|
|
|
|
|
| « Grammostola pulchripes .. | Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Grammostola spp. » |
Grammostola rosea - Ptasznik chilijski różowy(Walckenaer, 1837)
  Grammostola rosea Na wolności występuje na górzystych terenach Argentyny, Boliwii i Chile. Jako gatunek sklasyfikowany w 1837 roku przez Walckenaer'a. Inne nazwy tego ptasznika to: Grammostola cala, Grammostola spatulata, Grammostola spathulata, Grammostola spatulatus, Phrixotrichus roseus, Mygale rosea, Mygale rubiginosa, Lasiodora rosea, Eurypelma rosea, Eurypelma spatulatum, Citharoscelus spatulatus, Citharoscelus kochii, Grammostola argentinense, Grammostola argentinensis oraz Phrixotrichus chilensis (dwie pierwsze nazwy używane są do dziś). Tyle różnych nazw dowodzi, że osobniki tego samego gatunku opisywane były jako odrębne, ze względu na zmienne ubarwienie. Niektórzy badacze uważają, że różne ubarwienie u wielu osobników Grammostola rosea uwarunkowane jest występowaniem w innych warunkach naturalnych. Część badaczy uważa, że G. cala i G. spatulata to odmiany barwne G. rosea. Być może tak jest rzeczywiście, w ostatnich latach zanotowano tzw. odmianę czerwoną tego gatunku. Pająk ten dorasta do 6-7 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 15 cm. Wymaga terrarium o wymiarach 30/20/20 cm (dł./wys./szer.). Podłożem może być torf kwaśny lub substrat kokosowy. Do pomieszczenia pająka można włożyć konar lub połówkę skorupy orzecha kokosowego. Zwierzę je podkopie i zrobi sobie wygodną norę. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 22-25°C, (nocą może spaść do 20°C), a wilgotność 65%. Samce i samice ubarwione są podobnie - ciało pająka ma barwę beżową, tarczka grzbietowa jest często z fioletowym połyskiem. Na odnóżach słabo widoczne jaśniejsze podłużne paseczki. Obie płcie są gęsto owłosione. Na odwłoku występuje lekko błyszcząca plama (tzw. lusterko). Dorosłe samce mają bardziej różową tarczkę grzbietową i niebieskawe uda. Młode są różowe z ciemnym odwłokiem. Gatunek ten charakteryzuje się powolnym wzrostem. Dojrzewanie u samicy trwa około 5-6 lat, samce dojrzewają około rok wcześniej. Pająki karmimy różnego rodzaju owadami - karaczanami, świerszczami, szarańczą. Dorosłym osobnikom można podać raz na jakiś czas mysz. Dojrzałe samce mają na przedniej parze odnóży haczyki, a na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy). Poza tym są smuklejsze niż samice. Łączenie nie jest problematyczne, para chętnie kopuluje. Jednak w hodowlach jest dużo osobników z odłowu, które chętnie kopulują, ale samice nie składają kokonu. Około dwa miesiące po kopulacji samica wytwarza kokon (oczywiście okres ten może się znacznie wydłużyć), z którego po dalszych 3-4 tygodniach wypuszcza do 300 pajączków. Czasami zdarza się, że samica wytwarza kokon po ponad roku od kopulacji. Rzadko broni się ukąszeniem, chociaż zdarzają się osobniki agresywne. Ukąszone miejsce puchnie, pojawia się ból o średnim natężeniu. Niektóre wyczesują włoski parzące z odwłoka, ale nie zdarza się to często. Jad jest niegroźny dla człowieka, chyba, że występuje reakcja alergiczna na jad owadów. Pająk nadaje się dla początkujących hodowców. Autor: Awikularia Literatura: N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; Rick C. West, www.birdspiders.com www.poecilotheria.com www.cyriocosmus.co własne doświadczenia; |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 14.06.2006
Data modyfikacji: 13.08.2010
Narzędzia użytkownika
Po lekturze artykułu, zapraszamy na nasze forum dyskusyjne 
|
||||||||||||||||||
