|
|
|
|
|
| Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Dipluridae » Linothele spp. » |
Linothele fallax (Mello-Leitao, 1926)
 Linothele fallax Gatunek sklasyfikowany w 1926 roku przez Mello-Leitao. Na wolności występuje w Peru i Bolivii. Samica dorasta do 3-4 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami osiąga 10-12 cm. Jeżeli chodzi o wiek to żyje podobnie długo jak avicularie do około 10 lat. Przy intensywnym karmieniu rosną bardzo szybko, nawet jedna wylinka co dwa tygodnie(od 1-5 wylinki) lub co dwa miesiące (powyżej 7 wylinki).Nie polecam oczywiście takiego sposobu karmienia bo jest to związane szybszym rozwojem i krótszym życiem. Jest to jeden z najciekawiej ubarwionych Linothele. Karapax jest cały złoty nogi, ciemno granatowe, a odwłok czarny w złotą choinkę podobnie jak irminie. Pająk podobnie jak wszystkie Dipluridae pokryty jest aksamitnym krótkim owłosieniem, tylko na odnóżach występują szczeciniaste sztywne i długie włoski. Charakterystyczną cechą całej rodziny są bardzo długie kądziołki przędne oraz długie i stosunkowo cienkie odnóża, a także wydłużony owalny odwłok. Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary 20/20/25 cm. Może być też większe, jeżeli mamy na tyle miejsce. Pająk jest na tyle atrakcyjny, że swoimi długimi kądziołkami plecie ogromne ilości pajęczyny i obojętnie jak duże damy terrarium to i tak całe będzie zapajęczynowane. W terrarium przydały by się jakieś gałęzie żeby pająk miał na czym rozwiesić pajęczynę. Warstwa torfu powinna wynosić przynajmniej 5 cm, ponieważ pajęczyna ma na celu tylko chwytanie ofiary a sam pająk siedzi w wykopanej w torfie dziurce. Dojrzały samiec posiada na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy). Jest mniejszy od samicy. W niewoli bardzo dobrze się rozmnaża. Kopulacja przebiega trochę inaczej niż u ptaszników. Samiec kilkakrotnie podchodzi do samicy i odchodzi, plecie dużo pajęczyny, tak jakby nie chciał pozwolić innym samcom zbliżyć się do samicy i w ten sposób dawał znać, że samica jest już zajęta. Samo zbliżenie trwa ponad minute. Kokon wytwarzany jest o wiele szybciej niż u ptaszników, bo po około 3 tygodniach. Larwy wykluwają się także po około 3 tygodniach. W kokonie znajduje się od 50 do nawet 300 maleńkich pajączków. Dorosłym osobnikom podajemy świerszcze, karaczany, mączniki. Owada wrzucamy na górę pajęczyny. Pająk wyczuwa drgania i wyskakuje ze swojego ukrycia do ofiary, łapie ją i zaciąga do norki. Młodym podajemy muszki owocówki i wylęg świerszcza. W Europie jest rzadkim pająkiem, ale coraz intensywniej rozpowszechnianym. W Polsce jest zaledwie kilka osobników. W naszym kraju rozmnożenie udało się jak na razie jednemu hodowcy - Ebuke. Pająk nie jest agresywny, nie posiada włosków parzących i jest bardzo łatwy w hodowli. Wytrzymuje długi czas bez jedzenia, nie jest wrażliwy na wahania temperatur i na dłuższe przesuszenie. Aczkolwiek temperatura poniżej 10 stopni C moze być dla niego zabójcza, o czym ostatnio dość boleśnie się przekonałem. |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Aneks UE: Nie Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 15.07.2008
Data modyfikacji: 28.10.2009
Narzędzia użytkownika
Po lekturze artykułu, zapraszamy na nasze forum dyskusyjne 
|
||||||||||||||||||
