|
|
|
|
|
| « Eudicella trilineata.. | Oryctes nasicornis - Roha.. » Opisy gatunków » Owady (Insecta) » Chrząszcze (Coleoptera) » |
Mecynorrhina torquata immaculicollis (Fabricius, 1775)
)
Fot. 1 Samiec imago )
Fot. 2 Samiec imago )
Fot. 3 Samica imago )
Rozpoznawanie płci Fot. Paweł Thoma Wygląd: Chrząszcz ten dorasta do około 5-8cm. Samice są zazwyczaj mniejsze, oraz bardziej krępe, samce z kolei są wydłużone oraz dłuższe. Przeważającym kolorem postaci dorosłej jest zielony. Okrywy na skrzydła są koloru matowo zielonego z delikatnym beżowym wzorem dookoła (wzdłuż boku ciała). Tarczka jest również matowo zielona z beżowymi brzegami łączącymi tarczkę z okrywami na skrzydła. Przedplecze posiada charakterystyczne wzory w kolorze matowo beżowym. Zazwyczaj jest to obramowanie i trzy zanikające pręgi ciągnące się od głowy do połowy przedplecza (w kierunku tarczki). Głowa jest bardzo podobna do gatunku Mecynorrhina uhagdensis. W zależności od płci głowa przybiera różne formy. Samica ma głowę jednolicie zieloną tępo zakończoną. Natomiast samiec posiada głowę koloru beżowo kremowego z jednym rogo podobnym wyrostkiem. Spodnia strona chrząszcza jest jednolicie zielona. Często młoda (do paru dni po wyjściu z kokolitu) postać imago gatunku Mecynorrhina tornqata jest mylona z chrząszczem z gatunku Mecynorrhina uhagdensis. Winą tego jest zmiana barw okryw na skrzydła w wczesnej fazie rozwoju. Do ok. paru dni po wyjściu z kokolitu chrząszcze te posiadają brązowe okrywy na skrzydła (fot. 3) później (max po tygodniu), okrywy na skrzydła wracają do swojej gatunkowej barwy (zielonej). Dopuszczalnym synonimem nazewnictwa tego chrząszcza jest Mecynorrhina torquata. Występowanie w naturalnym środowisku: Kamerun Warunki hodowli: Do trzymania 10 sztuk tego rodzaju wystarczy terrarium o wymiarach minimum 50/40/35cm (dł./szer./wys.). Jako iż dorosłe osobniki tych chrząszczy potrzebują przestrzeni do latania potrzeba im co najmniej 15 cm ponad podłożem, reszta wysokości terrarium powinna być wypełniona podłożem (czyli około 20cm). Terrarium powinno zapewnić dobrą cyrkulację powietrza wewnątrz. Polecam stosowanie terrari z płytkami wentylacyjnymi niż akwarii z firanką u góry. Terrarium można podzielić na 2 części:
Pożywienie: Najczęściej spotykanym i chyba najlepszym pożywieniem dla imago jest banan. Również można dawać kawałki słodkiego jabłka, mandarynki, gruszki itp. W internecie można kupić też specjalne pożywki dla imago, lecz bez porównania banan jest tańszym rozwiązaniem. Jedyny minus banana to fakt iż trzeba zbierać rozkładające się szczątki niedojedzonych bananów po to by zredukować liczbę roztoczy i innych niepożądanych gości. Larwy głównie zjadają humus. Larwy tego chrząszcza są bardzo żarłoczne. W skład takiego humusu najlepiej dawać średnio rozłożone liście i sporą ilość próchna. Znajomi hodowcy umieszczają w takim humusie jeszcze owoce, warzywa i pokarm dla psów, kotów. Ale ja nie polecam takiego polepszania humusu, ponieważ nie zjedzone resztki bardzo szybko pleśnieją i zagrażają życiu larw. Rozmnażanie: Rozpoznanie płci u tego chrząszcza jest możliwe zarówno w stadium larwalnym jak i imaginalnym.
Cykl rozwojowy: Pełen cykl rozwojowy trwa od 8 do 10 miesięcy. Długość cyklu rozwojowego głównie zależy od warunków środowiskowych, takich jak temperatura, ilość pożywienia, wilgotność. Czasami można spotkać się że warunki genetyczne determinują długość cyklu rozwojowego. Parę dni po złożeniu białego jaja (ok. 2mm średnicy) wylęga się młoda larwa która bardzo szybko rośnie. Gdy larwa osiągnie wiek L3 i osiągnęła już maksymalne rozmiary (ok 10-13cm) przestaje żerować i przygotowuje się do poczwarki. Chrząszcz w stadium larwalnym przebywa od 6 do 8 miesięcy. Przed wejściem w stadium poczwarki larwa żółknieje, marszczy się i zmniejsza swoje rozmiary. Poczwarka jest otoczona kokolitem zrobionym głównie z ziemi i wydzieliny larwy. W stadium poczwarki chrząszcz przebywa około 2 miesięcy. Imago żyje zazwyczaj 2-4 miesiące. Podczas stadium imago dochodzi do kopulacji, po czym samica zagrzebuje się i składa jaja. Jedna samica potrafi złożyć do 150 jaj. Rady hodowcy: Chrząszcze z rodzaju Mecynorrhina są średnio wymagającymi w hodowli. Wystarczy pamiętać o paru czynnikach aby zapewnić idealne warunki do hodowli tego gatunku:
Literatura: - Własne doświadczenia hodowlane - http://www.flower-beetles.com - http://http://www.catalogueoflife.org Autor tekstu i zdjęć: Paweł Thoma 'pollobo' |
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 08.08.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||
