|
|
|
|
|
| « Phodopus i Cricetulus gri.. | Praomys (Mastomys) natale.. » Opisy gatunków » Ssaki » |
Kinkażu (Potos flavus Schreber, 1774)
Rodzina: Procyonidae (są krewnymi szopów, coati, pand małych, olingo) Synonimy  Polski: Kinkau, wikławiec, chwytacz Nazewnictwo:  Angielski: Honeybear, nightwalker
 Francuski: poto
 Czeski: kynkau
 Węgierski: kinkaju Holenderski: Kinkajoe
 Niemiecki: Wickelbr
 Szwedzki: veckelbjrn, kinkaju, gripsvansbjrn
 Duński: snohalebjrn, honningbjrn
 Portugalski: kinkaj, jupar, Macaco-de-noite
 Włoski: cercoletto giallo
 Hiszpański: leon błysk, błysk de noche, Martucha
 Meksyk: Marta, Martucha, tancho, oso mielero, Godoy
 Nikaragua: Mico de noche
 Kostaryka: Martilla
 Panama: cusumbi, błysk de noche
 Wenezuela: cuchicuchi
 Kolumbia: perro de Monte, micolen, leoncillo, Leoncito, cuchicuchi
 Ekwador: martica, tutamono, chuche, cuchicuchi, cusumbo
 Boliwia: mono michi
 Peru: Chosna, Martucha, chuchumli
 Brazylia: jupar, Macaco-de-noite
 Gujana Francuska: singe de nuit
Surinam: METI-keskesi
Podgatunki:
Biologia:
Wygląd: Kinkażu ma krótkie, gęste futro, w kolorze brązowym, czerwonawo-brązowym do szarego. Mają długi ogon-równy lub dłuższy niż długość ciała - jest on bardzo sprawny, silny i chwytny - pełni funkcje dodatkowej kończyny (potrafią bez problemu schodzić głową w dół), a także pomaga w utrzymaniu równowagi. Gdy obejrzymy ogon we właściwym świetle, można czasem zobaczyć serię słabo widocznych ciemnych pierścieni, podobnych do tych na ogonach ich kuzynów - szopów i coati. Łapy są pozbawione włosów, każda ma 5 palców, przednie łapki są bardzo delikatne i wrażliwe. Posiadają gruczoły zapachowe z boku szczęki i na gardle (obszary bezwłose). Mają bardzo długi(ok. 6-20 cm.), elastyczny język, którego używają do spijania nektaru z kwiatów. Zmysły: Kinkażu mają silnie rozwinięty zmysł dotyku i węchu. Mają słaby wzrok, prawdopodobnie nie rozróżniają kolorów. Zachowanie: Jest do zwierzę nadrzewne (w naturze Kinkażu prawie w ogóle nie schodzą na ziemię),o nocnym trybie życia, unikają światła dziennego - dnie przesypiają. Największą aktywność wykazują między 19 – 24 i godzinę przed świtem. Kinkażu to samotnicy, jednak odkryto wśród nich niespotykane struktury społeczne, np. grupa samic + 2 samce, młode osobniki ze starszymi. Jednak nawet gdy śpią razem – żerują w pojedynkę. W przeciwieństwie do innych ssaków to samice opuszczają stado gdy osiągają dojrzałość płciową, czyli w wieku ok. 2.5 roku. Władza w stadzie przechodzi z ojca na syna, zaobserwowano też silniejsze więzi między samcami niż samicami. Komunikacja: Wydają szereg odgłosów, od miękkiego popiskiwania, przez „cmokanie”, aż do donośnych, drżących krzyków. Kinkażu znaczą swoje terytorium oraz trasy podróży zapachem z gruczołów, znajdujących się w nagich obszarach ciała, na brzuchu, gardle i po obu stronach szczęki (w kącikach pyska). Rozród: W naturze okres rozrodczy trwa od kwietnia do grudnia, w niewoli samica może zachodzić w ciąże co 3 miesiące. Rytuał kopulacji składa się z ocierania i wąchania przez samca gruczołów zapachowych samicy. Następnie stymuluje ją poprzez pocieranie jej wewnętrzną stroną nadgarstków, gdzie znajdują się powiększone, wystające kości (samice także je posiadają, ale tylko u samców są one nieowłosione). Po okresie ciąży, która trwa 98-120 dni, rodzi się 1, czasem 2 szczenięta. Młode otwierają oczy w 2 tygodniu życia, w wieku 3 tygodni ogon zaczyna chwytać, w 5 tyg. młode zaczynają się poruszać, w 7 tyg. ogon jest już w pełni chwytny, w 12 tyg. zaczynają przyjmować stały pokarm, w 22 tyg. wymieniają futro na sierść dorosłego osobnika. Matka opiekuje się młodym i karmi mlekiem do 3-5 miesiąca życia, nosi je uczepione na brzuchu. Młode zwiększają swoją masę 12x w ciągu 6 miesięcy od urodzenia. Samce osiągają dojrzałość płciową w wieku 18 miesięcy, samice w wieku 30 miesięcy. Kinkażu w niewoli: Zazwyczaj Kinkażu trafia do naszego domu jako maluch, który wymaga karmienia mlekiem z butelki (najlepiej takim do odchowu szczeniąt) ok. 4x dziennie. W 12 tyg. możemy zacząć wprowadzać do diety owoce i małpie chrupki, od mleka odzwyczajamy go przez 3-4 miesiące. UWAGA! Po odstawieniu mleka Kinkażu już nigdy później nie powinny dostawać żadnych produktów mlecznych! (ewentualnie - odrobina jogurtu). Maluchy mogą mieć problem z utrzymaniem odpowiedniej temperatury ciała, dlatego warto zastosować w "dziupli" naszego malucha matę ogrzewającą lub inne źródło ciepła. Jeśli Kinkażu są wychowywane od małego, mogą się całkiem dobrze oswoić, jednak należy pamiętać, że to wciąż dzikie zwierzęta! Są ruchliwe i ciekawskie. Najbardziej aktywne są późnych godzinach wieczornych. Choć nie wydzielają intensywnego zapachu, mogą być niechlujne – rozrzucają jedzenie, ciężko jest je nauczyć załatwiania się w jednym miejscu, choć czasem same wybierają WC, a nam pozostaje się dostosować i zabezpieczyć to miejsce przed wilgocią i zabrudzeniami, co także ułatwi nam sprzątanie. Bywają terytorialne, zwłaszcza, gdy chodzi o jedzenie-mogą być wtedy bardzo głośne. Klatka: Wymagają ogromnych klatek, jako niezbędne minimum podaje się wymiary: 6-8m. długości, 4m. szerokości i 3-6m. wysokości –im większa, tym lepsza. Klatka powinna mieć wiele półek, lin do wspinania, zabawek, a także hamaki, dziuple (wszystkie elementy muszą być łatwe w czyszczeniu). Na zagranicznych stronach są wzmianki o prowadzeniu z powodzeniem hodowli domowej – bezklatkowej. Bardzo ważną rolę odgrywa temp. która nie może spadać poniżej 15°C, warto profilaktycznie zaopatrzyć klatkę w źródło ciepła (np. ceramiczne promienniki podczerwieni - naturalne i zdrowe) - będące poza zasięgiem delikatnych łapek kinkażu. Dieta: Około 90% ich diety składa się z owoców, choć w naturze urozmaicają sobie dietę w bezkręgowce, małe ssaki, jaja, pisklęta, płazy, liście, miód, kwiaty i nektar kwiatów. Ich ulubione owoce to: dzikie figi - które są podstawą ich diety w naturze; winogrona, banany, melony, kiwi, ananasy, granaty, jabłka, mandarynki i mango. Większość potrzebnej do życia wody pobierają z owoców. Jednak niezbędna jest solidnie przymocowana miska z wodą lub poidło-oczywiście trzeba się najpierw upewnić czy nasz kinkażu potrafi z niego korzystać. Można podawać im suchą karmę i przysmaki dla małp, od czasu do czasu garstkę suchej karmy dla psów lub kotów-jako uzupełnienie diety w białko; kawałek kurczaka, czy jajko. Unikać: truskawek, czekolady, pomarańczy, kofeiny, kwasu cytrynowego, produktów mlecznych. Czystość: Większość właścicieli nie ma zbyt dużo szczęścia w nauce czystości, Kinkażu lubią wspiąć się wysoko i wypróżnić bez skrupułów. Na szczęście dzieje się to zazwyczaj w tym samym miejscu, możemy więc używać jakichś nieprzemakalnych mat w celu łatwiejszego sprzątania. Starajmy się nie kąpać Kinkażu, jeśli jednak wystąpi taka potrzeba-użyjmy szamponu dla szczeniąt w minimalnej ilości. Charakter: Kinkażu to z natury niekonfliktowe, łagodne, uległe, spokojne, posłuszne i zabawne zwierzaki. W domu nie są bardzo destrukcyjne, jak np. szopy. Wyrwane ze sną wydają się powolne i ociężałe, ale po rozgrzewce okazują się bardzo ruchliwe i skoczne. Nie są agresywne ale zdarza im się zapomnieć podczas zabawy… Cena kinkażu: 6.000 - 15.000 PLN Opracowanie : Ewa Bednarek "Monita" Źródła: http://exoticpets.about.com/cs/rarespecies/p/kinkajou.htm http://www.juliesjungle.com/kinkajou.php http://www.carolinatigerrescue.org/animals/species.asp?speciesid=1 http://ngm.nationalgeographic.com/ngm/0310/feature2/index.html http://blue-n-gold.com/halfdan/osito.htm AZA niemowląt Dieta Notebook, Bathia i Desai, 1973; Clift, 1967 |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Aneks UE: Nie Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 06.12.2009
Data modyfikacji: 07.03.2010
Narzędzia użytkownika
Po lekturze artykułu, zapraszamy na nasze forum dyskusyjne 
|
|||||||||||||
)
