarium, zwierzęta rozpoczynają budowę tuneli, które z czasem stają się coraz dłuższe, i ograniczane jedynie przez wielkość terrarium. Kryjówki wstawiane do terrarium przez hodowcę, takie jak: korkowe rury, czy połówki kokosa, nie są wystarczające dla scynków, ale stanowią zwykle ważną część tuneli. Skryty tryb życia nie oznacza wcale, że są to zwierzęta nudne. Wręcz odwrotnie... Scynki krokodylowe przejawiają w mojej hodowli dwa maksima aktywności. Przypadają one na okres od świtu do godzin przedpołudniowych oraz okres od godziny 17-18 do zgaszenia światła. Informacje, które można zleźć w niektórych źródłach, mówiące o aktywności nocnej u tego gatunku, nie znalazły potwierdzenia w moich obserwacjach. Spekuluje się, że nocny tryb życia przejawia się w środowisku naturalnym, chociaż patrząc na „twardy sen” moich scynków (w tym osobnika pochodzącego z importu) trudno Zaobserwowałem, że aktywność samca jest znacznie większa niż samicy, która bardzo rzadko sie przemieszcza i zwykle przebywa w pobliżu miejsca złożenia jaj (nawet jeśli jajo zostanie zabrane). Takie zachowanie jest zapewne związane z opieką rodzicielską, która występuje u tego gatunku, i którą opiszę razem z zachowaniami godowymi w części artykułu poświęconej rozmnażaniu. Jak wspominałem scynki nie lubią być obserwowane. Łapane, zwykle są niespokojne, czasem udają martwe, lub co najciekawsze wydają dźwięki (wokalizują), które określiłbym jako skrzeczące. Typowa postawa „grożąca” to: ciało uniesione na wyprostowanych kończynach, otwarty pysk i wokalizacja. Nie wolno zapominać o umiejętności odrzucania ogona (autotomia). W związku z powyższym najważniejsze to dyskrecja podczas obserwacji, a także gęsto obsadzone roślinami i pełne kryjówek terrarium, zapewniające zwierzętom poczucie bezpieczeństwa. Czasem hodowca nie zdaje sobie sprawy z tego, jak intensywnie jaszczurka może wędrować po terrarium. Przekonałem się o tym, gdy do obserwacji mojego pierwszego scynka wykorzystałem kamerę. Zaobserwowałem także wyraźny związek aktywności jaszczurek, a obecnością w pobliżu hodowcy. Scynki mogą aktywnie wędrować po terrarium, a kiedy zorientują się, że ktoś nadchodzi, zrywają się do ucieczki, by jak najszybciej znaleźć się w kryjówce. Równie szybko zwierzęta mogą powrócić do eksploracji, po oddaleniu się człowieka. Zachowanie to może wprowadzać nas w błąd i utwierdzać w przekonaniu, że jaszczurki stale pozostają w ukryciu. Paniczne unikanie hodowcy (oczywiście przy zapewnieniu odpowiednich warunków) dotyczy głównie osobników aklimatyzujących się w nowym miejscu, jak i młodych. Z czasem jaszczurki staja się bardziej ufne, a niektóre osobniki, czasem dają się dotknąć. Z powodzeniem przyjmują pokarm z pęsety, wyskakując za każdym razem z kryjówki (i jeszcze szybciej do niej wracając), choć z każdym kolejnym podanym owadem robią to z coraz większą rezerwą. Bywało, że samiec przemieszczał się za długopisem przesuwanym wzdłuż szyby terrarium, biorąc go za potencjalną zdobycz. Przy zapewnieniu odpowiednich warunków w terrarium, obserwacja jaszczurek nie sprawi nam większych problemów, jeśli poznamy ich „rozkład dnia”, a także stałe trasy przemieszczania się. Tribolonotus gracilis, mimo, że prowadzi skryty tryb życia, i bardzo stara się pozostać niezauważonym, przejawia unikatowy w świecie jaszczurek behawior, co jest ogromną zaletą, dla każdego hodowcy. Terrarium )
Widok na ściankę strukturalną, bez wystroju terrarium. )
Terrarium. )
Terrarium. Terrarium scynków krokodylowych powinno imitować dno wilgotnego lasu tropikalnego. Nie może zabraknąć kryjówek, miejsc do kopania w podłożu, basenu, gęstej roślinności, a także ścianki strukturalnej umożliwiającej wspinaczkę. Nie powinniśmy rezygnować z wodospadu, który zapewnia wymaganą wysoką wilgotność, a także obniża temperaturę. Obniżenie temperatury jest niezwykle istotne, dlatego że gatunek ten w porównaniu z większością popularnie hodowanych gadów wymaga stosunkowo niskiej temperatury. Nie może także zabraknąć obowiązkowego oświetlenia UVB. Moja parka Tribolonotus gracilis zajmuje terrarium o wymiarach 80cm x 40cm x 30cm (długość x szerokość x wysokość). Temperatura pod promiennikiem ciepła jest utrzymywana na poziomie 28-29°C, za pomocą żarówki halogenowej podłączonej do termostatu. W najchłodniejszym miejscu terrarium panuje temperatura pokojowa, a więc ok. 22-23°C. Średnia temperatura w terrarium podczas dnia wynosi ok. 25-26°C. W nocy zwykle ok. 20-22°C. Problemem są upały panujące w lecie, które często wymuszają całkowite wyłączenie oświetlenia, w tym także UVB. Kable i maty grzewcze, a także podgrzewane kamienie są bezwzględnie zakazane. Promiennik UVB jest niezbędnym elementem w terrarium. Zwykle przy jaszczurkach dna lasu tropikalnego, kwestionuje się konieczność stosowania UV, lub też zaleca stosowanie 2% lub 5 % UVB. Korzystając ze swojego doświadczenia, doświadczenia innych hodowców, jak i testów dostępnych źródeł promieniowania UVB (brak jednoznaczności oznaczeń u różnych producentów), zastosowałem żarówkę kompaktową Repti-Glo 10.0, 13W (exoterra). Stosowana jest ona z powodzeniem zarówno u dorosłych jak i młodych osobników. Stosowanie źródeł promieniowania o tych wyższych współczynnikach (a więc 10.0 i wyższych) innych producentów np. Zoomeda, może niekorzystnie wpłynąć zarówno na skórę jak i oczy jaszczurek, dlatego odradzam ich stosowania. Ważne jednak, aby ograniczyć zasięg działania UV-ki do „wyspy ciepła”, dlatego emiter promieniowania UVB należy umieścić w pobliżu żarówki grzewczej. Z tego samego powodu odradzam stosowanie długich świetlówek rurowych. Wilgotność w terrarium powinna wynosić ok. 80 %. Wysoką wilgotność zapewnia dobrze trzymające wilgoć podłoże takie jak włókno kokosowe z dodatkiem mchu, gęsta roślinność, a także spryskiwanie terrarium. Spryskiwanie terrarium może okazać się zbędne, jeśli w terrarium umieszczony jest wodospad. Podłoże powinno być wilgotne, nie może być błotniste, a w wykopanych przez scynki tunelach nie może stać woda. Ważne aby grubość włókna kokosowego umożliwiała w ogóle wykopanie tuneli. W moim terrarium warstwa podłoża to ok. 8cm. Dodatkowo ścianka strukturalna (wykonana ze styropianu pokrytego atlasem z barwnikiem) jest zawieszona ok. 3 cm nad dnem terrarium, co tworzy solidne sklepienie tunelu wykopanego przez scynki. Funkcję kryjówek pełnią również łupiny kokosa oraz korkowe rury. Basen, do którego spływa woda z wodospadu ma wymiary 25cm x 17cm i głębokość 8cm. Ważne, by nie zajmował więcej niż 20% powierzchni dna terrarium. Woda w basenie nie jest podgrzewana. W terrarium dominują rośliny: Epipremnum aureum i Codiaeum variegatum. Są to więc gatunki występujące m. in. na Nowej Gwinei. Oczywiście inne rośliny lubiące wilgotne środowisko również nadają się do terrarium. Bujna roślinność zapewnia niezbędny cień i sprawia, że jaszczurki czują się w takim terrarium bezpieczniej i częściej spacerują.
W pierwszej części umieszczona jest żarówka grzewcza, a także żarówka kompaktowa UVB. W tej części terrarium znajduje się „wyspa ciepła” i panuje najwyższa temperatura. Tutaj scynki przebywają najczęściej i mają możliwość wygrzewania się. Również w tej części zbiornika samica składa jaja (u wylotu tunelu). Obszar bujnej roślinności stanowi granicę pomiędzy częścią pierwszą i trzecią. Jest to swojego rodzaju szlak komunikacyjny, którym jaszczurki przemieszczają od jednego do drugiego końca terrarium. W trzeciej części terrarium zainstalowany jest basen wraz z wodospadem, dlatego też panuje tu najwyższa wilgotność i najniższa temperatura. Żadna część terrarium nie jest pozbawiona roślin i kryjówek. Oświetlenie, a także wodospad włączane i wyłączane są automatycznie za pomocą elektronicznego włącznika czasowego. Przedstawiony schemat organizacji terrarium to tylko przykład. Ważne jednak, aby zapewnić jaszczurkom odpowiednie warunki, o których pisałem wcześniej. Żywienie W mojej hodowli pokarmem podstawowym są świerszcze. Podstawę diety mogą również stanowić inne prostoskrzydłe takie jak: szarańcza, koniki polne i pasikoniki, a także karaczany. Dodatkowo, jako uzupełnienie diety podawane są lądowe ślimaki skorupowe (ślimak zaroślowy, ślimak gajowy- dobrane wielkością do rozmiaru jaszczurki, czasem z nadtłuczoną muszlą), larwy mola woskowego i drewnojada, dżdżownice (po ok. 3-dniowej kwarantannie). Połączenie „sklepowej karmówki” i planktonu łąkowego, uważam za wyjątkowo korzystne i zapewniające zróżnicowaną dietę. Należy pamiętać, aby plankton łąkowy był zbierany z dala od ruchliwych ulic i innych miejsc, które potencjalnie mogą produkować różnego rodzaju „zanieczyszczenia”. Domowe hodowle karmowe, powinny mieć dostęp do świeżego i zróżnicowanego pokarmu, bogatego w wapń. Dorosłe osobniki są karmione 2 (rzadziej 3) razy w tygodniu, przy czym nie zawsze wszystkie bezkręgowce są zjadane od razu. Nie wolno jednak dopuścić do sytuacji, w której w terrarium zalegają duże ilości karmówki. Ilość pokarmu podawana podczas jednego kamienia, zależy od predyspozycji indywidualnych osobników, oraz ich wieku. Hodowca sam (na podstawie własnego doświadczenia) powinien ustalić odpowiednią „dawkę” pokarmu. Należy jednak ściśle kontrolować ilość podawanych tłustych larw, takich jak mole woskowe, mączniki, czy drewnojady, które choć będą zjadane przez scynki w dużych ilościach, mogą stanowić tylko uzupełnienie diety. Młode osobniki karmione są codziennie (rzadko robione są jednodniowe przerwy w podawaniu pokarmu). Pokarm wrzucany jest bezpośrednio do terrarium, lub też karmówka podawana jest jaszczurce bezpośrednio z pęsety. W przypadku dorosłych osobników owady przed podaniem każdorazowo uzupełniane są w mieszankę wapnia i witamin. Stosunek wapnia do witamin wynosi 3:1. W przypadku młodych osobników, gdzie inna jest częstotliwość karmienia, pokarm uzupełniany jest w wapń każdorazowo, z wyjątkiem jednego dnia w tygodniu, kiedy pokarm uzupełniany jest w witaminy. Źródło wapnia, które stosuję to strata na proszek sepia, zaś witaminy to Sera Reptiminareal (również w formie proszku). Uzupełnianie pokarmu w wapń jest konieczne ze względu na nieodpowiedni stosunek wapnia do fosforu, który występuje u wielu owadów pochodzących z hodowli karmowych (zapobieganie MBD). Witaminy natomiast są niezwykle istotne ze względu na ograniczoną możliwość urozmaicenia diety, w hodowli owadożernych jaszczurek. Rozmnażanie )
Charakterystyczna żółtopomarańczowa plama na podgardlu u osobnika dojrzałego płciowo (występuje zarówno u samca jak i samicy). )
Pory dłoniowe występujące tylko u samca. )
Gruczoły brzuszne występujące tylko u samca. )
Gruczoły brzuszne występujące tylko u samca. )
Samica kładąca pysk na niedawno złożonym jaju. )
Inkubator położony w najchłodniejszym miejscu pokoju. Inkubator można obłożyć styropianem. )
Jajo w pierwszych dniach po złożeniu. Widoczne charakterystyczne bruzdy. )
Świeżo wykluty Tribolonotus gracilis. )
Niedawno wykluty scynk - wielkość. )
Proste terrarium kwarantannowe do odchowu młodych. )
Osobniki: kilkudniowy i prawie 4-miesięczny- porównanie wielkości. )
Zróżnicowane wiekowo osobniki, po odsłonięciu kryjówki. )
4,5 - miesięczny osobnik. Scynki krokodylowe nie są rozmnażane zbyt często w hodowli, choć biorąc pod uwagę, że nie jest to specjalnie popularny gatunek, nie ma w tym nic dziwnego. Ponadto cześć osobników trzymanych jest w pojedynkę lub nie zapewnia się im odpowiednich warunków. W Europie znajdziemy zapewne kilku hodowców regularnie rozmnażających ten gatunek. Wg raportu przygotowanego przez ESF (European Studbook Foundation) w 2009 roku, scynki krokodylowe kluły się w 4 lokalizacjach. Wnioskując także z ofert sprzedaży osobników urodzonych w niewoli, scynki krokodylowe rozmnaża się (jeśli chodzi o Europę) w: Holandii, Niemczech, czy Wielkiej Brytanii. Niestety wydaję się, że osobników importowanych wciąż jest znacznie więcej. Z dostępnych mi informacji wynika, że w Polsce po raz pierwszy scynki te rozmnożono we Wrocławskim Ogrodzie Zoologicznym, kiedy to 27 października 2008 roku przyszedł na świat jeden osobnik. Kolejne dwa rozmnożenia (30.03.2011r. i 17.07.2011r.) miały miejsce w mojej hodowli. Mimo moich skromnych doświadczeń w tym aspekcie postaram się jak najlepiej opisać problem, wykorzystując jednocześnie doświadczenia innych hodowców. W miarę napływu nowych informacji, będę się starał możliwie szybko aktualizować opis.
Zakup Ceny scynków krokodylowych w Europie wahają się od 80€ do120€. Ich dostępność, jak już wcześniej wspominałem, jest mierna (w Polsce oferty pojawiają się sporadycznie), dodatkowo wiele z oferowanych osobników pochodzi z importu. Pojawia się więc problem, czy wobec braku łatwego dostępu do gatunku można sobie pozwolić na zakup osobnika odłowionego z natury? Przede wszystkim trzeba sobie zdać sprawę z tego, że osobniki importowane są zawsze nosicielami pasożytów wewnętrznych, często transportowane są w nieodpowiednich warunkach i przeżywają ogromny stres. Mieszanka tych 3 czynników powoduje w większości przypadków importowanych gadów szybki zgon. Każdy nowo zakupiony osobnik pochodzący z natury powinien być od razu odrobaczony i poddany przynajmniej 1, 5-miesięcznej kwarantannie. Niestety nawet i takie zabiegi mogą nie dać oczekiwanego rezultatu. W dużej mierze to loteria, o czym niestety sam boleśnie się przekonałem. Co innego, jeśli mamy do czynienia z osobnikami urodzonymi w niewoli. Jaszczurki te o niebo lepiej znoszą transport, szybciej się aklimatyzują i nie są tak zarobaczone, (jeśli w ogóle) jak osobniki importowane. Wniosek jest jasny: należy zawsze nabywać osobniki urodzone w niewoli. Nawet, jeśli osobniki hodowlane są droższe, trzeba je sprowadzać zza granicy, czy aktualnie oferowane są tylko osobniki z natury. Większy wydatek i cierpliwość opłacą się. W niektórych przypadkach jednak, zakup osobników importowanych mógłby być uzasadniony. Byłoby tak w przypadku trudności ze znalezieniem niespokrewnionego osobnika do pary hodowlanej. Wydaje mi się jednak, że mimo skąpej oferty scynków urodzonych w niewoli, to wobec niskiej popularności tego gatunku, i tak jest ona wystarczająca. Należy pamiętać, że nawet doświadczony hodowca może nie poradzić sobie z osobnikami importowanymi. Podsumowanie Tribolonotus gracilis to z pewnością jeden z ciekawszych gatunków, jaki możemy hodować w terrarium, a cały rodzaj Tribolonotus zdecydowanie wyróżnia się spośród wszystkich innych jaszczurek. Mam nadzieję, że powyższy artykuł przyda się zarówno potencjalnym nabywcom tego gatunku, jak i osobom, które zainteresowały się scynkiem krokodylowym, bo są w mniejszym lub większym stopniu związane z herpetologią. Wiele wiemy na temat całego rodzaju, ale jeszcze więcej pozostaje tajemnicą. Jestem przekonany, że dzięki kolejnym ekspedycjom badawczym w rejonie Melanezji, będzie można opisać kolejne gatunki z rodzaju Tribolonotus. Być może rzucą one więcej światła na ewolucję tej niezwykłej grupy jaszczurek. Opracował Paweł Kaczmarek (jaszczur) na podstawie własnych doświadczeń oraz: - Austin, Christopher C.; Eric N. Rittmeyer, Stephen J. Richards, George R. Zug 2010. Phylogeny, historical biogeography and body size evolution in Pacific Island Crocodile skinks Tribolonotus (Squamata; Scincidae). Molecular Phylogenetics and Evolution 57 (1), str. 227-236 - Greer, A. E. and F. Parker. “ A New Species of Tribolonotus (Lacertilia: Scincidae) from Bougainville and Buka, Solomon Islands, With Comments on the Biology and Evolution of the Biology of the Genus.” Breviora. 291 (1968): str. 1-23. - de Rooij, N. de 1915. The Reptiles of the Indo-Australian Archipelago. I. Lacertilia, Chelonia, Emydosauria. Leiden (E. J. Brill), xiv + 384 pp. - Cogger, Harold G. “A New Scincid Lizard of the Genus Tribolonotus From Manus Island, New Guinea.” Zoologische Medelingen. 47:16 (1969): 202-211. - Burt, Charles E. (Charles Earl), 1904-; Burt, May Danheim.; Whitney South Sea Expedition of the American Museum of Natural History (1920-1941) - doświadczeń przekazanych za pośrednictwem Łukasza Sułowskiego ( http://www.gadygady.pl/ ) - Sura P., Encyklopedia współczesnych płazów i gadów, Wydawnictwo Fundacja S.C., wyd. I, Nowy Sącz 2005, ISBN 83-88887-60-2 - Fabiszewska M. Scynk krokodylowy we Wrocławskim ZOO. Draco magazyn nr 15, 2009, str. 20-23 - Li Vigni F., Tribolonotus gracilis. A peculiar „crocodile” in the terrarium, „Reptilia” 2009, nr 62, str. 57-61 - Ruston W. Hartdegen, Matthew J. Russell, Bruce Young, Richard D. Reams, Vocalization of the crocodile skink, Tribolonotus gracilis (de Rooy, 1909), and evidence of parental care [online], „Contemporary Herpetology” 2001, nr 2, [dostęp: 08 maja 2011], dostępny w Internecie: http://www.contemporaryherpetology.org/ch/2001/2/ - http://www.tribolonotus.com/ - http://www.reptile-database.org/ - http://www.vmsherp.com/CarePages/CareTribs.htm - http://www.breeders-expo.de/species/Scincidae/Tribolonotus-gracilis.html - http://www.markoshea.tv/blog/whitesnake.html - http://www.reptilechannel.com/lizards/lizard-species/crocodile-skink.aspx - http://www.edmontonreptiles.com/forum/showthread.php?t=2304 - http://etc.usf.edu/clipart/59200/59256/59256_skink_head.htm - http://en.wikipedia.org/wiki/File:AB047_Scales_on_a_snakes_head.jpg - http://www.iucnredlist.org/ - http://pl.wikipedia.org/wiki/Czerwona_Ksi%C4%99ga_Gatunk%C3%B3w_Zagro%C5%BConych |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Aneks UE: D Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 06.09.2011
Data modyfikacji: 20.12.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA 
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
