|
|
|
|
|
| Anolis carolinensis - Ano.. » Opisy gatunków » Gady (Reptilia) » Jaszczurki (Sauria) » Legwany (Iguanidae) » |
|
Anolis brązowy (Anolis (Norops) sagrei DUMÉRIL & BIBRON 1837)
)
 Nazwa angielska: The Brown anole, Bahaman brown anole (A. s. ordinatus), Cuban brown anole (A. s. sagrei)
 Nazwa niemiecka: Der Bahamaanolis
 Nazwa czeska: Anolis hnědý
Anolis sagrei należy do rodziny Polychrotidae. Pod względem ilości gatunków, jest to najliczniejsza spośród wszystkich rodzin wydzielonych z dawnych Iguanidae. Należy do niej około 390 gatunków niewielkich i średnich jaszczurek zamieszkujących Amerykę Łacińską. Synonimy1:
Dactyloa (Trachypilus) sagraei — FITZINGER 1843: 67 Dracontura catenata GOSSE 1850: 346 Anolis sagrae — BOULENGER 1885: 40 Anolis sagrae — GÜNTHER 1885: 45 Anolis stejnegeri BARBOUR 1931: 88 Anolis sagrei mayensis SMITH & BURGER 1949: 407 Anolis sagrei stejnegeri — BELL 1953 Norops sagrai - VILLA et al. 1988 Norops sagrei — SCHWARTZ & HENDERSON 1988: 159 Anolis sagrei — CONANT & COLLINS 1991: 91 Norops sagrei — SCHWARTZ & HENDERSON 1991: 333 Norops sagrei — LINER 1994 Anolis sagrei - MCKEOWN 1996 Anolis sagrei — RODRÍGUEZ SCHETTINO 1999: 318 Norops sagrei — KÖHLER 2000: 63 Anolis sagrei — CROTHER 2000: 33 Anolis sagrei — SCHOENER, SPILLER & LOSOS 2001 Norops sagrei — NICHOLSON 2002 Anolis sagrei sagrei — FLASCHENDRÄGER 2002 Anolis sagrei — BONETTI 2002: 115 Norops sagrai — WILSON & MCCRANIE 2002 Anolis sagrei — CALSBEEK & SMITH 2003 Anolis sagrei — SCHOENER et al. 2004 Anolis sagrei mayensis SMITH & BURGER 1949 Anolis sagrei mayensis — LINER 2007 Anolis sagrei ordinatus COPE 1864 Anolis ordinatus COPE 1864: 175 Anolis sagrei ordinatus — BELL 1953 Anolis sagrei ordinatus — BARBOUR 1937: 126 Norops sagrei ordinatus — SCHWARTZ & HENDERSON 1988: 160 W obrębie gatunku wydzielono następujące podgatunki:
WYGLĄD: Pomiędzy poszczególnymi podgatunkami występują nieznaczne różnice w ubarwieniu oraz w wielkości w pełni dojrzałych osobników. Samce tego gatunku osiągają od 18 do 20 cm, samice natomiast są mniejsze i najczęściej nie przekraczają 16 cm. Ubarwienie jest dosyć zmienne i zależy od wielu czynników. Ogromną rolę odgrywa tu samopoczucie zwierzęcia. Podstawową barwą jest brąz w rozmaitych odcieniach. W momentach podniecenia, spowodowanych najczęściej obecnością innych osobników swojego gatunku, na ciele pojawia się mozaika plam i pasków. Bardzo istotnym elementem ubarwienia jest jasna smuga na grzbiecie. Jest to cecha pozwalająca na łatwe określenie płci zwierzęcia. Mianowicie u samców smugę na grzbiecie tworzy szereg plam w kształcie litery 'V', natomiast u samic wzór ten tworzą połączone ze sobą jasne romby. Cecha ta pozwala rozróżnić płeć młodej jaszczurki już w chwilę po wyjściu z jaja. Worek podgardzielowy jest koloru czerwono-żółtego, usłany małymi plamkami, których kolor zmienia się w zależności od nastroju. U zwierzęcia spokojnego plamki te są najczęściej żółte, natomiast w stanie wyjątkowego pobudzenie mogą one przybrać kolor ciemno brązowy a nawet czarny. WYSTĘPOWANIE: Anolis sagrei pierwotnie występował na Kubie i kilku niewielkich okolicznych wyspach. Obecnie jego stanowiska stwierdzono na Florydzie, Bahamach, na Jamajce oraz w Meksyku. W ostatnich latach pojawiły się doniesienia o dosyć dużej i prężnie się rozwijającej populacji w Tajlandii. Tak duży zasięg występowania anolisa brązowego świadczy o jego ogromnych zdolnościach adaptacyjnych. W środowisku naturalnym jaszczurki te zasiedlają przede wszystkim rozmaite krzewy i zarośla na obrzeżach lasów, w parkach i ogrodach. Można je także spotkać w bezpośrednim otoczeniu siedzib ludzkich, gdzie zamieszkują żywopłoty i ściany domów. Samce obejmują rewiry i zaciekle ich bronią. W naturze na jednego dominującego samca przypada najczęściej od 2 do 4 samic, które przebywają stale w obrębie rewiru samca, lub w niewielkiej odległości od niego. TERRARIUM: Obok bardzo ciekawej biologii tych jaszczurek niewątpliwą ich zaletą są nie wielkie wymagania, co do wielkości zbiornika hodowlanego. Dla pary bądź grupy liczącej samca i dwie bądź trzy samice potrzebne będzie terrarium o kubaturze około 60l. Należy pamiętać o tym by nie było ono zbyt niskie (najlepiej sprawdzały mi się zbiorniki o wysokości około 50cm). Szczególną uwagę zwrócić trzeba na odpowiednią wentylację (musi być ona naprawdę wydajna), doskonale sprawdza się w tym wypadku siatka aluminiowa o średnicy oczek około 1mm wklejona na całej górnej powierzchni terrarium. Takie rozwiązanie pozwoli również na zamontowanie ponad zbiornikiem świetlówki UV o 4 lub 5% zawartości widma promieniowania UVB, oraz małej żarówki grzewczej, którą umiejscawiamy w jednym krańcu terrarium. Jako podłoże doskonale nada się mieszana piasku i torfu w stosunku 1/1. Nieodzownym elementem wystroju są różnej średnicy gałęzie, oraz żywe rośliny. W moich zbiornikach rośliny posadzone są w niewielkich doniczkach (rolę tą spełniają doskonale połówki łupin orzecha kokosowego). Ziemię w doniczkach staram się utrzymywać stale wilgotną, w pozostałej części terrarium stosuję bardzo cienką, raczej suchą warstwę substratu. Dzięki temu większość jaj zostaje złożona w doniczkach co pozwala na łatwe ich odnalezienie i przeniesienie do pojemnika z wilgotną mieszanką piasku i vermiculitu. ŻYWIENIE: Pokarm tych gadów stanowią rozmaite owady stosownej wielkości. Jaszczurki tego gatunku przejawiają też skłonności kanibalistyczne, o czym trzeba pamiętać utrzymując je w warunkach terraryjnych!!! W niewoli podstawę diety stanowią odpowiedniej wielkości świerszcze, mole woskowe (zarówno larwy jak i owady dorosłe), rozmaite karaczany (Panchlora nivea, Nauphoeta cinerea, Blatella germanica itp.). Ponadto dietę można wzbogacić o larwy mącznika młynarka, lecz uwaga! Nie mogą stać się one podstawowym pokarmem! Z mojego doświadczenia wynika, że jaszczurki te bardzo chętnie podejmują także larwy kruszczyc, oraz rozmaite stawonogi łąkowe (pająki, koniki polne, a w szczególności ćmy). Staram się unikać karmienia muchami pozyskanymi z tak zwanych 'białych robaków', pokarm ten nie stanowi większej wartości, gdyż tak naprawdę jest to nic innego niż kropla wody 'opakowana' w chitynowy pancerzyk. Jaszczurki karmione muchami szybko tracą na wadze i stają się podatne na choroby. Sporadycznie podaje swoim jaszczurkom także kawałki miękkich słodkich owoców( melon, banan, winogrona itp.). Każdorazowo porcje owadów karmowych oprószam mieszanką mineralno-witaminową. Ponadto w terrarium umieszczam miseczkę ze sproszkowaną sepią, ciężarne samice bardzo chętnie wyjadają drobne kawałeczki sepii. Raz w tygodniu do wody, którą zraszam terrarium dodaje witamin B6, B12 (Oczywiście takie postępowanie ma swój sens tylko w wypadku, gdy w składzie witamin stosowanych, na co dzień brak jest witamin B6 i B12 lub, gdy jest ich zbyt mało. Ustalić to można tylko a podstawie bacznej obserwacji zwierząt.) Niedobór witamin z grupy 'B' jest dla tych jaszczurek bardzo groźny i nieleczony bardzo często prowadzi do śmierci podopiecznego. Typowym objawem niedoboru tych witamin jest chwilowy paraliż, oraz drganie mięśni. Objawy te nasilają się w momentach, gdy zwierzęta narażone są na stres np. podczas porządków w terrarium. Co dwa tygodnie dwa tygodnie do wody, którą zraszam zbiornik dodaję kilka kropel (ok. 1-2 kropel na 1,5-2,0 litra wody) preparatu zawierającego jod, stosowanego w akwarystyce morskiej. Jaszczurki pochodzące z wysp dosyć często cierpią na niedobory jodu. Objawia się to 'opuchniętym podgardlem' oraz spowolnionym wzrostem zwierząt. ROZMNAŻANIE: Anolis sagrei w warunkach terraryjnych przystępuje do rozrodu w ciągu całego roku. Samice 'niosą' najczęściej po jednym jajeczku, co jeden lub dwa tygodnie. Okres inkubacji jest różny w zależności od temperatury i wynosi od 35 do 60 dni. Z mojego doświadczenia wynika, że z jaj inkubowanych w temperaturze 24-26°C wylęgały się najsilniejsze młode. Po wykluciu młode anoliski przenoszę do niewielkich zbiorników (20x20x20cm) urządzonych podobnie jak w przypadku dorosłych osobników. Młode zaczynają pobierać pokarm najczęściej już na drugi dzień po wykluciu się z jaj. Pierwszym pokarmem będą muszki owocowe, wylęg świerszcza oraz maleńkie larwy mola woskowego. Młode dobrze karmione rosną szybko i po około 1 do 1,5 roku są już dojrzałe i gotowe do rozrodu. Należy pamiętać, że są to jaszczurki mocno terytorialne, dotyczy się to również osobników młodocianych, dlatego też młode w wieku około 1,5 miesiąca należy rozdzielić do osobnych zbiorników (chodzi przede wszystkim o samce, samiczki raczej się tolerują). Zbiorniki z młodymi anolisami zraszamy raz do dwóch razy dziennie, dostarczając w ten sposób wodę do picia. UWAGI: Anolis sagrei może być łączony z innymi gatunkami stosownej wielkości i o zbliżonych wymaganiach. Ja osobiście trzymałem A. sagrei w jednym zbiorniku z A. carolinensis i jaszczurki zupełnie się ignorowały. Oczywiście przy wszelkich takich eksperymentach należy bacznie obserwować zwierzęta i w miarę potrzeby błyskawicznie reagować na wszelkie niepokojące objawy, nie musi to być od razu walka zwierząt. Zmniejszony apetyt, nienaturalne ubarwienie to sygnały mogące świadczyć o tym, że zwierze jest pod wpływem stresu i prędzej czy później odbije się to na jego stanie zdrowia. Pamiętać należy o tym, że większość anolisów to zwierzęta z natury płochliwe i 'oswajanie' (tzn. wyciąganie z terrarium dla własnej satysfakcji) tych jaszczurek może bardzo negatywnie wpłynąć na ich stan zdrowia, a nawet doprowadzić do śmierci jaszczurki!!! Źródła: http://www.biotropics.com/html/anolis_sagrei.html 1 http://reptile-database.reptarium.cz/species.php?genus=Anolis&species=sagrei |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Aneks UE: Nie Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 16.05.2006
Data modyfikacji: 02.08.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA 
|
||||||||||||
