Świerszcz czerwonogłowy (Gryllus locorojo) w hodowlach: pochodzenie i prawdziwa tożsamość gatunku

Hodowlane świerszcze zostały błędnie przypisane do gatunku Gryllus assimilis, i nazwane świerszczem kubańskim. Gdy jednak przyjrzymy się okazom występującym na Karaibach, to zauważymy, że różnią się one znacznie od świerszczy występujących w hodowli. Przede wszystkim ubarwienie głowy i wzory na głowie świerszczy pochodzących z Karaibów są znacznie ciemniejsze, czarne. Hodowlane świerszcze posiadają na głowie 3 czerwone pasy.

Nazwa gatunkowa Gryllus locorojo oddaje wygląd tych świerszczy i oznacza „obłędnie czerwony”. Stąd też proponowałbym pozostawienie nazwy świerszcz kubański dla gatunku Gryllus assimilis, zaś dla gatunku występującego w hodowlach (Gryllus locorojo) proponowałbym nazwę świerszcz czerwony lub świerszcz czerwonogłowy.

W przeciwieństwie do świerszcza kubańskiego, Gryllus locorojo został opisany na podstawie materiału pochodzącego z hodowli, a nie z natury. Według badaczy z Uniwersytetu w Moskwie świerszcz czerwonogłowy trafił po raz pierwszy do ZOO w Moskwie z ogrodu zoologiczego w Berlinie w 1990 roku. Pochodzenie tych osobników nie jest znane. Jednak kilka lat później w 1997 roku jaja tego samego świerszcza dotarły do Petersburga z Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. Jaja tych świerszczy pochodzą z Ekwadoru i należą właśnie do gatunku Gryllus locorojo.

Autorzy badania nie byli w stanie znaleźć żadnej europejskiej hodowli posiadającej świerszcza kubańskiego w swojej hodowli, jednak w Ameryce istnieje kilka hodowli oferujących właściwe osobniki świerszcza kubańskiego (Gryllus assimilis).

W taksonomii świerszczy dźwięk jest jedną z cech na podstawie której można określić gatunek.

Dźwięk wydawany przez właściwego świerszcza kubańskiego (Gryllus assimilis) składa się z od 6 do 10 impulsów składających się na jedno ćwierknięcie, wydawanych w tempie 1-2 ćwierknięcia na sekundę. Częstotliwość impulsów to więcej niż 70 impulsów na sekundę (w temperaturze 25°C).

Dźwięki wydawane przez hodowlanego świerszcza czerwonogłowego różnią się od tych powyżej. Zazwyczaj jest to jedno ćwierknięcie na sekundę, jednak niektóre samce wydają po 2-3 dźwięki na sekundę. Na ćwierknięcie składają się 2-3 impulsy. Częstotliwość impulsów jest także znacznie mniejsza w okolicy 25-42 impulsów na sekundę (w temperaturze 25°C).

Do odsłuchania poniżej, warto zwrócić uwagę na złe oznaczenie (na filmie przedstawiony jest oczywiście Gryllus locorojo):

Dźwięk świerszcza czerwonogłowego (Gryllus locorojo) nie przypomina dźwięków wydawanych przez świerszcze kubańskie (Gryllus assimilis). Najbardziej podobne dźwięki wydaje Gryllus argentinus.

Badania genetyczne

Badania genetyczne pokazują 100% odrębność genetyczną gatunku Gryllus locorojo od pozostałych gatunków z rodzaju Gryllus pochodzących z Ameryki Północnej. Badania pokazują również, że gatunek ten nie tworzy krzyżówek z innymi gatunkami świerszczy w hodowli, a także wskazują na bliższe pokrewieństwo tego gatunku do świerszczy z Nowego Śwata, niż do świerszczy Starego Świata (jak np. do świerszcza polnego; Gryllus campestris, czy świerszcza śródziemnomorskiego Gryllus bimaculatus).

Literatura:

[1] – Weissman, David & Gray, David & Pham, Hanh & Tijssen, Peter. (2012). Billions and billions sold: Pet-feeder crickets (Orthoptera: Gryllidae), commercial cricket farms, an epizootic densovirus, and government regulations make for a potential disaster. Zootaxa. 3504. 67–88. https://doi.org/10.11646/zootaxa.3504.1.3.
[2] – iNaturalist – Gryllus locorojo
[3] – König, F., Zagon, J., Garino, C., Winkel, M., 2025. Gryllus locorojo or Gryllus assimilis? – PCR-based differentiation of two commonly confused crickets for pet and livestock feeding. J. Insects Food Feed 11, 1787–1799. https://doi.org/10.1163/23524588-00001423