|
|
|
|
|
| « Avicularia velutina.. | Avicularia violacea.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Avicularia spp. » | ||||||||||
Avicularia versicolor (Walckenaer, 1837)
 Avicularia versicolor - ubarwienie młodego osobnika Samica L7  Avicularia versicolor - wybarwiający się osobnik Samica L8 Na wolności występuje na Gwadelupie i Martynice. Gatunek sklasyfikowany w 1837 roku przez Walckenaer'a. Zamieszkuje wilgotne lasy tropikalne. Inne nazwy to Mygale hirtipes, Mygale versicolor i Aranea hirtipes. Angielskie nazwy tego pająka to Martinique Pinktoe Tarantula oraz Antilles Pinktoe Tarantula. Dorasta do 6 cm ciała (z rozpostartymi odnóżami do 15 cm), samce są mniejsze i najczęściej osiągają rozmiary 11 cm (łącznie z odnóżami). Żyją krótko jak na ptaszniki - samice około 6 lat, samce około pół roku po ostatniej wylince. Jest to, moim zdaniem, jeden najpiękniej ubarwionych ptaszników z rodzaju Avicularia. Dorosłe osobniki mają połyskującą metalicznie niebiesko tarczkę grzbietową; odwłok porośnięty jest długimi, różowymi włoskami. Odnóża są również gęsto owłosione podobnej barwy włoskami. Na odwłoku występuje ciemne lusterko. Nie ma różnic w ubarwieniu samców i samic. Młode są ubarwione całkowicie odmiennie. Są intensywnie niebieskie, z ciemną kreską na odwłoku. Ubarwienie zmienia się w trakcie wzrostu ptasznika - około siódmej wylinki młoda Avicularia versicolor jest ubarwiona podobnie jak osobniki dojrzałe. Odmienne ubarwienie tego gatunku od innych ptaszników z rodzaju Avicularia jest spowodowane najprawdopodobniej jego wyspowym występowaniem. Terrarium powinno mieć wymiary 30/20/30 cm (dł./szer./wys.). Wygodnym podłożem jest torf lub substrat kokosowy. Do pomieszczenia ptasznika należy koniecznie włożyć konary, których zwierzę użyje do budowy kryjówki. Gatunek ten najczęściej wytwarza pajęczynową kryjówkę jak najwyżej w terrarium. Miseczka z wodą nie jest konieczna, aczkolwiek nie zaszkodzi. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 26-27°C, a wilgotność powinna wynosić około 70%. Młode pajączki niechętnie jedzą larwy mącznika młynarka - najlepiej jest podawać im odpowiedniej wielkości świerszcze. Osobniki większe i dorosłe karmimy również świerszczami, a od czasu do czasu urozmaicamy im dietę szarańczą lub karaczanami. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), nie posiadają natomiast haczyków na przedniej parze odnóży. Przed kopulacją należy oba ptaszniki dobrze nakarmić, chociaż samica bardzo rzadko przejawia agresję w stosunku do swojego partnera. Z reguły powinno się wpuścić samca na terytorium samicy i czekać. Kopulacja w przeważającej większości przypadków przebiega spokojnie i trwa zwykle kilkanaście sekund. Kokon wytwarzany jest najczęściej 5-7 tygodni po kopulacji. W kokonie znajduje się stosunkowo mało jajeczek – ok. 100-150 sztuk (przeważnie jednak około 50-80), z czego zapłodnionych jest 1/5. Młode dojrzewają w niecałe dwa lata. Jako gatunek nadrzewny jest szybki i bardzo dobrze skacze. Avicularia versicolor można trzymać w grupach po kilka sztuk, jeżeli spełnimy kilka warunków: odpowiednia ilość pożywienia i dostatecznie duże terrarium. Jest to ptasznik nadający się dla terrarystów, którzy mają już pewne doświadczenie w trzymaniu tych zwierząt. Młode czasami padają bez wyraźnej przyczyny. Ukąszenie tego gatunku nie jest niebezpieczne dla człowieka. Pająk ten nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Autor: Awikularia Literatura: N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998; U. Dost, Zwierzęta w terrarium, 2000; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; M. Toran, Bezobratle potvurky, 2004; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.tarantulas.ru; www.cyriocosmus.com; własne doświadczenia.
|
||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
